stalen ros

New arrival!

Deze voormiddag werd onze langverwachte bakfiets geleverd. Hoera ende heuj!

Voor dat spel geleverd werd moest ik nog rap het voorschot aanvullen met een bak geld. Gisteren werden de gegevens doorgemaild en ik ging dat ’s avonds wel doen, maar toen ik er in bed aan dacht besloot ik alrap dat het ’s morgens zou gebeuren.

Dus… kinderen naar school.
Veel te lang blijven plakken en gesjauweld.
Naar huis gehaast.
Laptop aan.
Geen internet.
Modem herstart.
Nog een ander bakske herstart.
Mitte bijeengeschaard.
De deur dichtgetrokken.
…en gevloekt!! Heel hard!
Ik had namelijk zonet mijn sleutel binnen laten hangen.
Maarrrr… gelukkig had ik de reservesleutel de avond tevoren terug in de auto gelegd en de sleutelkaart van de auto had ik wél bij. Vreugdesprongetje door de adrenalinerush heen.
Naar de bank.
Geld overschrijven.
Naar huis. En thuis merken dat het kieke van de bank “bakvis” als referentie gaf bij het overzetten van geld van onze spaar- naar onze zichtrekening. Nochtans praat ik niet zo onduidelijk!

Enfin, de moment dat onze bakfiets daar ineens voor onze deur stond was redelijk de max!

Eentje met een blauw frame en trapondersteuning.
De bakfietsmarchant gaf ons nog wat nuffige fips mee en hup, hij was helemaal voor ons.

Zo. Het garantiekaartje werd ingevuld en staat klaar om op te sturen. Het hele ding werd  omnium verzekerd tegen schade en diefstal. Ik wil het niet geweten hebben dat onze schone nieuwe fiets voor onze deur wordt weggerat. We kunnen dat geen twee keer na elkaar betalen precies.

De eerste deftige rit werd er eentje naar school ’s middags. 5,7km heen en evenveel terug.
Een schapenvachtje in de bak vanonder en twee kindjes erin die al fietsend wat konden rusten.

De tweede werd een wat turbulentere rit. Regen op komst, te laat vertrokken en een valpartij, kinderen die nét naar de naschoolse opvang waren gebracht, plots bakken regen en onze regenhuif was nog niet geleverd. Gelukkig was de regen zeer lokaal en mogen we de mestnatte bakfietservaring nog efkes uitstellen. Hier in Broechem was het zelfs droog! Ik zweer het… wij leven hier in één of ander microklimaat!

Allee, buiten dat ene incident zijn we allemaal zeer content dat er terug een bakfiets is. Mitte wil niet liever dan in de “bafiets” rijden en de andere drie zijn ook wildenthousiast dat er nu naar school gefietst wordt.

Ge kunt niet geloven hoe blij ik ben. 🙂

Getest en besteld

Vorig jaar fietsten wij nog zo rond:

Na de zomer fietsten we niet meer samen. Ik verkocht de bakfiets.
Hij stond voor onze deur. Een rijhuis, weet wel…
Zijn tweede winter stond voor de deur. Ook letterlijk voor de deur.

Een winter langs een gewestweg met kilo’s strooizout en bakken regen, ik heb het hem bespaard. Onze stalen ros zag daar verschrikkelijk van af.
Niet de beste kwaliteit helaas en een tweede winter buiten zou nefast zijn voor de gezondheid van het fietsding.

Hij verhuisde naar het verre West-Vlaanderen.

Sindsdien kunnen we nergens meer met z’n allen per fiets naartoe.
In de winter valt dat mee, maar vanaf dat het wat beter weer wordt, slaagt dat al eens dik tegen.

Er werd dus nagedacht over een nieuwe fietsoplossing. Een extra fiets bijvoorbeeld, extra fietsstoeltjes, wat peper in het gat van mijn kinderen zodat die drie meisjes gauw zouden kunnen fietsen,…
Na veel denken en afwegen werd het geen van bovenstaande opties. Een nieuwe bakfiets zal het zijn. Een degelijke en geen waar je liever een trekpaard voor zou hangen.

Dat het duur ging zijn, dat wisten we. Kwaliteit betaal je nu eenmaal. Dus gooien we een auto buiten. Ineens een extra motivatie om consequent te fietsen.
Dat de auto zou buitenvliegen was min of meer beangstigend. Zal dat wel lukken met die vier kinderen? Ik kan “nooit” nog ráp eens langs de mémé of last minute naar de colruyt om maar iets te zeggen.

Maar het idee went. Met de bakfiets kan ik ook tot in Deurne rijden. Toch zeker als ’t goei weer is. En hoe deed ik dat toch weer voor ik zelf een auto onder mijn gat had zo’n 3 jaar geleden? Juist! Met de bus.
Ik moet nu zelfs geen voituren meer meesleuren. Vier kinderen op de bank en het kleinste stapperke in de draagdoek als we afstappen. Akkoord, ik moet geen hele inboedel beginnen meesleuren.

Meer nog! Het brengt eigenlijk ook wat rust. Ik ga wat meer moeten plannen, maar plannen is goed en duidelijk.
Een verplichte dagelijkse portie buitenlucht, fietsen door de velden, wijzen naar de pinksterbloemen die bloeien, de verse lammekes tellen langs onze weg,… Ik kijk daar ongelofelijk hard naar uit.
Enfin, we gaan dat allemaal niet te hard romantiseren want er volgt hier gegarandeerd nog een postje waarin ik alle heiligen uit de hemel vloek omdat het kraakt dat het vriest, omdat het al héél april en héél mei regent, enz.

De elektronische trapondersteuning zal mijn redder in nood zijn. Het “duwtje in de rug”.  Dát wat de stap naar een (moeder)auto wegdoen minder groot maakt.
Ik leef dus in hoop. In de hoop dat het er volgende maand weer zo kan uitzien (maar dan een jaartje ouder en in een andere bakfiets)

Ja, mijn kinderen mochten ook in pyjama meerijden.

Stien! Ik hoop dat we over twee jaar nog even content zijn als gij. 🙂