Uncategorized

Op kamp

Ik had hier iets geschreven over kamptijden enzo. Dat brengt immers herinneringen met zich mee.
Maar kijk… het leek me zo banaal en overroepen dus deel ik u enkel de hoogtepunten uit de ‘kladversie’ mee.

Juli 20045: mijn laatste bivak als leiding in de plaatselijke Chiro.
– 18 juli: positieve zwangerschapstest (wij woonden samen ja en wij waren nogal naïef om 6mdn te rekenen om zwanger te geraken.)
– 19 juli: vertrek op tweedaagse met twee medeleiding en een hoop aspiranten (oudste afdeling)
– 21 juli: naar huis met een gi-gan-tische blaasontsteking (denk erbij: kruipen over de grond)
– 21 juli ’s avonds: weer op kamp de leiding meegedeeld dat het nog 35 weken zou duren alvorens er een miniChirokinneke zou geboren worden.
– 31 juli: het einde van mijn carrière als leiding… na 7 jaar…

6 jaar verder en dat kindeke is al zo klein nimeer met haar  (bijna) 5,5 jaar.
’t Is zelfs zover gekomen dat de kans zeer reëel is dat ik dat kind volgend jaar zélf op kamp moet sturen. Als ze 6 is mag ze hier aan de overkant van de straat immers naar de Chiro waar ikzelf 24 jaar geleden ook startte.

Ze ziet dat volledig zitten (zegt ze). Kampdanskes dansen, kamptoneeltjes kijken, slapen in een tent,… Ze gaat alleen haar hudo-angst wat moeten overwinnen. Toen ik ze afgelopen zondag op de bril zette boven dat gapende gat, was het enkel een gil die haar ontglipte en grijpende handen die mij probeerden vast te klemmen.

Dus moeder, doet ni belachelijk, ge hebt nog een jaar tijd om speelkledij te verzamelen/maken en handdoeken en kleding te labelen. (Zo 7 dezelfde t-shirts met haar naam op, zou dat iets zijn? :p ) Voor ’t zelfde geld wil ze volgend jaar zelfs niet meer mee!

Den boer op

Stond daar iemand voor de deur die vroeg of ik ’s avonds foto’s kon komen trekken.
Okee dan.

Deze waren niet de bedoeling. Maar foto’s trekken die niet de bedoeling zijn, dat is het tofste!

De foto’s die wél de bedoeling waren, zullen binnenkort het decor van hun kampthema sieren.
Iets met boeren en varkens en kippen en slechteriken. Familieportretten of zoiets…
Dat zal ik de 24ste wel zien als ik  in hun tiendaags nomadenbestaan binnendring en er met het fototoestel wat zalige momentjes ga proberen te vereeuwigen.

Trijn trok lotje…

… en zo weten we wie de winnaars zijn.
Het kind was geen half uur wakker, dus neem haar haar wazigheid niet kwalijk.

Ik krijg het videoke met het bewijsmateriaal niet rechtstreeks getoond hier. Maar als ge hier klikt, kunt ge ’t ook zien.

De winnaars mogen mij hun adres doorsturen op schrijfselkes @ yahoo punt com

De hel van Ranst

Toen hij een klein manneke was, wou hij ’t liefst van al boer of coureur worden.
Hij was nog ne snotboebel toen hij voor ’t eerst zelf met een (échte) tractor mocht rijden. Helaas… héél ver is het niet gekomen met zijn boerendromen. Buiten een groentenhof en de jacht naar een vlaai van ne grond is er weinig van overgeschoten.

Na zijn middelbaar onderwijs ging hij naar de Academie om conservatie/restauratie – hout te volgen. Hij maakte zijn studie niet af. Gebeten door de praktijk…, maar dat studeren was hij beu.
En toen ineens… werd hij zelfstandige en ging werken als fietskoerier in ’t Stad. Eerst voor iemand anders, wat later voor zichzelf.

15 mei 2011: de eerste editie van Toer de Sol.
Nen échte coureur gaat hij nooit worden, onze Wannes. Maar het retrokoersen had hij al wel een paar keer hier en daar meegedaan. Hij vond het dus tijd om met een paar kameraden zélf zo’n koers te organiseren in ’t dorp waar ze naar de Chiro gingen. (Nee, da’s niet ons dorp maar eentje verder. Hier was vroeger geen jongens-/gemengde chiro.)

