Jaja! ‘t Is gelukt. We hebben 5 stuks levend erfgoed in den hof.
Met dank aan vaderlief die in zijn ziekteverlof naar Vlierzele wilde rijden.
Zelf geraakte ik daar niet zo vlot. Kom… met die vier kinders hier in huis, rijdt ge niet voor de leut over en weer naar de volgende provincie  (tussen schooltijden en slaapkes door) (en al helemaal niet langs de ring van Antwerpen/de Kennedytunnel).

‘t Is ook dat ik er hier in’ t Antwerpse geen vond, Vlaanderse koekoeken. En ja… men placht al eens te zeggen “als ze ‘t in hare kop heeft, heeft ze ‘t ni in haar gat.” Het moesten en het zouden Vlaanderse koekoeken worden. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

1. levend erfgoed
2. goei eierleggers
3. ne goeie beet aan
4. geen hoogvliegers
5. goei broedsters en moederkloeken

Vanaf heden bevolken ook 4 hennen en 1 haan de Praetershoek.
Hij moet de drie bestelde kiekens wat zot gevonden hebben als de fokker er nog 4 had. En och ja… nen haan is toch ook plezant.
Als ge uw vader op pad stuurt, wéét ge dat de gegeven richtlijnen enkel als indicatie dienen.

Zo zitten het  konijnenbeest en het poezenbeest toch niet meer alleen daarbuiten.

De hopplant zit vól bladluizen. Ik vloek dus eens. Het is een miserie…
Met de hand afwrijven? Ik. Dácht. Het. Niet! Dus ben ik al content met de lieveheersbeestjes die de plant bezoeken.
Slechte standplaats misschien? Tegen een betonnen plaat is nu niet bepaald de natuurlijke habitat van een hopplant. Als íemand (met verstand van zaken) mij aanraadt om ‘m te verzetten, ik doe het!

Waar een mens dan iets gelukkiger van wordt; de maïshaag is aangeplant!
De plantjes stonden al langer in volle grond, maar de strook waar ze definitief moesten komen, moest nog geschupt worden.  En dan moet ge ni denken dat het wat gemakkelijker schupt als het de dag voordien bakken heeft geregend hé.
Neenee, maak u geen illusies! Steenhard! Lichtjes overdreven, ik geef toe.
Ook: Confronterend te moeten vaststellen dat de regen ocharme de bovenste 4cm van de grond heeft nat gekregen. Eén spadesteek diep en meer dan den helft van ‘t zand is poeierdroog.

Desalniettemin, de maïs mag haag worden!

Een volwaardig alternatief voor een grasmachien, is een roedel kinderen die houden van buiten ravotten.
(En ja… er zijn ook andere alternatieven gelijk schapen enzo, maar dat kakt op uw gras. Pakt dat we dat in onze hof van 400m² niet kunnen herbergen.)

Als ge zelf genoeg uwe hof ‘gebruikt’ en de kinderen genoeg buiten spelen, dan ziet ge algauw welk stuk van uw buiteneigendom betreden wordt. Het gras blijft daar kort(er).
Handig! Want zo moet ge helemaal niet zo gauw het gras afrijden.
Pluspunt! Want hier loopt een mansmens in huis wiens kop overloopt van de hooikoorts.

Zo maaide ik vandaag voor ‘t eerst dit jaar het gras. Of tenminste toch een stukske daarvan.
Het natuurlijk kortgehouden gras moest niet gekortwiekt worden uiteraard en de stukken die niet gebruikt worden, mochten lang blijven. ( Ik vind dat immers kei tof dat de margrieten, boterbloemen, madeliefjes en anderen de boel hier komen opfleuren.) Zo bleef er enkel het bijwerken van het voorste stuk der hof over.

Niet kort nee, bijna de hoogste stand van ‘t grasmachien. Ah ja, da’s een kwestie van uw gras groen te houden hé. We zouden zot zijn om ons schoon groen gras (dat mos ziet ge nu immers ni) te laten veranderen in een ros tapijt! Wij doen namelijk niet mee aan gazon gieten.

Dat gemaaid gras? Net genoeg om tussen de bessenstruiken te leggen. Zo houden die arme d(b)ezekes het wat vochtiger in deze droge tijden.

En zo hoeven de mensen die hier de komende tijd passeren efkes niet te denken dat ik niet in den hof wil/kan werken.

Dit weekend zal ‘t een jaar zijn dat wij hier wonen.
Dat wil zeggen dat wij al een jaar een eigen huis hebben om in te werken (en te wonen uiteraard!) en nen hof om in te werken en te spelen en te genieten.
En den hof… daar wil ik het nu efkes over hebben se.

De wederhelft hoort dat niet graag, -hij mag bij deze zijn vingers in zijn oren steken (zijn ogen dichtknijpen of zijn mond houden)- maar ik vind dat wij niet zo’n grote tuin hebben.
We hebben niet te klagen, dat weet ik ook wel weer. Zo’n 400m² voor een rijhuis in ‘t mídden van ‘t dorp… het kan slechter!
Dat neemt echter niet weg dat ik eigenlijk droomde van een boerderij met een goei lap grond aan. En dat moet trouwens in de familie zitten blijkbaar, want zo ook mijn zus en mijn oudste broer! (Die twee jongere broers laten we efkes buiten beschouwing. Die hebben nog niks te zoeken op de woningmarkt en wonen nog onder de ouderlijke vleugels.)

