thuis

In den hof

Daar heb ik de laatste maand al wel wat uurtjes in doorgebracht.
Niet dat ik er heelder dagen in lig te ploeteren hoor. Dat gaat nu eenmaal niet met twee kinderen die om de beurt gaan slapen, terug wakker worden, eten nodig hebben,…

De luttele uurtjes per dag dat het duo een dutje doet, er niet gekookt moet worden én het niet sneeuwt of regent, trek ik dan gewapend met schup en rijf en snoeischaar,… naar buiten.
Vandaag dus niet anders. Met Klaas op mijn rug en Fien in de buurt heb ik me nog eens bezig gehouden buiten.

De afgelopen maand heb ik het tuinpad afgewerkt.
Sinds maart kunnen we de garage achter onze hof gebruiken en dus was een paddeke geen overbodige luxe. Kwestie van met propere schoenen binnen te kunnen komen als ge door den hof moet met regenweer. 😉

Ik heb mijn best gedaan om een composthoop te maken. Daar moest een berg oud gras voor weggeschept worden. (Behoorlijk vettig werk!) Een ijzeren ton VOL water en blijkbaar vanonderin  ook oude as moest uit de weg. (Behoorlijk vettig werk!)

Het kleine paadje naar de composthoop heb ik ook gelegd.
Het stuk grond tussen de omheining en het tuinpad is omgespit en vlak gelegd.
Het snoeihout ligt allemaal op één hoop ondertussen te wachten om naar ’t containerpark gebracht te worden.
’t Ziet er kortom al stukken beter uit dan een goei maand geleden.

MAARRRR (er is altijd een ‘maar’, nietwaar?) er is ook nog véél dat moet gebeuren.
– stuk wildernis ontdoen van planten
– eerste stuk van den hof moet platgewalst worden (wals huren) en  er moet gras gezaaid worden.
– snoeihout en ander tuinafval moet naar ’t containerpark gebracht worden
– dan is er plaats om een kippenren te maken.
– waarvoor uiteraard ook materiaal voor moet aangekocht worden.
– er moeten nog heidematten tegen de ‘hondendraad’ gezet worden.
– de wasdraden moeten verzet worden
– onze appelboom moet geplant worden.
– ik verzin met gemak nog een hele waslijst bij!

Vanavond heb ik tomaten en bloemkool gezaaid zodat we die in mei kunnen uitplanten. Volgende keer als het weer het toelaat kunnen de worteltjes en de zurkel gezaaid worden in volle grond.
Jaja, we doen dus ook van ‘groentenhof’.

Aaah, het mag dan niks voor mijne meneer zijn, maar ik geniet daar echt van. Buiten bezig zijn, het geeft ne mens energie!

Terras

Gisterenavond; de kinderen lagen nét in bed en Tom hoord gebabbel. Waarschijnlijk de buren werd er besloten toen een kijkje niks opleverde.
Geen twee minuten later; “Tom, er zit gewoon iemand op ons terras”.

De mens was door het raam van de buren over hun dak op ons terras gekropen. Ne werkmens!
Hij kwam het terras opmeten. (De buurvrouw is de dochter van onze huisbaas.)
Maar waarom in godsnaam komen ze niet efkes bellen? Nogal boertig vonden we, zomaar op ons terras klimmen.

Goed, de mens kwam dus het terras opmeten om een prijs te maken voor een nieuw.
Er werd gesproken over rubberen tegels. Man, zo lelijk! Ik ben eens curieus. Ik zal het in ieder geval niet meer moeten schuren en ons kinderen kunnen al eens serieus met hun hoofd tegen de grond kwakken.

De tegels zouden over het dak worden gehesen. Hah! Er staan ons nog grave tijden te wachten!

