Het was hier nogal leeg de laatste maanden.
Het vorige bericht niet meegerekend, was het alweer meer dan vijf maanden geleden dat hier nog eens iets verscheen.

‘t Is echter niet omdat het alhier leeg was, dat dat in ‘t echte leven zo was.
Tijdens de afgelopen maanden werd er immers gewerkt in ons huis, werden er dozen uitgeladen, gerief gesleurd… maar bovenal… werd er in datzelfde huis een kindje geboren.

Hoogstwaarschijnlijk kwam u dat hier al te weten. Voor ‘t geval ge ons niet in ‘t echt kent natuurlijk!

Ondertussen hebben we onze draai wat gevonden met vier kindjes.
Ik heb gezweet, dat wel!

Maar kijk, ‘t loopt alweer wat vlotter. En dus kriebelt het wel weer om ook hier wat te schrijven.
Al wat langer eigenlijk, maar mijn hoofd lijkt zo vol te zitten dat het er niet goed uitkomt.

Wat wilt ne mens eigenlijk ook lezen van een huismoeder met vier kinderen?
Ik zit met mijn handen, mijn hoofd én mijn hart tussen de kinderen, de kookpotten en de was.
Niet dat ik die handen, dat hoofd en dat hart niet in tweevoud zou willen hoor! Er zijn immers nog zoveel andere dingen die ik graag zou doen ipv huismoeder te zijn.

Eens zien wat er de komende tijd uit de virtuele pen kan kruipen sé.

Niet de mijne nee, die van C.

Gisteren vierden we met een hoop oude klasgenoten de 30ste verjaardag van C.
Een wel heel bijzondere verjaardag!

Het bracht wat organisatie met zich mee.
11 jaar geleden zwaaiden we de middelbare school uit en 11 jaar lang zwermden we rond en uit.
Adressen veranderden, telefoonnummers, er kwam e-mail aan te pas… Iedereen hield wel nog met iemand contact.
Met wat omweggetjes geraakten uiteindelijk alle gegevens verzameld.
Er werd over en weer gemaild, gesmst en beslist.

17 oktober gingen we langs C. haar ouderlijk huis.
Enkelingen lieten niks van zich horen, enkelingen konden helaas niet mee (een agenda die voor iedereen past, ‘t zou te plezant zijn natuurlijk), maar ‘t gros van de mensen stond rond 14u klaar op de verzamelplek.

Het leek alsof het maar een maand geleden was dat we elkaar in zo’n grote groep terugzagen. We kennen elkaar nog steeds. Karaktertrekjes zijn hetzelfde gebleven. Wat ouder, wat wijzer,… maar nog steeds dezelfde mensen. Zalig was het!

Kaartjes, foto’s en andere dingen werden in de aangeschafte Hibiscus gehangen.

Tenslotte betraden we gewapend met taart en onze struik het ouderlijk huis van C.
De ontvangst was hartelijk. Verwarmend ook.
Er werd gebabbeld over koetjes en kalfjes. De borstkindjes (die mee moesten) en de twee andere kindjes (die meegingen wegens een werkende wederhelft) zwierven ergens tussen benen en armen rond alsof ze gemeen goed waren. We liepen in de tuin, bewonderden de bank die één van ons de avond voordien gemaakt had…

En algauw kwam de tijd van kussen en beloftes maken. Tijd om naar huis te gaan.

Tijd vliegt immers…
30 jaar zou ze de 24ste worden. En ‘t is al bijna 9 jaar dat we ze moeten missen!
Maar ‘t is niet omdat we ze missen, dat we ze vergeten zijn.
Een hele gelukkige verjaardag C!

Oef! Deze avond ben ik de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst gaan nemen.
Een getekende sleutelovereenkomst, opschrijven der meterstanden en een som geld lichter later, kunnen we vanaf nu concrete plannen maken.

Mijn hoofd ploft al bijna van alle dingen die nog moeten gebeuren.
Ik ging dat hier eens allemaal schoon op een rijtje zetten. Maar ‘t is geen boeiende literatuur voor de nieuwsgierige lezer en daarbij kreeg ik een beetje ‘t gevoel dat er aan dat rijtje geen deftig einde kwam. Rijtje gewist dus!

