natuur

http://praetershoek.be/plaza-hotel-and-casino-las-vegas/

Men zoeke:
1) een vlierstruik ver weg van uitlaatgassen.
2) een schaar

Knip u de schoonste (bloeiende) bloemenschermen uit de struik.

Men neme:
1) een glazen pot
2) twee citroenen/één citroen + 1 appelsien
3) kraantjeswater

Steek de vlierbloesems in de pot. Snij de citroen en de appelsien in stukken en steek mee in de pot. Zet de boel onder water. Sluit uw pot af en laat 24u staan, liefst in de zon (voor zolang die schijnt tijdens die 24u).

Men zet klaar:
1) kookpot
2) trizee of zift met neteldoek
3) dun katoenen doek (of een simpel tetrawashandje)

Knijp de citroen en appelsien uit. Giet de inhoud van uw glazen pot door de neteldoek.
Meet de hoeveelheid vocht af en zeef dat vocht nog een tweede maal door fijnmazig katoen. Een tetrawashandje voldoet aan de eisen. We willen immers zo weinig mogelijk beestjes overhouden hé.

Zet de pot op ’t vuur en voeg per liter sap 500gr (riet)suiker toe. Verwarm tot aan het kookpunt.
Giet de siroop op zuivere flessen.

Te gebruiken met plat of bruiswater, in gerechten, bij witte wijn. Noem het!

En wie een klein flesje wil krijgen ipv het zelf te fabriceren, mag dat hier laten weten. 2 mogen er de deur uit.
Reageren kan tem zondag 29 mei.
Voor de goede orde: trizee = vergiet, zift = zeef

online us casinos accept paypal donations button

Ge hebt bladluizen, ge hebt rupsen, ge hebt kevers, ge hebt slakken én… ge hebt kinderen.

Van de kolen en de boontjes blijven ze af. Sla, munt, bieslook, aardbeien en bessen moeten eraan geloven.
Elke keer ze naar vanachter tenen, wéét ik dat ze op rooftocht zijn.

Wacht totdat ze weten dat onder die groene blaadjes radijzen hangen of totdat er tomaten groeien. Ik ga niet meer moeten koken binnenkort!

Den hof

Dit weekend zal ’t een jaar zijn dat wij hier wonen.
Dat wil zeggen dat wij al een jaar een eigen huis hebben om in te werken (en te wonen uiteraard!) en nen hof om in te werken en te spelen en te genieten.
En den hof… daar wil ik het nu efkes over hebben se.

De wederhelft hoort dat niet graag, -hij mag bij deze zijn vingers in zijn oren steken (zijn ogen dichtknijpen of zijn mond houden)- maar ik vind dat wij niet zo’n grote tuin hebben.
We hebben niet te klagen, dat weet ik ook wel weer. Zo’n 400m² voor een rijhuis in ’t mídden van ’t dorp… het kan slechter!
Dat neemt echter niet weg dat ik eigenlijk droomde van een boerderij met een goei lap grond aan. En dat moet trouwens in de familie zitten blijkbaar, want zo ook mijn zus en mijn oudste broer! (Die twee jongere broers laten we efkes buiten beschouwing. Die hebben nog niks te zoeken op de woningmarkt en wonen nog onder de ouderlijke vleugels.)

Maar goed. Aangezien het geen optie is om buren uit te kopen en/of weg te jagen, doen we het met wat we hebben. Ne mens moet nu eenmaal leren dankbaar zijn om wat hij wél heeft.

Ongeveer 400m² hof dus.
Daarin bij oorsprong:
a) een terras(ke)
b) een stukske braakliggende grond vlak achter de achterbouw
c) een galet gras
d) links en rechts een border van pakweg 1m20(?) breed
e) een grote berkenboom
f) een esdoorn (die met zijn voet eigenlijk bij de buren staat)
f) een tuinhuis met de nodige ouderdomsverschijnselen

Het voorbije jaar werd er al ’t één en ’t ander ondernomen in onze hof.
De schommel/klimtoren voor de kinderen werd gezet (een erfstuk)
De linkse border werd voor de helft ontdaan van begroeiing en aarde en werd een zandbak.
Er werd een konijnenren gezet, evenals een -vrij recente- kippenren.
Voor elk kind werd er een boom/struik aangeplant. Zo hebben we voor Fien een appelboom (die al twee keer mee verhuisde en dit jaar voor ’t eerst appeltjes zal dragen), voor Klaas een kerselaar, voor Trijn een hazelaar en voor Mitte een vlierstruik.

Bessen en frambozen staan sinds vorige lente geplant en zullen een fruithaag(je) vormen.

’t Grootste werk was het aanleggen  van het groentenhofke.
Vorig najaar gestart met het leggen van karton en bladeren.
In ’t voorjaar heel den boel toch maar omgespit en zaden besteld.