Het weer

De lente kriebelt al wel heel vroeg dit jaar.
Ik geniet! van de fluitende vogels ’s morgens en ’s avonds. De lucht is vrij zacht en het zonneke deed de laatste tijd ook al meermaals zijn best.
Heerlijk om met de kinderen buiten te zitten. 😉 …als de honden niet te hard blaffen…

We doen ons best om de tuin in orde te krijgen tegen de echte lente. Omspitten, planten uitsteken en eventueel verzetten,… Compostnet zetten, tuinpad leggen, grond gelijk trekken en zaaien en zoveel meer staat er nog op de agenda.
Voor mij gaat het allemaal niet snel genoeg. Ik zou dat het liefst allemaal in ene trek door afmaken. Maarrrrr… met twee klein protten gaat dat allemaal niet natuurlijk. Het is ne keer hier en ne keer daar en als we een uurke beneden kunnen blijven, dan zal het al goed geweest zijn.
Hopelijk morgen nog eens samen met Tom doorwerken. Het gaat namelijk weer een aangenaam weertje zijn morgen!
Wie goesting heeft mag ons komen helpen. 😉

En euh… als het weer het aan dit tempo verderdoet, dan vieren we volgende maand Fien haar verjaardag buiten! Te bedenken dat ze twee jaar geleden in haar ziekenhuisbedje lag toen er sneeuwvlokjes uit de lucht dwarrelden!!

Honden blaffen.

Dat zegt Fien als de honderddrieëntwintig  beesten van de buren buiten feesten.
Nee, eigenlijk zijn het er ondertussen nog ‘maar’ 12.  De 8 puppies kunnen ondertussen ook al een aardig bekje blaffen. Zo’n hondenkoor naast uw deur, het is niet altijd even gezellig!!

Deze avond -’t moet half zes-kwart voor zes geweest zijn- zat ik met de kindjes op de mat. Er klonk plots weer een heerlijk blafconcert buiten.
We aanhoorden het eventjes, maar het geblaf leek me zo ongewoon en doordringend dat ik met Fien toch maar eens snel ging kijken. Eigenlijk ben ik zelfs naar buiten gerend met de woorden “Kom Fien, we gaan kijken naar de honden.”
Fien stond rap als tel bij mij en we keken vanop het terras naar de honden. Klaas was een beetje verschoten en begon -nog zittend op de mat- te huilen.
Het was niet meteen duidelijk wat er eigenlijk aan de hand was buiten.
De nest kleine zwarte hondjes en moederhond stonden allemaal gigantisch hard te blaffen rond de hondenkooien. (In de twee kooien zitten 3 honden.)
Met enige moeite kon ik zien dat één van de pups in de kooi van de Duitse Herder was terecht gekomen en dat het beestje duchtig gebeten werd en door elkaar werd geschud.
Reactie van de buren bleef uit. Nochtans was het geblaf niet te negeren. Ik heb efkes staan wachten op de buren die naar buiten zouden komen, maar dat heeft niet al te lang geduurd. Normaalgezien staan ze vrij snel buiten als er zot-hard wordt geblaft. Niet thuis dacht ik dus. Toen dat klein hondeke vervolgens als gek door de kooi werd gesleurd heb ik de kindjes toch maar efkes alleen gelaten.

Fien gezegd dat ik direct terugkwam, de deur tussen de woonkamer en de trappenhal goed dichtgetrokken (een hond die wordt kapotgebeten is 1 ding, maar mijn kinderen die van den trap zouden stuiken, da’s nog een ander paar mouwen!!) en snel op het raam geklopt bij de buren.
De buurvrouw zat met bezoek in de voorste kamer. Het duurde mij veel te lang voor ze op haar dooie gemakske kwam opendoen.
Snel gezegd dat ze vanachter eens moest gaan zien omdat er een pupke in een kooi zat en vervolgens heb ik me terug naar mijn kindjes gehaast. Klaasje was ondertussen helemaal over zijn toeren. Zo huilen dat hij deed.
Samen met de kindjes nog even de miserie van een ander gaan aanschouwen.

