Uncategorized

Eigen schuld, dikke bult

Uit het wasmachien
kwam een vieze propere spin
Aan de wasdraad hangen
had echter geen zin
Zeep gefret en water gezopen
Nooit of te nimmer komt ze nog in mijne was gekropen

Gas

Kijk, manlief zette het op zijn blog, maar ’t is de moeite om er hier eens naar te linken.

Zalige reclame en de making of is zo mogelijk nog beter!

En het blijft spannend…

De mensen die gisteren naar het huis kwamen kijken, krijgen tot zaterdag bedenktijd. Als we dan niks horen, verlagen we ons bod. Kwestie van ook van onze kant wat druk op de ketel te zetten.

Duim dus nog maar een eindje door!

Boekskes

Ik ben verzot op boeken!
Geen leesboeken eigenlijk… in tegenstelling tot mijn vader… Die heeft alle grote Vlaamse Schrijvers (Felix Timmermans, Louis Paul Boon, Ernest Claes,…) en veel meer in zijn boekenkast staan. Fortuinen is die kast én de inhoud waard!

Ik hou het zo wat meer op de boeken met meer prent/foto dan letters.
De boekjes van Pieter Gaudesaboos vind ik goddelijk.

Of boeken van Geert De Kockere zijn ook om van te snoepen. Vooral de boeken in de reeks van De tuinmannen. Daarnaast ook zijn poëzieboeken; Een fruitje van zilver en Varkentjes van marsepein zijn oa toppers. Op zijn prentenboeken heb ik het zo niet begrepen.

Oh en ken je dit?

Da’s nog een fantastisch boekje! Een mooi geheel… Mooie foto’s, toffe vormgeving,…
Met zo’n dingen wil ik een hele boekenkast volzetten. Om af en toe eens naar te kijken.
Geweldig toch!

Als de boeken mooi zijn, kan het mij werkelijk niet schelen wat er in staat. Ik geef graag mijn ogen de kost. Wat mijn oog boeit, boeit mijn hart… of zoiets. 🙂

Een boekenwinkel binnenstappen is altijd een beetje een foltering, een straf. Ik vind dat veel te plezant, ‘k zou er massa’s geld kunnen uitgeven, maar ik geef maar zelden toe aan het kopen van schoon boekskes.

Spannend!

Niet mijn broek, nee… al had het wel gekund. Maar wel het wachten op een antwoord.

We deden gisteren nog eens een bod op een huis en dat wachten op een antwoord vind ik zo slopend!
Na meer dan een jaar huizen jagen in passiefmodus (internet afstruinen) en sinds enkele maanden actief (internet afstruinen, bellen, bezoeken, bieden,…) , ben ik het zo stilaan echt beu.


(photo: Patrick Van Gelder)

Zoveel dure dingen! Zoveel huizen met veel werk. Drukke banen,treinen, hoogspanningskabels, kleine tuintjes, geen garages, te weinig ruimte… We hebben het allemaal al gezien.
De schoon boerderij met veel grond heb ik allang uit mijn hoofd gezet, maar dromen mag hé.

Zo’n huis zoeken, brengt hier trouwens ook behoorlijk wat financiële stress met zich mee. U moet weten, ik speel moederkloek voor mijn kuikens en werk niet meer buitenshuis. (Ooit als het jongste kuiken naar school gaat, dan zal ik wat actiever worden op de arbeidsmarkt.) Nu draagt manlief dus alle financiële lasten en hij doet dat waarlijk goed. Hij is goed in zijn job, verdient zijn boterham en die voor ons allemaal,… Maar een huis financieren bezorgt hem -zelfs bij het gedacht alleen al- rimpels en grijze haren. Niet geheel onterecht natuurlijk, want de verantwoordelijkheid van de Geldschijtende Ezel mag niet onderschat worden! En ja… ik krijg het toch ook benauwd te weten dat we dubbel zoveel “vaste” maandelijkse kosten zullen hebben als we kopen. De kinderen leven immers niet van de hemelse dauw en krabben op het einde van de maand is niet tof.
In elk geval, een huis kopen brengt behoorlijk wat spanning met zich mee!!

Duimt u even mee dat we dat huis nu mogen kopen aan de geboden prijs?

Carnaval

Onlangs maakte ik voor Fien een speelrokje. Eentje van het zwiertype in het roos! Zonder patroon, zonder vooraf meten.
Bijgevolg moest er nog een stuk tussenuit omdat hij nogal groot was. Het rokje is niet perfect, maar meer dan goed genoeg om in de verkleedmand te zitten.

Nu wou Fien heel graag dat rokje aandoen met carnaval. Een prinses wou ze zijn. Waarschijnlijk zoals vele bijna vierjarigen… Gelukkig had ik mijn hoofd nog niet gebroken over hoe ik dat rokje in een prinsessenoutfit zou integreren want een tijdje later wilde ze graag een bloemenmeisje zijn.
Oef! Dat rokje en een bloemenmeisje, dat moest wel lukken.