Maar goed. Aangezien het geen optie is om buren uit te kopen en/of weg te jagen, doen we het met wat we hebben. Ne mens moet nu eenmaal leren dankbaar zijn om wat hij wél heeft.

Ongeveer 400m² hof dus.
Daarin bij oorsprong:
a) een terras(ke)
b) een stukske braakliggende grond vlak achter de achterbouw
c) een galet gras
d) links en rechts een border van pakweg 1m20(?) breed
e) een grote berkenboom
f) een esdoorn (die met zijn voet eigenlijk bij de buren staat)
f) een tuinhuis met de nodige ouderdomsverschijnselen

Het voorbije jaar werd er al ‘t één en ‘t ander ondernomen in onze hof.
De schommel/klimtoren voor de kinderen werd gezet (een erfstuk)
De linkse border werd voor de helft ontdaan van begroeiing en aarde en werd een zandbak.
Er werd een konijnenren gezet, evenals een -vrij recente- kippenren.
Voor elk kind werd er een boom/struik aangeplant. Zo hebben we voor Fien een appelboom (die al twee keer mee verhuisde en dit jaar voor ‘t eerst appeltjes zal dragen), voor Klaas een kerselaar, voor Trijn een hazelaar en voor Mitte een vlierstruik.

Bessen en frambozen staan sinds vorige lente geplant en zullen een fruithaag(je) vormen.

‘t Grootste werk was het aanleggen  van het groentenhofke.
Vorig najaar gestart met het leggen van karton en bladeren.
In ‘t voorjaar heel den boel toch maar omgespit en zaden besteld.

Behoorlijk veel werk, dat schuppen… Gelukkig leerde ik jaren geleden van mijn grootmoeder hoe ge tegoei moet spitten (eerst een root uitschuppen en elke nieuwe root in de vorige voor kappen), anders had ik nóg bezig geweest.
Enfin, veel groter moest de groentenhof dit jaar niet worden want ‘t heeft zo al wéken geduurd vooraleer alles zaaiklaar lag. Mijn vier kinderen en het bijbehorende huishouden hebben geen pauzeknopke, ziet ge.

Ondertussen is ‘t grootste deel gezaaid en ingeplant. Nog juist wat suikermaïs, courgette, pompoen en zonnebloemen uitplanten binnenkort. Nieuwzeelands Spinaziezaad is nog onderweg van hier. Vermoedelijk heeft meneer facteur al schoon kiemen in zijnen hof staan, want de vorige poging kwam niet aan!

Verder moet ik nog eens langs Sanguisorba gaan voor wat extra dingen en inspiratie. Er is nog werk en nood aan verbetering alhier. Ik ben nog niet content van het opzet.
‘t Zal een kwestie van creativiteit worden gok ik. Ik ben niet content van de benutte ruimte. Er valt volgens mij meer uit te halen. Ik zie mogelijkheden over ‘t hoofd.
Dat wordt dus zoeken en uitvlooien…

Een aardbeientoren bijvoorbeeld, dat lijkt me veel nuttiger dan een bed vol aardbeien. Een projectje om op de lijst te zetten dus!

En zo blijven we verder zoeken naar toffe ideeën en goeie tips om op een relatief kleine oppervlakte ecologisch, extensief en eetbaar te tuinieren. Om ook de biodiversiteit niet uit het oog te verliezen, houden we als het even kan ook rekening met de Vlaamse rode plantenlijst en het Vlaams levend erfgoed.

De lente is in ‘t land en mijn handen jeuken om den hof in te duiken alhier.  Vorige maand werd den helft van ons gras ondersteboven gehaald om een kapotte rioolbuis te vervangen en naar een verstopping te vissen. Gevolg: zand in bergskes en puttekes. Weg gras.
De dals staan tegen de muur nu ipv schoon op de grond te liggen. Hier en daar liggen er steenresten in het zand…

Ik moet me werkelijk bedwingen om dat gewoon te laten liggen. Het zou immers nogal bij z’n haar getrokken zijn om hier nog een schoon hofke te verwezenlijken. Over anderhalve maand zijn we hier weg. Met ander woorden: andere katten te geselen!

Maar… de lente zit in mijn hoofd en naast de lente had ik het plan opgevat om daar nog een geveltuintje bij te proppen.
Een hoofd vol lente en geveltuintjes (zéér simplistisch, want de rest van het hoofd doet zijn werk nog).

Ik mailde naar de gemeente om te vragen of er gemeentelijk bepalingen waren omtrent geveltuintjes. Aan ons nieuwe huis zou dat wel leuk zijn… mettertijd.
Njet! Geen gemeentelijke bepalingen. “Wat versta je onder geveltuintjes, kan je je wat verduidelijken? We hebben daar nog nooit van gehoord.”
Sja, dat hebt ge als ge in een landelijke gemeente woont zekers? Keuterboerkes!
Dus stuurde ik opnieuw een mailtje met daarin de links naar de gemeentelijke bepalingen omtrent geveltuintjes uit Gent, Kortrijk en Antwerpen. Als in “de pap in de mond geven”.
Ik gaf hen de afmetingen van ons toekomstig voetpad door met zelfs de rekensom van huidige breedte min een eventueel geveltuintje.

Vandaag kreeg ik een mail terug “Het wordt intern besproken, mijn collega mailt u terug.”

Ik ben curieus wat het zal worden. En ook… stel dat het mag… heb ik dan een voorbeeldfunctie binnen de gemeente? Ga ik dan over een paar jaar over de lippen als “die één met dat onkruid voor haar deur waar ge ni kunt passeren”?