De buurvrouw kreeg eerst het poortje van de kooi niet open en er ontstond zo lichtelijk paniek. Het bezoek (fan, u kent hem wel) had ondertussen een houten balkske in de aanslag genomen en met twee gingen ze uiteindelijk de kooi binnen. De Duitse Herder werd wat verjaagd zodat de buurvrouw het kleine hondje kon pakken. Het lag zielig te janken in haar armen en bewoog niet al te veel toen ze het naar binnen droeg.
De Herder kreeg nog een stevige dreun van de balk (ik hoorde het tot boven op het terras door dat beest klinken!), er werd nog wat op de honden geroepen dat ze stil moesten zijn en toen was het toneel voorbij.
Ik had persoonlijk niet in die kooi willen kruipen!! Ik heb echt gedacht, “goed, als die hier straks allebei worden gebeten door die hond, dan kan ik de flikken en den ambulance bellen.”

Enfin, ik ben wel eens benieuwd hoe het met dat kleine beest is ondertussen.

Speelgoed

Speelgoed is een ruim te interpreteren begrip. Mijn kinderen mogen met de plastieken potjes uit de keukenkast spelen, ze mogen met doeken spelen, stoelen voor mijn part…
Maar als dochterlief de propere pampers uit de mand begint te vissen, dan steek ik daar toch maar een stokje voor! Géén speelgoed!

Vakantie

Tom heeft zichzelf een week vakantie gegeven.

Als ik me niet vergis was het het plan om vanaf 25 dec. niet te werken. Niet gelukt… er moest nog geprutst worden aan een website.
Of hij de 26ste nog gewerkt heeft herinner ik me niet zo goed meer, maar ik dacht van wel.  In de voormiddag alleszins, in de namiddag gingen we namelijk richting Wintershoven om met mijn familie langs moeders kant een jaarlijks weerzien te houden.
Plezant allemaal, maar dat was dus een namiddag geschrapt uit “vakantie met Tom”.
Vanaf de 27ste dus écht mijn ventje thuis ZONDER werk. Die dag zijn we een verstekeling gaan oppikken op de parking van den Ikea.
28ste: niks speciaals gedaan… Tom en Lieven hebben in de namiddag wat behang af gestoken, ik ben boven een deur nog een extra laag gaan geven.  ’s Avonds Ellen mee laten eten en te laat in bed gekropen na een spelleke Carcassonne.
29ste: Lieven buitengesjot tegen de middag en na de middagdutjes der kinderen en het ophalen van Fien haar bobuxinlegzooltjes richting Deurne getrokken om met de familie Adriaenssen te feesten.
30ste: met de kinderen naar de kinderboerderij geweest en pannenkoeken gegeten.
31ste: oudjaar gevierd thuis met nog 4 grote mensen en 2 extra kinderen. (’s Avonds en ’s nachts “feesten” met kleine kinderen is niet persé handig/evident/gemakkelijk en vergt de nodige infrastructuur/timing/…) Weerom véél te laat in bed gekropen.
1 januari: moe lopen wezen, niks doen, moe wezen, kinderen entertainen, mensen naar huis brengen,… Gelukkig geen feestjes meer!
2 januari: da’s vandaag dus; Klaasje ziek. Deze ochtend 39,05°C, nu nog niet onder de 38,5°C. Geen uitstapje meer op papa’s laatste verlofdagje.
Vaderlief is dus maar aan’ t werken gegaan tijdens de kinderen hun middagdutje zodat we morgen misschien nog iets kunnen doen… Soldekes bijvoorbeeld. 😉 De kinderen hebben kleren nodig namelijk!

En zo is de zogenaamde vakantie dus zo goed als gedaan.
Vakantie tijdens de feestdagen… je kan het amper vakantie noemen. Allé kom, het lost in ieder geval niet mijn verwachtingen in van een man die niet moet werken. Tijdens de feesten moet ik ‘m heel de tijd met Jan en Alleman delen terwijl ik ‘m liever voor ons (kinderen en mezelf) had gehad.

