Uncategorized

Hoofdsteuntje

Kijk wat ik vond in mijn mailbox:

Hi Katrien,
Als het goed is is het hoofdsteuntje naar ons onderweg, zodra hij hier is sturen wij hem jouw kant op.

Dat vond ik schitterend nieuws! Een pak van mijn hart dat we dat nog kunnen krijgen.
Ik ben de mensen van Blozekriekske alvast zeer dankbaar!

Krinkel

Krinkel. Nu. Bijna gedaan.
Ik ben vandaag op bezoek geweest met de kindjes. Manlief kwam ’s avonds nog efkes langs onder lichte druk.
Man! Wat pikt dat toch om niet mee te zijn. Ik had dat nochtans nog graag gedaan.

Drie kinderen maakt het er niet evidenter op en het werk van den andere al helemaal niet.
En zonder man moet ik daar niks gaan zoeken (buiten een bezoekje) want met drie kinderen in de buurt (allen onder de 4 jaar) steekt ge daar dus gene poot uit (behalve naar desbetreffende kinders).

Eigenlijk is dat niet de bedoeling, zo op bezoek gaan. Maar ach! Van onze kinderen lopen er daar 4 peters/meters (2 in de keuken van de nationale kampgrond, 1 verpleger voor den EHBO en 1 vrijgestelde die betaald ronddwaalt op krinkel -en ook afziet uiteraard!-) rond.
En ik zat vorig jaar nog in de werkgroep Krinkel. Ne mens mag dan toch minstens eens gaan kijken hoe ze het ginder stellen hé.
Ongelofelijk fijn om te merken dat alles vlotjes verloopt. Er hangt een leuke sfeer en de Landloperskolonie is een bijzonder leuk decor voor deze feesteditie van de Krinkel (75-jarig bestaan van dé Chiro)

Ik ben content dat ik tot ginder ben gereden vandaag. Toch weeral een voldaan gevoel na deze dag.
Ons kinderen hebben zich rot geamuseerd. Ze speelden met andere kinderen, gingen kijken naar spelende jongeren (indrukwekkend wel, zo 700 man een massaspel zien spelen;) ), ze keken naar dansende mensen, werden zo vuil als moor zijn gat door in ’t stof te lopen,… Zéér moe hebben we ze daarnet in hun bedje gelegd. En morgen kan ik daarvan de bonen fretten. :p

Sja, en manlief… -hoewel hij de sfeer wel dik okee vond- die vindt dat allemaal niet meer voor hem. Hij heeft dat gehad. De eerste keer waarbij ik voel dat we toch met een leeftijdsverschil van 6 jaar zitten. 😉

Verloren

Vorige zondag waren we te gast bij Tom zijn broer in Amsterdam.
Het was een bijzonder aangename dag (ware het niet dat ik op ’t einde van de dag hoofdpijn had die niet te negeren viel).

We aten ’s middags bokes en gingen daarna met z’n allen naar Artis.
Vanaf schoonbroer zijn appartement tot aan de dierentuin was het nog een eindje stappen. Dus namen we mee: een dubbele buggy met daarin: Trijn en Klaas, een Beco voor Fien gesteld dat ze moe zou worden.

Halverwege de weg kiest Fien voor de draagoptie.
De Beco wordt onder de buggy vandaan gehaald en vakkundig op vaders rug gemonteerd, met dochter en al! Klinkt nog okee, nietwaar?
Helaas! Bij het pakken van de Beco, had ik het hoofdsteuntje vast dat er nog aanhing van een vorige draagbeurt met de jongste. Ge raadt het al… Dat ding komt los omdat ik eraan trek (niks ergs: drukknopen voor zij die geen Beco hebben) en dus leg ik het in de kap van de buggy om daarna terug te kunnen steken.

Een hele tijd later (we zijn dan al praktisch onderweg richting stulp van de schoonbroer) valt mijne frank dat ik dat ding niet heb weggestoken. Tenminste, ik kon mij dat niet herinneren.
Ja lap! Weg hé. Ik heb drie-vier keer heel de luiertas, de buggy, alle mogelijke hoekjes binnenstebuiten gekeerd… zonder resultaat.

Foto van “lang” geleden.

Ik was er gelijk niet goe van!
Op de plek des onheils heb ik nog de grond afgespeurd naar een “bruin lapke”, ik keek in de vuilbakken, schoonbroer ging eens informeren in de supermarkt. Maar niks, nada, noppes!

Dik balen dus!