Hele hordes vrienden en familie werden ingezet om een handje toe te steken.
Zo was de zus seingever. Broer 2 was coureur n°26. Manlief bokste de website in elkaar. Broer 3, moeder en vader waren supporters van dienst. En ik trok met het fototoestel naar de koers.
U ziet, familieplezier!

Op de foto’s: 1) broer1, 2) broer2 op de velo, zus aan ’t supporteren, 3) broer2 op de velo, 4) vader, broer3, zus, zoon, dochter en stukske moeder

Het was een geslaagde dag. Ze hebben dat goed gedaan, de organisatie!
We kunnen wel spreken van een zekere trotsheid op broer1.
Dat mag…  na zoveel positieve commentaar gehoord te hebben, me dunkt.

Ook  content en opgelucht dat de foto’s goed gelukt zijn. Al vond ik het niet zo gemakkelijk om ne koers origineel in beeld te brengen. Om nog maar te zwijgen over de snelheid waarmee die mannen komen aangekrost!

Ik ben moe geweest tot voorbij den helft van de week. Ne stevige zondag om te beginnen en de twee daaropvolgende dagen tot een kot in de nacht aan de foto’s geprutst. Slechte cocktail in combinatie met onze vroege-vogel-Mitte!

Tot slot een bloemlezing van die dag met een paar foto’s.

Lach eens naar ’t vogeltje

Het loopt uit de hand. Dat foto’s trekken.
Meer dan 18.000 staan er al op onze Flickr-account.

Er zijn dit jaar massaal veel mensen die een 365’ske doen en proberen elke dag een foto te trekken en online te plaatsen.
Ik kán dat niet… Er gaat amper een dag voorbij zonder één enkele foto getrokken te hebben. Met de camera of met de foon, da’s om ’t even.
Om tijd te besparen zou ik ook beter één foto per dag trekken.

En om het nog erger te maken, riep ik gisteren ook maar een nieuwe Flickr-account tot leven. Niet van ons, maar van míj.
Het hek is nu helemaal van de dam! Foto’s door mij voor anderen.

We hebben dat in ’t verleden al wel meer gedaan, fotograferen op vraag.
Communie, trouw, doop. Door hem en door mezelf.

Maar kijk, ’t zou zo tof zijn als ik wat verder kon gaan met foto’s trekken. Zo’n job in ’t onderwijs, het zegt me weinig voor de moment.
Enfin, momenteel moederen we nog wat voort en oefenen we wat verder met camera en aanverwanten hoor. De jongste is mijn rokken nog lang niet ontgroeid en ik heb nog veel te leren.

Al vind ik de foto’s die ik dit weekend trok voor de communie van één of andere aankomende bakvis lang niet slecht.

De schaamte voorbij

Ze schreef iets over perfecte vrouwen met een blog.
Eigenlijk beter… vrouwen die het beste kantje van zichzelf laten zien, bloggewijs.

Ik sta er niet tussen en hoor niet in haar rijtje thuis.  Meer nog… ik durf het schaamrood op mijn wangen wegsteken en ten bewijze daarvan u  de vuiligheid in mijn huis (stal bij tijden) wel eens tonen.

Anderhalve maand geleden bonjourde ik de -overigens vriendelijke- poetsvrouw buiten. Aanvankelijk met het idee om iemand 2 uurtjes extra te laten komen. Maar de optie ‘kennis van het Nederlands’ die ik verkoos, gooide zowaar roet in het eten. De zoektocht heb ik gestaakt ondertussen.
Ik kijk met lede ogen de bergen was en strijk aan. Als er een paar dagen niet wordt gestofzuigd, kan ik mijn kinderen eten geven van wat er onder tafel verzameld werd.

Vrouw aan de haard en het alleen niet klaarspelen. ’t Is triestig om toe te geven. Maar ik geef toe. Die vier kinderen op dik vier jaar tijd, dat lukt me wel. Die vier kleine kinderen combineren met eten maken, het huishouden doen, winkelen,… da’s minder evident. Misschien heb ik me daar wel lichtjes aan mispakt.