‘t Komt er op neer dat er nog véél op het programma staat de komende weken. Zoveel zelfs dat ik het niet allemaal zie gebeuren.
En na de voorbije week met de nodige lastige kinderen én moeder, heb ik besloten dat ik dat alleen allemaal niet afkan. Eten maken, wassen, kinderen verzorgen, inpakken, zwanger zijn,…
Ik ben helaas geen supermoeder en ik geef dat niet graag toe. Maar ik ben donderdagavond gebogen en ‘k heb beseft dat ik ‘t niet alleen kan. Voor de komende twee weken zoek ik dus enkele dagen opvang voor mijn bloeikes.
Het gaat ons allen ten goede komen.
Ons kindjes kunnen onbezorgd spelen op een ander, zonder zenuwachtige moeder in de buurt, ik ga kunnen doorwerken, eten zal mij een zorg zijn.
‘t Is maar voor efkes en ‘t is nodig als we er voor willen zorgen dat er hier geen vodden gebeuren of er een kind véél te vroeg geboren wordt.

Een zure appel waar we nog even moeten doorbijten dus! Maar er zijn vooruitzichten en dat maakt het wel wat draaglijker.

Uit het wasmachien
kwam een vieze propere spin
Aan de wasdraad hangen
had echter geen zin
Zeep gefret en water gezopen
Nooit of te nimmer komt ze nog in mijne was gekropen

De mensen die gisteren naar het huis kwamen kijken, krijgen tot zaterdag bedenktijd. Als we dan niks horen, verlagen we ons bod. Kwestie van ook van onze kant wat druk op de ketel te zetten.

Duim dus nog maar een eindje door!

Ik ben verzot op boeken!
Geen leesboeken eigenlijk… in tegenstelling tot mijn vader… Die heeft alle grote Vlaamse Schrijvers (Felix Timmermans, Louis Paul Boon, Ernest Claes,…) en veel meer in zijn boekenkast staan. Fortuinen is die kast én de inhoud waard!

Ik hou het zo wat meer op de boeken met meer prent/foto dan letters.
De boekjes van Pieter Gaudesaboos vind ik goddelijk.

Of boeken van Geert De Kockere zijn ook om van te snoepen. Vooral de boeken in de reeks van De tuinmannen. Daarnaast ook zijn poëzieboeken; Een fruitje van zilver en Varkentjes van marsepein zijn oa toppers. Op zijn prentenboeken heb ik het zo niet begrepen.

Oh en ken je dit?

Da’s nog een fantastisch boekje! Een mooi geheel… Mooie foto’s, toffe vormgeving,…
Met zo’n dingen wil ik een hele boekenkast volzetten. Om af en toe eens naar te kijken.
Geweldig toch!

Als de boeken mooi zijn, kan het mij werkelijk niet schelen wat er in staat. Ik geef graag mijn ogen de kost. Wat mijn oog boeit, boeit mijn hart… of zoiets.

Een boekenwinkel binnenstappen is altijd een beetje een foltering, een straf. Ik vind dat veel te plezant, ‘k zou er massa’s geld kunnen uitgeven, maar ik geef maar zelden toe aan het kopen van schoon boekskes.

Niet mijn broek, nee… al had het wel gekund. Maar wel het wachten op een antwoord.

We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend!
Na meer dan een jaar huizen jagen in passiefmodus (internet afstruinen) en sinds enkele maanden actief (internet afstruinen, bellen, bezoeken, bieden,…) , ben ik het zo stilaan echt beu.

(photo: Patrick Van Gelder)

Zoveel dure dingen! Zoveel huizen met veel werk. Drukke banen,treinen, hoogspanningskabels, kleine tuintjes, geen garages, te weinig ruimte… We hebben het allemaal al gezien.
De schoon boerderij met veel grond heb ik allang uit mijn hoofd gezet, maar dromen mag hé.

