Uncategorized

snapshot

De kerstvakantie is bijna ten einde. Een vakantie waarin niet alleen de kinderen thuis waren, maar ook de wederhelft.
Ik ging dus veel kunnen doen.
Was bijwerken. Helaas, die komt altijd maar weer.
Kent u het liedje “maar die kat kom weer, die kon niet langer wach, die kat kom weer, die volgende dag…”
Volgens mij hebben die Zuid Afrikanen zich vergist van woord en moet dat “die was kom weer” zijn.

Mislukt dus. 😀

Maar kom, buiten de was… ook nog wat naaiprojectjes afwerken. Deels geslaagd. Oef!
Het luierzakje van Viktor (ons kindjes hun verse neefje) is oa klaar geraakt.

Het huzarenstukje wat maxi-cosihoes heet, daar wordt nog op gezweet. Een bestaande hoes uiteen taren, dat is poepsimpel. Een nieuwe in elkaar flansen, dat is euhm… minder vanzelfsprekend. 😉
En er is blijkbaar interesse.
Sja… Als ik een werkbeschrijving klaarkrijg, moogt ge de patroondelen gebruiken. Zonder beschrijven en zonder voorbeeldhoes kunt ge beter de processie van Echternach eens lopen.

Maar wat ik u eigenlijk wilde vertellen (want het bovenstaande is weinigzeggend);
Ik trok zonet een behoorlijk coole foto.
Eén foto waarop ge het huis van onze overburen ziet én een deel van ons interieur.

Geen idee wat u ervan vindt, maar ik vond dat een behoorlijk tof beeld.

Content

Dan krijgt ge zo’n mail in uw mailbox naar aanleiding van dit en zijt ge helemaal content! 🙂

“Dag Katrien,

Ik wilde je gewoon nog eens heel, heel hartelijk danken omdat je het initiatief genomen hebt om nog eens ‘rond C.’ (ik kan het niet beter uitdrukken) samen te komen.

Je mag deze mail ook doorsturen naar alle anderen, ook naar iedereen die een kaartje achterliet.

Al werd er die zondag misschien niet echt  veel over C. gepraat, toch had ik heel sterk het gevoel dat ze, bijna letterlijk, in ons midden was.

Jullie zijn allemaal zo’n mooie jonge mensen, jullie hebben waarschijnlijk allemaal meer dan genoeg om handen met kinderen, relatie, werk. Daarom vind ik het zo ontroerend dat er in al die drukte nog ruimte is voor iets dat niet echt om aandacht schreeuwt en dat jullie tijd vrij gemaakt hebben om daar bij stil te staan. Dat wij daarin mochten delen ervaren wij als een soort geschenk.

Dus nogmaals een hele warme dank, ook namens L. (= echtgenoot vd afzender),

E. (= mama van C.)

Afgewerkt

Eind september vertrokken wij op reis voor twee weken. Eén weekje met de vrienden en daarna nog een weekje met ons gezinnetje alleen.

’s Avonds bij het inladen van de auto, had ik niet echt iets om me ginder bezig te houden. Haakwerk, boeken,… ik had niks voorzien.
Totdat ik mij afvroeg of er nog een plaatske was om mijn stikmachien mee te nemen. En ja, zo geschiedde dat tijdens het inladen van de auto ook nog gauw het stikmachien werd ingeladen, de schuif met garen werd leeggeschud, wat stoffen bij elkaar werden geschaard en een Ottobre werd meegepakt.

Niet dat er op verlof met vier kindjes (waarvan eentje slechts 1,5 maand oud) veel tijd is om te zitten naaien, maar kom. Ik maakte toch twee mutskes voor Mitte en eentje voor het petekind (dat ook mee ging de eerste week).
Verder begon ik aan een tuniekje voor Trijn. Met de stofjes die ik dus had meegeschaard. En laat dat nu niet meteen de meest herfst-winterkleurige stofjes zijn.
Zo werd het dus een tuniekje met lichtgroene ruitjes en bloemetjes.

Deze week geraakte het eindelijk afgewerkt. Het was immers ergens op de naaitafel verzeild geraakt die ondertussen overdekt werd met plastiek (werken in huis).
Maar deze week pleurde ik het ding toch maar vanonder de plastiek, samen met het stikmachien om er nog het halsbiesje op te zetten en de knoopjes aan te zetten.

En toen gisteren het zonneke efkes door het wolkendek kwam priemen, zag ik mijn kans schoon om het kleinood op de gevoelige plaat te zetten.

Nu is ’t enkel maar de vraag of ik Trijn dit lentekleurig ding deze winter ga aandoen, of toch maar zal wachten tot het voorjaar…

Een vraag

Katrien: “zit met een vraag.”