Er werd bij mijn ouders op zolder gegraven naar de bloemblaadjesceintuur en de rest rolde vanonder mijn naaimachine.
Woensdagavond haalde ik nog een kleedje van Fien uit de kast om een patroontje voor een bloesje te tekenen. Kwestie dat ze in dat ding zou passen uiteraard! Woensdagavond en donderdagavond werd er wat met biaislint geknoeft, werd er nog een bloem gemaakt voor op het bloesje en klaar was kees.
Een haarlint met twee bloemekes maakte ik daarvoor al.

Mijn nieuw naaimachien doet zijn best. Ah! En als ik eens foto’s trek van Klaas zijn schooltasje, zal ik die hier ook eens tentoonspreiden.

Suikerbonen

Kijk, dat vond ik nu nog eens een tof ideeke.

Ik heb er al drie kinderen en bijbehorende suikerboondingen opzitten en heb er nog eentje te gaan. Ook ik kan dus wat inspiratie gebruiken! 😉

Hier blijft het uitzicht van de suikerbonen een min of meer geheim tot de geboorte (net zoals het geboortekaartje dat door hem wordt gemaakt …en het kindje zelf uiteraard). Weinig mensen hebben het privilege om eventueel mee te werken.
Voor mezelf is het dan ook een soort groeien naar de komst van een kindje.
Oh echt… de laatste keer komt eraan. Zo spijtig!

Bij Fien werden het kabouterkes gevuld met suikerbonen en kabouterkes op stokjes. De stokjes in een klein bloempotje met suikerboontjes en aan de stokjes een zakje met papaverzaad. Véél naaiwerk! Maar ach, ’t was mijn eerste en ik mocht niet meer gaan werken.

Bij Klaas was het werk wat minder groot. Doosjes uit den Ava, stempel, stempelinkt, reliëfpoeder, een vlammetje en kleurpotloden voor deel één. Touw en pareltjes uit de Banier voor deel 2. Pierke Pierlala wou ik eigenlijk zelf maken, maar dat is er niet meer van gekomen en dus kocht ik hem hier. Zelfgemaakt, maar niet door mezelf.

Voor Trijn werden het potjes kweepeergelei, appelgelei of gedroogde vruchtjes.

Zo! Laat nu jullie creatieve uitspattingen eens los op het net…

Machienstik (II)

En ja hoor! ’t Is terug in orde.
De mens van de winkel heeft de grijper van mijn machien gepolierd want daar zaten wat bramekes op.  Geen lussen en ogen meer aan mijn draden. Netjes, proper stikwerk.

Nu zo snel mogelijk eens in Kapellen geraken om wat stof te kopen voor mijn kleine vent zijn eerste schooltas!
27 januari heeft hij ze “nodig”.

Machienstik

Kom, toch snel even een postje schrijven. Ik zal daarna wel de was drogen en opruimen. 😉

Ik kreeg van mijne meneer een nieuw stikmachien met Kerstmis. Het andere deed het niet zo deftig meer.
Zo ene;

Zo’n “naaicomputer” dat is toch deftig wennen! Ik heb toen ik veertien jaar was leren naaien op een singer met een trapper. Ge weet wel, zo’n oud machien in een tafel met daaronder een trapper die een wiel doet draaien waaraan een drijfriem hangt die vanboven uw machien in gang houdt.
Goed, niet dat ik de laatste jaren nog op zo’n oud ding had genaaid, maar ’t is maar om te zeggen dat ik dus primitief begonnen ben. 😉

Nu had ik met mijn nieuw machien problemen met de draadspanning. De draad trok ofwel teveel naar boven, ofwel teveel naar onder. En omdat ge daar niet deftig mee kunt naaien (tenzij ge alles blind stikt, maar dan is dat eigenlijk niet stevig genoeg), heb ik het deze ochtend maar efkes binnen gedaan.
Ik hoop dat ik het morgen terug mag gaan halen en dat mijn beestje terug deftig macheert.

Ik heb namelijk een opdracht! Klaas zijn eerste schooltasje moet gemaakt worden.
Dat wordt dan ook meteen de eerste keer dat ik een patroon zal volgen. *ahum*

De voorbije veertien jaar heb ik immers alles gewoon uit de losse pols gemaakt, tekende ik zelf patronen,…
Ik ben dus benieuwd wat er gaat overblijven van het originele patroon. Ik ben nogal vrijgevochten. 😉

Duim maar mee dat mijn machien morgen mee naar huis mag!

Noot: Klaas zegt machienstik ipv stikmachien. 🙂

Windstil

Alhier… geen zuchtje wind. Geen goesting, geen fut.
Veel was, kinderzorgen, peuter, kleuter, baby,… Ik ben al content als ik af en toe eens iets op hun dagboek kan schrijven.

Pauze.