muziek

Mute

Die vier kinderen van ons, die kunnen serieus wat decibels produceren.
Wenen, gillen, roepen,… of gewoon tijdens hun spel. Dat laatste verdraag ik gemakkelijk, de voorgaanden bij tijden iets minder.

Dat volle moederhoofd heeft dan af en toe eens rust nodig.
En omdat ik nog steeds niet heb uitgevogeld hoe ik de kinderen op ‘mute’  kan zetten, is de radio vaak de pieneut. Die krijgt dan meestal een finale druk op de knop. Af, gedaan en zonder tegenspreken. Da’s een gemakkelijk slachtoffer.

Ergens deze week viel dan mijne frank erop dat wanneer de radio zwijgt, er meer wordt gezongen in huis.
Liedjes voor de kindjes, liedjes door de kindjes. En ja… zélfs als ze niet in de buurt zijn, vliegt er al eens een liedje door de lucht.

Zodoende vroeg ik mij af of er nog veel gezongen zou worden in de Vlaamse huiskamer.

Verrassing

Manlief had gisterenavond een verrassing voor mij.

Bijna twee weken heb ik in spanning geleefd. Een verrassing man! Er was niet eens een reden voor. Niet zoveel jaar getrouwd, geen verjaardagen, geen moederkesdag, niks nontebotten.

Woensdagavond mocht ik weten wat er te gebeuren stond. Een optreden van Manmanman zo bleek.
Waarvoor bloggen al niet goed is hé. 😉 Ik moet dat meer doen, zo verborgen verlanglijstjes publiceren! 😀

Fien en Klaas werden uitbesteed aan Greet. (Danku voor het voorstel Greet!) Zij zijn deze voormiddag -als alles goed gaat- naar de zoo. Mét de tram. Belevenissen verzekerd voor ons kadees.
Trijn werd gisterenavond onder de moedervleugels van mijn eigenste moeder ondergebracht. En zo werd het ook de eerste keer sinds Trijn haar geboorte dat ik ze ergens achterliet voor langer dan een uur. (Jaja, buiten die couveuseweken dan hé.)

Om 19u15 kreeg ze nog borstvoeding waarna wij vertrokken. Een flesje afgekolfde melk heeft ze niet meer gedronken zo bleek. Ze was goed in dromenland en is pas deze nacht om half twee wakker geworden.

Maar dus! Het optreden was best fijn. Sjarelhumor ten top (voor zij die de sjarels niet kennen: het kan er nogal platvloers aan toegaan…)
En goei muzikanten hé!
En dan kriebelt het toch serieus om terug die viool ter hand te nemen. Ik heb dat gigantisch graag gedaan, muziek gespeeld. Niet dat ik daar zo’n krak in ben, absoluut niet zelfs (en nu al helemaal niet meer wegens niet getraind!) maar dat is gewoon zo leuk.
Ooit wil ik nog wel eens terug les volgen en liefst alhier.

Enfin, qua afwijken van het onderwerp kon dit weeral tellen…

Om te besluiten dan;
Dat smaakt naar meer! Danku lieve Tom! 😉

Cohen

Wordt Leonard Cohen weer meer gedraaid op de radio (1) of ligt dat aan mij?

En nee, ’t is niet dat ik de mens zijn muziek nu pas leer (her)kennen. Ik ben er namelijk mee groot geworden.
Ons vader speelde de platen van Cohen geregeld toen wij klein waren.
Ik moet een jaar of tien geweest zijn toen ik met de LP-hoes in de hand aan ’t meeluisteren was naar oa “Take this waltz” en “Take me to the end of love”

Maar dus… is die muziek aan een tweede jeugd begonnen?

’t Leven is te kort.

Gek hoe het mij kan raken dat er iemand is gestorven die ik nauwelijks ken.
Deze man is een paar dagen geleden dood gevallen op een muziekfestival in Frankrijk.

Ik heb hem maar een enkele keer ontmoet in den Heksenketel, samen met zijn vrouw en z’n twee jongste zonen toen ze eens op bezoek kwamen bij ons vader daar.
Het is ook de man die mij deze winter nog gratis en voor niks het CD’tje bezorgde waar mijn vader had aan meegewerkt (nadat ik het andere CD’tje in huis had gehaald van midwinter waar vaderlief niet op stond).
Vanavond bij mijn ouders thuis hoorde ik het nieuws van zijn overlijden en ’t blijft een beetje hangen.

Weeral zeer pijnlijk voor naasten en familie om zo’n “jong” iemand te moeten afgeven. Ik hoop dat ik dat nooit moet meemaken!!

Blijkbaar ben ik ook op een leeftijd te komen dat het meer en meer voorkomt dat ouders van leeftijdsgenoten komen te sterven. Dat zijn er de afgelopen jaren toch al wel een paar teveel geweest.
Ik behoor nog tot de mensen die gelukkig zijn dat beide ouders leven en ik hoop dat nog lang zo te houden.
Ondertussen genieten we van de momenten die we samen hebben!!
’t Leven is te kort om het niet lief te hebben.

Hotel Amigo

Vrijdagavond, Radio 1 op de achtergrond, de avond overleefd met voetbal op de achtergrond, een Klaasje met pijn aan een doorkomend tandje en eindelijk terug muziek op de radio.

Ik was verdiept in wat lees- en opzoekwerk toen ik een leuk muziekske hoorde. Klonk goed, nog wat verder gelezen… Na enige tijd viel mijne frang dat ik de gezongen taal eigenlijk niet direct kon plaatsen.
Efkes wat beter luisteren dus!
EN WAT HOOR IK?? “Ik zen pottendaarem, ik zen petroldicht p(o)etreldicht.”
Valt nu dood, Antwerps verdekke!

Daar moet ne mens het fijne van weten uiteraard. Het internet wordt geraadpleegd in de vorm van Radio 1-website om de speellijst te checken. Hotel Amigo met “Weg van de Planeet”.
Dat klonk onbekend…
De release van de singel was blijkbaar vanavond gepland en voila, nu reeds op de radio! Nog vrij jong dus. 😉

Wat gesurf door manlief en mezelf brachten een -op ’t eerste zicht- toffe band op.
Jenne Decleir blijkt trouwens deel van het muziekgebeuren te zijn.
En euh… het singeltje hebben we alvast gekocht op hun websaait.

Wat dus aanvankelijk klonk als iets in den trant van Ska-P bleek dus Hotel Amigo te zijn.
We wachten mee op de fullCD die uitkomt in mei.

Denk aan één

Think of One… 10 jaar geleden leren kennen door broer Wannes.
Net hoorde ik nog eens één van hun nummerkes op Radio 1. Hmmm… ik MOET ooit die collectie CD’s eens zien te vervolledigen.

Juggernaut, Chuva em po en Trafficó heb ik reeds in de kast staan. Nog zes te gaan dus.