Sja… op naar de volgende vakantie 😉

Logement

De komende twee dagen wonen we hier thuis met een man extra.
Lieven, Tom zijn broer, blijft hier namelijk even logeren.  Hij woont en werkt in Amsterdam en brengt zijn vakantie in ons  belgenland door. Afwisselend eens hier, dan eens daar.

De overdracht van “noenkel Lieven” gebeurde deze voormiddag aan de Ikea van Wilrijk. Steffen en zus Lies -bij wie hij was blijven slapen- moesten daar zijn en rara… wij dus ook.
Voor zijn logement moesten we namelijk nog wat gerief voorzien.

Met een trits Adri’s  op stap dus.  Ik en Steffen waren de enige  zonder Adribloed en we hebben ons sterk gehouden. 😀
Den Ikea door met zo’n bende is alles behalve efficiënt. Ik zal het kader zelfs wat breder scheppen; Tom en ik met 1 peuter in een karretje en 1 baby in een buggy, Lieven, de vrijgezel met tijd voor vanalles en nog wat, twijfelend over wat nu wel en wat nu niet, Steffen en Lies in verwachting van hun eerste kapoen.
Ieder dus zijn eigen doel en toch samen door den Ikea. Zoiets duurt dus  l a n g!
Dat nog buiten de kinderen gerekend! Klaas was doodmoe en wou toch zo graag een dutje doen en Fien… die wou ZO graag door de kinderafdeling van den Ikea lopen!! Overal leuke dingen… 😉
Achteraf terug in het karretje zetten is dan geen evidentie, dat zal ik u niet moeten vertellen waarschijnlijk.
Het viel me trouwens op dat er in de kinderafdeling een hoop ouders met zagend en huilend grut rondlopen. Kinderen die niet mogen rondlopen, die meemoeten, die niet overal mogen aankomen,… Peuters vooral en ook wel kleuters. 😉
Dat het vakantie is zal er wel voor iets tussen zitten. Zoveel volk en kinders!

Soit, we zijn buiten geraakt zonder kleerscheuren. Enkel de stand van onze bankrekening is wat gedaald.

Thuis moest er voor onze logee ook nog ’t één en ’t ander gebeuren.
Aangezien mister Lieven in Klaas zijn kamer zou slapen, moest er nog een chauffageke gekocht worden. Zo’n olieradiator… Het is  daar boven  nogal friskes ’s nachts.
Ik heb nog “snel” een gordijnrailke gehangen en er de gepaste gordijnen aan vastgeklipst, we hebben de geschilderde deur terug in zijn kader gehangen en de nieuwe (logeer)matras werd getooid met beddengoed.

Al bij al komt het er dus op neer dat Klaasje zijn kamer vanaf nu gebruiksklaar is. Er is hard in gewerkt sinds we hier wonen en het resultaat mag er ondertussen wel zijn. 😉
Nu hopen dat nonkel Lieven hier goed slaapt…

(Ik moet alleen nog een goeie manier vinden om die matras bij niet-gebruik op een stof- en geurdichte manier te verpakken zodat het ding uit de weg kan gezet worden op zolder. Alle tips zijn welkom!)

Krijtbord

In onze vorige woonst hadden we een krijtbord geschilderd over bijna de hele lengte van een muur.
Handig, want ik kon daar vanalles op kwijt. Niet in het minst de  aankopen die moesten gebeuren.
Telkens er iets niet meer of bijna niet meer in huis was, schreef ik dat op het bord.

Hier hebben we er nog geen geschilderd en ik vergeet altijd wat we weeral nodig hadden.
Mijn geheugen is precies een zeef, ik ben toe aan hulpmiddeltjes. 😛

Novilon II

De vloerbekleding ligt op z’n plaats boven! Blij dat ik dat gedaan heb vandaag (en gisteren). Op naar de volgende binnenhuiswerken…
Als ik tijd heb schilder ik volgende keer de deuren van de kinderkamers. 😉

En ondertussen blijft de rest van het huishouden ‘Jan Steen’ spelen.