Een facebookvraag zelfs! Voor de leerkrachten onder ons.
Heb jij leerlingen of oudleerlingen toegevoegd als “vriend” op facebook? Zo ja, systematisch of selectief?

Waar ligt de lijn?  Wat is het nut? Hebben scholen hier regels over?
Moet ik dat vergelijken met mensen toevoegen/accepteren die nog lid waren van je in de jeugdbeweging?

Vanwaar die vraag? Sinds kort waren er 2 leerkrachten rond op facebook (waarvan ik nog les kreeg) die een hele hoop (oud)leerlingen te vriend hebben gemaakt. Ik ben dus wel benieuwd naar hún motief.
De keer dat ik ze tegenkom op school, zal ik ze daar ook wel eens naar vragen. Maar ondertussen ondervraag ik het lesgevend lezerspubliek alvast. 😉

Zoldergerief

Veel van de kleedjes die ik als kind gedragen heb, heeft mijn moeder doorgegeven. Zo spijtig! Want er waren hele mooie kleedjes bij waar mijn dochters heel schoon mee hadden kunnen zijn.

Wat ze wel bijhield zijn de kleren van mijn twee jongste broers (geboren in 1989 en in 1995). En nee, ik vind die kleren niet echt mooi!
Enkele dingen van mijn tijd bleven wel bewaard.
Dit jasje van Mitte bijvoorbeeld. Dat heb ik zelf nog gedragen.

En het bloesje dat Trijn hier aanheeft, kwam afgelopen weekend boven bij mijn ouders thuis!

Ik hoop dat er af en toe zo nog eens een tof stukske bovenkomt. 😉

Kaske

Deze ochtend stuurde ik de wederhelft richting Rijkevorsel om een kastje op te halen.
Eentje dat ik had gevonden op Kapaza. Vol eik met een marmeren blad voor 25 euro astemblift! Daar kan ne mens toch ni voor sukkelen zekers?

Morgen wordt het volgende kastje opgehaald in Booischot. Eentje voor kinderspeelgoed in te zetten.  En dat voor amper 5 euro.

Ge vraagt uweigen af waarom iedereen naar den Ikea teent!

Experiment

Vorige week maakte ik nog eens een portie kweepeergelei. Dat heeft zo’n fantastische kleur en ons kinderen (en ikzelf) zijn daar zot van.

Deze week kocht ik nog eens drie kweeperen om kweepeergelei zonder suiker te maken. Ge geeft immers ni zomaar een potje confituur of gelei aan diabetici.
Er werd pectine in huis gehaald en tagatose om te zoeten.
En toen begon het experiment! Experiment ja, want een recept had ik precies nergens gevonden.

1,5 liter sap
250gr tagatesse
en pectine volgens de verpakking (ik ben te lui om te checken hoeveel dat weer moest zijn)

Ge ziet van hier dat dat lukte natuurlijk!
Algauw nam ik de doos tagatesse weer om er met de losse hand nog wat bij te kappen. Geleren deed dat ook van geen kanten, dus kapten we er nog pectine bij ook.
Na bijna twee uur koken (ja, bij kweepeergelei duurt dat lang) was er al serieus wat uitgekookt. En toen ik het beu was en het toch maar op potten wou gieten, was het nog zo lopend als iets.

Hoe dat afliep? De gelei in de potjes steef dus serieus op blijkbaar. Zo werd de gelei dus veel harder dan de gewone gelei met suiker. Qua smaak bleef hij nogal zuur. Misschien had ik er toch de volle 500gr tagatesse moeten in kappen.
De gelei werd ook niet zo donkerrood als die met suiker.

Ik had beter deze eerst gelezen ipv achteraf. Al zou ik nog niet weten hoe het nu verhoudingsgewijs zou moeten.
Iemand ervaring met suikervrije gelei of confituur?

Vervolg

Het was hier nogal leeg de laatste maanden.
Het vorige bericht niet meegerekend, was het alweer meer dan vijf maanden geleden dat hier nog eens iets verscheen.

’t Is echter niet omdat het alhier leeg was, dat dat in ’t echte leven zo was.
Tijdens de afgelopen maanden werd er immers gewerkt in ons huis, werden er dozen uitgeladen, gerief gesleurd… maar bovenal… werd er in datzelfde huis een kindje geboren.

Hoogstwaarschijnlijk kwam u dat hier al te weten. Voor ’t geval ge ons niet in ’t echt kent natuurlijk!

Ondertussen hebben we onze draai wat gevonden met vier kindjes.
Ik heb gezweet, dat wel!