Behoorlijk veel werk, dat schuppen… Gelukkig leerde ik jaren geleden van mijn grootmoeder hoe ge tegoei moet spitten (eerst een root uitschuppen en elke nieuwe root in de vorige voor kappen), anders had ik nóg bezig geweest.
Enfin, veel groter moest de groentenhof dit jaar niet worden want ’t heeft zo al wéken geduurd vooraleer alles zaaiklaar lag. Mijn vier kinderen en het bijbehorende huishouden hebben geen pauzeknopke, ziet ge.

Ondertussen is ’t grootste deel gezaaid en ingeplant. Nog juist wat suikermaïs, courgette, pompoen en zonnebloemen uitplanten binnenkort. Nieuwzeelands Spinaziezaad is nog onderweg van hier. Vermoedelijk heeft meneer facteur al schoon kiemen in zijnen hof staan, want de vorige poging kwam niet aan!

Verder moet ik nog eens langs Sanguisorba gaan voor wat extra dingen en inspiratie. Er is nog werk en nood aan verbetering alhier. Ik ben nog niet content van het opzet.
’t Zal een kwestie van creativiteit worden gok ik. Ik ben niet content van de benutte ruimte. Er valt volgens mij meer uit te halen. Ik zie mogelijkheden over ’t hoofd.
Dat wordt dus zoeken en uitvlooien…

Een aardbeientoren bijvoorbeeld, dat lijkt me veel nuttiger dan een bed vol aardbeien. Een projectje om op de lijst te zetten dus!

En zo blijven we verder zoeken naar toffe ideeën en goeie tips om op een relatief kleine oppervlakte ecologisch, extensief en eetbaar te tuinieren. Om ook de biodiversiteit niet uit het oog te verliezen, houden we als het even kan ook rekening met de Vlaamse rode plantenlijst en het Vlaams levend erfgoed.

Boterbloem

Hebt ge ooit al eens een foto proberen te trekken van een boterbloem? Ik wel. En meer dan eens!
Dat is nu eens echt een bloemeke dat zo slecht “pakt” hé.

De kroonblaadjes blinken zo fel aan de bovenkant. Da’s dus gegarandeerd een overbelicht bloemeke.
Eergisteren lukte het me min of meer om een goei foto te trekken. Min of meer… dat vroeg dus wat foefelwerk. Een héél klein beetje maar, maar ’t was foefelwerk.

In Lightroom onderbelichtte ik het hele bloemetje een heel klein beetje. Dat trok er gelijk al wat meer op!
En dus heb ik een foto van een boterbloemeke dat het waard is om u te tonen.

Wist ge trouwens dat bieslook eigenlijk ook héél schoon bloemekes heeft?

Sap van bomen

Toen ik enkele weken geleden ons konijn van eten ging voorzien, kreeg ik het plots in mijn hoofd om de esdoorn die daar vlakbij stond te ontdoen van enkele takken.
Knipschaar ter hand en hup, tsjak een stuk of vijf takken weg.

Enkele momenten later heb ik me die snoeibeurt dik beklaagd. De sapstroom van een esdoorn blijkt nogal sterk, zo met de lente voor de deur. Géén goed idee om dan te snoeien dus!

Bij wat opzoekwerk achteraf (ah ja, ik was doodongerust dat ik die boom kapot zou gedaan hebben) bleek dat het sap van een esdoorn kan getapt worden, net zoals bij een berk.

Wil het toeval toch dat wij ook een grote berk in ons tuinparadijs hebben staan zekers. Dat sap tappen moest dus eens getest worden.

Vorige week knipte ik dus een tak af en hing er een glazen fles aan.

Voor een volle fles van een liter hadden we 2 dagen en een kletske nodig. De volgende volle literfles ging vlotter wegens geen nachtvorst.
En tot slot konden we ook nog een derde fles tappen. Verder dan dat gaan we dit jaar niet geraken vermoed ik.

Dat berkensap is trouwens wonderbaarlijk helder. Nét water! Al heeft het een iets zoetere smaak en zou het vol goeie dingen zitten. Ideaal om de lente te beginnen en een grote schoonmaak van je binnenste lijf  te houden.

Je kan er ’t schijnt wijn mee maken. Hierthuis echter staan de flessen netjes in de ijskast tot er een dorstige eens passeert om een slokje te doen.
Ons kinderen zijn er wel voor te vinden!

Geveltuintje

De lente is in ’t land en mijn handen jeuken om den hof in te duiken alhier.  Vorige maand werd den helft van ons gras ondersteboven gehaald om een kapotte rioolbuis te vervangen en naar een verstopping te vissen. Gevolg: zand in bergskes en puttekes. Weg gras.
De dals staan tegen de muur nu ipv schoon op de grond te liggen. Hier en daar liggen er steenresten in het zand…

Ik moet me werkelijk bedwingen om dat gewoon te laten liggen. Het zou immers nogal bij z’n haar getrokken zijn om hier nog een schoon hofke te verwezenlijken. Over anderhalve maand zijn we hier weg. Met ander woorden: andere katten te geselen!