Zo’n huis zoeken, brengt hier trouwens ook behoorlijk wat financiële stress met zich mee. U moet weten, ik speel moederkloek voor mijn kuikens en werk niet meer buitenshuis. (Ooit als het jongste kuiken naar school gaat, dan zal ik wat actiever worden op de arbeidsmarkt.) Nu draagt manlief dus alle financiële lasten en hij doet dat waarlijk goed. Hij is goed in zijn job, verdient zijn boterham en die voor ons allemaal,… Maar een huis financieren bezorgt hem -zelfs bij het gedacht alleen al- rimpels en grijze haren. Niet geheel onterecht natuurlijk, want de verantwoordelijkheid van de Geldschijtende Ezel mag niet onderschat worden! En ja… ik krijg het toch ook benauwd te weten dat we dubbel zoveel “vaste” maandelijkse kosten zullen hebben als we kopen. De kinderen leven immers niet van de hemelse dauw en krabben op het einde van de maand is niet tof.
In elk geval, een huis kopen brengt behoorlijk wat spanning met zich mee!!

Duimt u even mee dat we dat huis nu mogen kopen aan de geboden prijs?

Onlangs maakte ik voor Fien een speelrokje. Eentje van het zwiertype in het roos! Zonder patroon, zonder vooraf meten.
Bijgevolg moest er nog een stuk tussenuit omdat hij nogal groot was. Het rokje is niet perfect, maar meer dan goed genoeg om in de verkleedmand te zitten.

Nu wou Fien heel graag dat rokje aandoen met carnaval. Een prinses wou ze zijn. Waarschijnlijk zoals vele bijna vierjarigen… Gelukkig had ik mijn hoofd nog niet gebroken over hoe ik dat rokje in een prinsessenoutfit zou integreren want een tijdje later wilde ze graag een bloemenmeisje zijn.
Oef! Dat rokje en een bloemenmeisje, dat moest wel lukken.

Er werd bij mijn ouders op zolder gegraven naar de bloemblaadjesceintuur en de rest rolde vanonder mijn naaimachine.
Woensdagavond haalde ik nog een kleedje van Fien uit de kast om een patroontje voor een bloesje te tekenen. Kwestie dat ze in dat ding zou passen uiteraard! Woensdagavond en donderdagavond werd er wat met biaislint geknoeft, werd er nog een bloem gemaakt voor op het bloesje en klaar was kees.
Een haarlint met twee bloemekes maakte ik daarvoor al.

Mijn nieuw naaimachien doet zijn best. Ah! En als ik eens foto’s trek van Klaas zijn schooltasje, zal ik die hier ook eens tentoonspreiden.

Kijk, dat vond ik nu nog eens een tof ideeke.

Ik heb er al drie kinderen en bijbehorende suikerboondingen opzitten en heb er nog eentje te gaan. Ook ik kan dus wat inspiratie gebruiken!

Hier blijft het uitzicht van de suikerbonen een min of meer geheim tot de geboorte (net zoals het geboortekaartje dat door hem wordt gemaakt …en het kindje zelf uiteraard). Weinig mensen hebben het privilege om eventueel mee te werken.
Voor mezelf is het dan ook een soort groeien naar de komst van een kindje.
Oh echt… de laatste keer komt eraan. Zo spijtig!

Bij Fien werden het kabouterkes gevuld met suikerbonen en kabouterkes op stokjes. De stokjes in een klein bloempotje met suikerboontjes en aan de stokjes een zakje met papaverzaad. Véél naaiwerk! Maar ach, ‘t was mijn eerste en ik mocht niet meer gaan werken.

Bij Klaas was het werk wat minder groot. Doosjes uit den Ava, stempel, stempelinkt, reliëfpoeder, een vlammetje en kleurpotloden voor deel één. Touw en pareltjes uit de Banier voor deel 2. Pierke Pierlala wou ik eigenlijk zelf maken, maar dat is er niet meer van gekomen en dus kocht ik hem hier. Zelfgemaakt, maar niet door mezelf.

Voor Trijn werden het potjes kweepeergelei, appelgelei of gedroogde vruchtjes.

Zo! Laat nu jullie creatieve uitspattingen eens los op het net…