Maar kijk, ’t loopt alweer wat vlotter. En dus kriebelt het wel weer om ook hier wat te schrijven.
Al wat langer eigenlijk, maar mijn hoofd lijkt zo vol te zitten dat het er niet goed uitkomt.

Wat wilt ne mens eigenlijk ook lezen van een huismoeder met vier kinderen?
Ik zit met mijn handen, mijn hoofd én mijn hart tussen de kinderen, de kookpotten en de was.
Niet dat ik die handen, dat hoofd en dat hart niet in tweevoud zou willen hoor! Er zijn immers nog zoveel andere dingen die ik graag zou doen ipv huismoeder te zijn.

Eens zien wat er de komende tijd uit de virtuele pen kan kruipen sé.

30ste verjaardag

Niet de mijne nee, die van C.

Gisteren vierden we met een hoop oude klasgenoten de 30ste verjaardag van C.
Een wel heel bijzondere verjaardag!

Het bracht wat organisatie met zich mee.
11 jaar geleden zwaaiden we de middelbare school uit en 11 jaar lang zwermden we rond en uit.
Adressen veranderden, telefoonnummers, er kwam e-mail aan te pas… Iedereen hield wel nog met iemand contact.
Met wat omweggetjes geraakten uiteindelijk alle gegevens verzameld.
Er werd over en weer gemaild, gesmst en beslist.

17 oktober gingen we langs C. haar ouderlijk huis.
Enkelingen lieten niks van zich horen, enkelingen konden helaas niet mee (een agenda die voor iedereen past, ’t zou te plezant zijn natuurlijk), maar ’t gros van de mensen stond rond 14u klaar op de verzamelplek.

Het leek alsof het maar een maand geleden was dat we elkaar in zo’n grote groep terugzagen. We kennen elkaar nog steeds. Karaktertrekjes zijn hetzelfde gebleven. Wat ouder, wat wijzer,… maar nog steeds dezelfde mensen. Zalig was het!

Kaartjes, foto’s en andere dingen werden in de aangeschafte Hibiscus gehangen.

Tenslotte betraden we gewapend met taart en onze struik het ouderlijk huis van C.
De ontvangst was hartelijk. Verwarmend ook.
Er werd gebabbeld over koetjes en kalfjes. De borstkindjes (die mee moesten) en de twee andere kindjes (die meegingen wegens een werkende wederhelft) zwierven ergens tussen benen en armen rond alsof ze gemeen goed waren. We liepen in de tuin, bewonderden de bank die één van ons de avond voordien gemaakt had…

En algauw kwam de tijd van kussen en beloftes maken. Tijd om naar huis te gaan.

Tijd vliegt immers…
30 jaar zou ze de 24ste worden. En ’t is al bijna 9 jaar dat we ze moeten missen!
Maar ’t is niet omdat we ze missen, dat we ze vergeten zijn.
Een hele gelukkige verjaardag C!

Sleutel

Oef! Deze avond ben ik de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst gaan nemen.
Een getekende sleutelovereenkomst, opschrijven der meterstanden en een som geld lichter later, kunnen we vanaf nu concrete plannen maken.

Mijn hoofd ploft al bijna van alle dingen die nog moeten gebeuren.
Ik ging dat hier eens allemaal schoon op een rijtje zetten. Maar ’t is geen boeiende literatuur voor de nieuwsgierige lezer en daarbij kreeg ik een beetje ’t gevoel dat er aan dat rijtje geen deftig einde kwam. Rijtje gewist dus!

’t Komt er op neer dat er nog véél op het programma staat de komende weken. Zoveel zelfs dat ik het niet allemaal zie gebeuren.
En na de voorbije week met de nodige lastige kinderen én moeder, heb ik besloten dat ik dat alleen allemaal niet afkan. Eten maken, wassen, kinderen verzorgen, inpakken, zwanger zijn,…
Ik ben helaas geen supermoeder en ik geef dat niet graag toe. Maar ik ben donderdagavond gebogen en ‘k heb beseft dat ik ’t niet alleen kan. Voor de komende twee weken zoek ik dus enkele dagen opvang voor mijn bloeikes.
Het gaat ons allen ten goede komen.
Ons kindjes kunnen onbezorgd spelen op een ander, zonder zenuwachtige moeder in de buurt, ik ga kunnen doorwerken, eten zal mij een zorg zijn.
’t Is maar voor efkes en ’t is nodig als we er voor willen zorgen dat er hier geen vodden gebeuren of er een kind véél te vroeg geboren wordt.

Een zure appel waar we nog even moeten doorbijten dus! Maar er zijn vooruitzichten en dat maakt het wel wat draaglijker. 😉