Maandagochtend stuur ik dus een mailtje naar Blozekriekske met mijn probleem. Vandaag kreeg ik een mail terug met de melding dat ze eens gingen informeren bij de producent. Ik heb weer een klein beetje hoop.
Ik wil namelijk héél graag weer een hoofdsteuntje aan de Beco. 🙁

Melkfabriek

Ooit al eens een emmerke moedermelk gezien?
Dat ziet er zo uit;

Het lijkt een beetje “vers van de koe” zo in een emmer. 😉

Volgens mij was de melk helemaal nog niet slecht. Zo rook ze toch niet. Manlief vond het niet goed ruiken, maar ik rook er niks fout aan.
Zéér volle melk trouwens! Dat moet een caloriebom zijn, niet te doen. Het olielaagske was veelzeggend. 😉

En met zo’n emmer melk gezien te hebben, vraag ik me af hoeveel flessen melk ik al geproduceerd zou hebben. 😉

Nog choco!

Zelfgemaakte choco is niet te versmaden op een zelfgebakken boke. Dus na het zelfgebakken brood, de zelfgemaakte confituur is er ook de zelfgefabriceerde choco.

Vroeger zorgde mijn grootmoeder al wel eens voor een halve kilo verse choco. Er werd gesmuld toen! Mijn moeder moest zelfs de pot beschermen tegen hebberige lepels. Grote lepels, kleine lepels, vingers,… alles was goed genoeg om efkes rap te proeven zonder dat iemand het in de gaten had.

Door de jaren heen had ik haar dat recept al dikwijls eens gevraagd en telkens schreef ik het netjes op.
Ondertussen ben ik die dingen allang kwijt. Kom… ik heb zelfs niet de moeite genomen om mijn keukenschrijfsels terug te vinden. Dus begon ik er in ’t begin van de zomer maar aan op goed geluk en op de herinneringen die zich in mijn grijze massa hadden genesteld.

Chocolade, boter, eventueel een ei, suiker. Veel meer moest dat niet zijn. Laten opstijven in de ijskast en bokes smeren!

Nu kan je eigenlijk ook héél simpel iets maken wat verdacht veel weg heeft van choco.
Ooit al chocoladesaus gemaakt? Chocolade, room… u weet wel.
Als je dat in de ijskast zet, heb je ook iets goed smeerbaar wat nog goed smaakt ook.

Maar dus. Het beste probeersel tot hiertoe;
– 200gr zwarte chocolade
– 100ml room
– dik 50gr boter
– 70gr suiker (ik gebruik biorietsuiker)

Chocolade en suiker samenvoegen en opwarmen (au bain marie of microgolfoven) tot de chocolade gesmolten is. Room en (gesmolten) boter toevoegen. Goed mengen tot een glad geheel. In een (glazen) pot gieten en laten opstijven in de koelkast.

Om te bewaren zet je de choco best op een koele plaats. De ijskast is eigenlijk net iets te fris om de choco goed te kunnen smeren. Extra room of boter verhelpen dat probleem. Dat zijn echter weer wat calorieën extra (alsof dat al veel uitmaakt bij deze caloriebom maar toch. 😉 ) en dus zet ik de pot choco liever wat vroeger uit de ijskast of gewoon in de kast. Het leger lepels probeer ik genadeloos in de schuif te houden. Al kan ik zeggen dat er toch al wel eentje durfde te ontsnappen om met zijn tengels in de choco te dabben!

6,5 maand postpartum

Trijn is al 6,5 maand oud.

Tijd dus om terug wat orde op zaken te stellen.

– ten eerste: kan dat haarverlies nu eindelijk eens ophouden? Ik kon al minstens 3 Joodse vrouwen van een kunstmatig kapsel voorzien!

– ten tweede: de cyclussen mogen iets voorspelbaarder worden aub. Ik vind dat niet tof, zo onregelmatig… (Sja, fulltime borstvoeding geven, het helpt hier toch niet om de Russen op afstand te houden.)

– ten derde: Ik ben die borstvoedingsbh’s zo kotsbeu! Alsof mijn borsten helemaal slappe thee in builtjes zijn. Leve de goei bh’s. Spijtig dat het geven van bv zo omslachtig wordt met een gewone bh.

– ten vierde: Ik wil graag wat langer slapen ’s nachts.

– ten vijfde: Over de vormen ’s mijnens lichaam ben ik ook niet echt content. Ik zit nog ne kilo of twee boven mijn begingewicht, maar die vormen man! Zó’n vleesheupen en zó’n papbuik! Het lijkt wel of er nog eentje is achtergebleven daar. En diëten is zo eikebah!

– ten zesde: Er wordt getwijfeld over het aantal te verwekken kinderen en daarbij ook over de eventuele inchecktijd. We twijfelen rustig verder, want we geraken het niet eens.

Ik ben eens curieus welke puntjes me over een half jaar nog parten zullen spelen.

Speelgoedvreters

De twee oudsten zijn vandaag nog eens uithuizig.

Normaalgezien zouden we gisteren gaan eten voor manlief zijn verjaardag, samen met zijn grootmoeder en diens gezel. Grootmoe werd ziek en dus ging het etentje niet door.  Fien en Klaas zouden gaan logeren.
Het logeerpartijtje werd echter niet afgezegd. De gelukkige van dienst zou onze kinderen met open armen ontvangen en Fien en Klaas zagen er ook al wel naar uit.
Zo ben ik dus alleen thuis met Trijn vandaag.
En wat.een.verschil toch alweer! Eén kind is geen kind. 😉 Niet te doen wat ik allemaal kan doen met twee sloebers minder in huis.