Maar… de lente zit in mijn hoofd en naast de lente had ik het plan opgevat om daar nog een geveltuintje bij te proppen.
Een hoofd vol lente en geveltuintjes (zéér simplistisch, want de rest van het hoofd doet zijn werk nog).

Ik mailde naar de gemeente om te vragen of er gemeentelijk bepalingen waren omtrent geveltuintjes. Aan ons nieuwe huis zou dat wel leuk zijn… mettertijd.
Njet! Geen gemeentelijke bepalingen. “Wat versta je onder geveltuintjes, kan je je wat verduidelijken? We hebben daar nog nooit van gehoord.”
Sja, dat hebt ge als ge in een landelijke gemeente woont zekers? Keuterboerkes!
Dus stuurde ik opnieuw een mailtje met daarin de links naar de gemeentelijke bepalingen omtrent geveltuintjes uit Gent, Kortrijk en Antwerpen. Als in “de pap in de mond geven”.
Ik gaf hen de afmetingen van ons toekomstig voetpad door met zelfs de rekensom van huidige breedte min een eventueel geveltuintje.

Vandaag kreeg ik een mail terug “Het wordt intern besproken, mijn collega mailt u terug.

Ik ben curieus wat het zal worden. En ook… stel dat het mag… heb ik dan een voorbeeldfunctie binnen de gemeente? Ga ik dan over een paar jaar over de lippen als “die één met dat onkruid voor haar deur waar ge ni kunt passeren”? 😉

Voor de zot

Ik heb het zalige gevoel dat het lente is en er binnenkort nog vele zachte en mooie dagen aankomen. Mijn hart maakt een sprongetje en ik voel me licht vanbinnen…

Al durf ik te gokken dat de natuur mij voor ’t zotteke houdt.

Siësta

Kunnen we dat aub invoeren in België vanaf heden?
Ik krijg mezelf niet zover om na de middag naar de winkel te tenen. En ’s avonds, als ge goed en wel klaar zijt om naar de winkel te gaan, is ‘m bijna dicht.

Sluit nu die winkels maar tussen 14u en 17u. Ik blijf wel braaf thuis ondertussen.
Na 17u gaan we gezellig verder met het leven.
Niet?

Deze middag stonden er bokes met confituur op de menu. Alles is hier op! Ik moet dringend naar de winkel…
Stel u voor! Twee voormiddagen niet naar de winkel kunnen gaan en uzelf op brood met boter zetten door de warmte.
Ik voel dat ik een oorlog aan ’t verliezen ben. 😉

Ik kan trouwens goed geloven dat er ouw menskens zouden sterven met dit weer in ons huis. 34°C op de kinderkamers, 28°C in de keuken, de bureau en onze slaapkamer, 27°C in de woonkamer en 41°C op het terras buiten. Ik gok dat ’t alleen in de tuin wat koeler is (waar Trijntje nu slaapt).

Nee, wij wonen niet in één of ander microklimaat!
En u? Bent u hitteresistent?

Die dag in den hof…

Omdat onze kinderen graag nog eens in de zandbak wilden spelen, waagde ik het er vandaag maar op om nog eens in den hof te gaan spelen met hen.
Extra truitje aan, botten aan en hup naar beneden.

De kinderen hebben zich geweldig geamuseerd!
Ondertussen had ik de tijd om wat rommel op te ruimen. Konijnenhok uit elkaar gehaald en weggezet, “kot” en “dak” in de garage gezet.
Ik verschoot me wel een ongeluk toen ik een achterpoot van een konijn vond in staat van ontbinding.
Een achterpoot, inclusief bil!
Ik wil niet weten hoe dat beestje heeft afgezien! De honden van de buren hebben een goei hapke gehad. Een levend hapke. Levend verscheurd verdekke.

Kou!!

’t Is stevig koud, zo ineens… buiten… en ook hier binnen!

Met een paar graden boven het vriespunt wordt het hier al snel aardig fris binnen wanneer de verwarming afslaagt.

’s Ochtends doet de centrale verwarming hier zijn best om de temperatuur op 19°C te brengen.
Om half tien slaagt het spel af om dan in de namiddag om 17u terug op te springen.
De buitentemperaturen dwingen me ondertussen toch om die instellingen eens aan te passen.
Op dit eigenste moment is het maar 16,2°C en dat is toch wel friskes! Een kind dat boekjes leest houdt zich zo niet echt warm… Leve het slechtgeïsoleerde kot waar we wonen met een hele muur vol enkel glas op de noordkant!

Straks werk van maken dat het hier toch 17,4°C blijft!
Oh en die kolenkachel aansteken, daar moeten we misschien toch ook maar eens werk van gaan maken…