Stoppen met bloggen of minder met foto’s prutsen, dat stikmachien helemaal laten verstoffen (net zoals die viool), ’t zijn opties natuurlijk. Maar er mag nog iets aan zijn hé, aan dat leven als huismoeder. 😉

Dus kijkt u even mee… Hier één van de redenen van een huis dat niet spik en span geraakt;

En kom, ge gaat me nu toch niet vertellen dat ik werkelijk waar de enige moeder ben die het huishouden niet gedaan krijgt zoals ze graag zou willen?

Sap van bomen

Toen ik enkele weken geleden ons konijn van eten ging voorzien, kreeg ik het plots in mijn hoofd om de esdoorn die daar vlakbij stond te ontdoen van enkele takken.
Knipschaar ter hand en hup, tsjak een stuk of vijf takken weg.

Enkele momenten later heb ik me die snoeibeurt dik beklaagd. De sapstroom van een esdoorn blijkt nogal sterk, zo met de lente voor de deur. Géén goed idee om dan te snoeien dus!

Bij wat opzoekwerk achteraf (ah ja, ik was doodongerust dat ik die boom kapot zou gedaan hebben) bleek dat het sap van een esdoorn kan getapt worden, net zoals bij een berk.

Wil het toeval toch dat wij ook een grote berk in ons tuinparadijs hebben staan zekers. Dat sap tappen moest dus eens getest worden.

Vorige week knipte ik dus een tak af en hing er een glazen fles aan.

Voor een volle fles van een liter hadden we 2 dagen en een kletske nodig. De volgende volle literfles ging vlotter wegens geen nachtvorst.
En tot slot konden we ook nog een derde fles tappen. Verder dan dat gaan we dit jaar niet geraken vermoed ik.

Dat berkensap is trouwens wonderbaarlijk helder. Nét water! Al heeft het een iets zoetere smaak en zou het vol goeie dingen zitten. Ideaal om de lente te beginnen en een grote schoonmaak van je binnenste lijf  te houden.

Je kan er ’t schijnt wijn mee maken. Hierthuis echter staan de flessen netjes in de ijskast tot er een dorstige eens passeert om een slokje te doen.
Ons kinderen zijn er wel voor te vinden!

Aangekomen!

Kijk eens wat ik deze ochtend in ontvangst mocht nemen van meneer facteur!

Zowaar een piramidezakje van Ik ben Vink.
Dankjewel hoor! Een fantastisch zakje in een fantastisch stofke.
Nu enkel nog redden uit grijpgrage kinderpollekes en een fijne bestemming voor het zakje zoeken. 😉

En kijk nog. De lente komt zowaar een beetje piepen in ons huis.

Zalig toch, dat verlangen naar wat meer licht en warmte. Ik ga zo content zijn als het echt lente is.

De overtrek

(Patroondelen digitaal te verkrijgen op vraag.) (Patroondelen te vinden via deze link.)

Toen kampeerden we in het ziekenhuis. En wat doet ne mens daar als inslapende ouder buiten zorgen voor het arme dutske?
Boekskes lezen, de gazet uitpluizen, tv gapen, duimen draaien,… of -zoals ik- wat handwerk afwerken.

Zo gebeurde het dus dat de maxi-cosi overtrek af geraakte.
Wat mij nog restte was de handleiding te schrijven.

Uhu! Een handleiding. Ik. Degene die liever alles uit haar mouw schudt dan zelf handleidingen te volgen. Ik schreef écht een handleiding.
Vraag is of ze bruikbaar zal zijn. De proefpersonen mogen mij dat achteraf laten weten!

Enige opmerkingen van mijnentwege:
Ik vind de stof aan het voeteneinde nogal krap. Misschien stikte ik de elastiek niet gespannen genoeg?
Ik twijfel om ze onderaan vast te zetten met drukknopen aan de originele hoes.

Als het voetenzakkenweer voorbij is, zet ik er hoogstwaarschijnlijk nog wel een applicatie op. Zo alles in ‘tzelfde stofke is een beetje teveel van ’t goeie.

Tot slot alhier de handleiding:
Om een printbare versie te downloaden, klik je simpelweg op onderstaande foto’s.
(Klik rechts en kies ‘openen in nieuw tabblad’ om u veel miserie en geklik te besparen.)

Met dank aan Lieselot wiens oude overtrek ik uit elkaar mocht frutsen.