Na een opruimactie haalde ik mijn vriend de stofzuiger boven. Alle pluisjes weg!
En wat komt een mens dan tegen ondertussen? Nog rommel ja! Onze zetel is een ware hamster!! Niet alleen speelgoed, maar evenveel stof vergaart dat ding. Elke week kunt ge dat spel verschuiven en verloren gewaand speelgoed terugvinden.
Maar dat is niks nieuws eigenlijk…

Waar ik wel van opkeek was het feit dat dat hamstergedrag blijkbaar besmettelijk is!
De holle boomstam die hier staat, deed het vandaag nóg beter dan de zetel. (Ik hoor u al denken; “Een holle boomstam in huis?” Ja, dat ding holde ik eens uit en voorzag ik van een ‘deksel’ tijdens mijn lerarenopleiding. De opdracht was om -tig muziekinstrumentjes te maken; zoveel schuddingen, zoveel trommels, zoveel dit, zoveel dat,… En omdat ik Katrien ben en niet de doorsnee-we-maken-van-een-waspoederton-een-trommel-student, werd het hier dus een boomstam. Ik maakte er trouwens ook van klei die ik bij de pottenbakker liet bakken. Maar da’s wel volledig off-topic. 😉 )
Bij het verschuiven van de boomtrommel, merkte ik dat er iets inzat. Nog wat meer geschuif en uiteindelijk getil, verscheen een heel speelgoedarsenaal! Dat ding herbergde bijna het volledige houten blokkenarsenaal, nog wat dieren, auto’s,…

Ik moet onze kinderen dus toch eens dringend wijsmaken dat ze hun speelgoed GOED moeten opruimen! Onze huisraad vreet alles op zonder dat ge er erg in hebt! En ’t zou voor de kinderen toch spijtig zijn als ze dat nu ook nog zouden beginnen verteren hé.
Verder ben ik in tussentijd onze vriend de zetel maar eens deftig onderhanden aan ’t nemen. In stukjes en beetjes alle zetelbekleding in ’t wasmachien! Na twee jaar kindergeklauter en -gesmos, is het monster wel toe aan een wasbeurt. Hopelijk ziet hij er niet slechter uit na de wasbeurt dan ervoor. 🙂

Het verschil tussen druivensuiker en mezelf…

Het valt me de laatste tijd wat zwaar, het huishoudelijk bestaan.
Bergen werk en “dalen” energie.

Vorig jaar, voor ik zwanger werd van Trijn, had ik nog genoeg energie en zelfs energie over om af en toe eens iets extra te doen. De zomer werd vervolgens een tijd van energieloos doorbrengen omdat de prille buikbaby blijkbaar meer nodig had dan ik.
Géén fijn gevoel, u zo’n platte vis voelen.

Maar dus, dat zijn tijden die passeren… denkt ge dan.
’t Is beter deze zomer, dat is waar, maar ik had graag toch nog wat kilo’s extra energie gehad.
Tegenwoordig voel ik me moe en sleur me vaak moe de dag door. Om naar de winkel te gaan moet ik al mijn moed bij elkaar rapen, eens deftig aan één stuk door strijken lukt me amper, het eten klaarmaken is een opgave, laat staan dat er gekuist wordt,…
Komt daarbij nog eens dat ik gewoon geen pap meer kan zeggen als ik honger heb. Dan is echt alles teveel!

De kinderen zuipen bakken energie.
Fien en Klaas maken de laatste dagen serieus ruzie. Elkaar slagen en bijten en uitdagen en niet tot een deftig spel kunnen komen… het is níet plezant!
Trijn heeft sinds vrijdag last van regeldagen. ’t Is ondertussen aan ’t beteren precies. Maar ook dat vraagt veel. De energie wordt bijna letterlijk uit mijn lijf gezogen.

Er zijn ook nog steeds de nachtvoedingen. Minstens 1 per nacht nog, soms ook 2. Op zich zit ik daar niet mee in, maar ook daar: energieverlies.

Het (huishoudelijk) werk hier in huis gaat dus niet vooruit.
’t Feit dat onze huishoudhulp er vorige maand mee stopte en er nog niemand nieuw is, helpt daar niet aan natuurlijk.

Ik moet dringend eens wat vroeger gaan slapen en misschien moet ik toch die pot vitaminen maar terug tevoorschijn toveren?
Ik ben écht níet zwanger!

30u later

Na 30u kinderloosheid:

– heb ik weer vijf potten extra confituur staan.
– stond er zelfgemaakte choco in de ijskast.
– heb ik mijn kleerkast toch al een beetje contenter kunnen stellen. Maar ze huilt nog steeds van armoe.
– heb ik opgeruimd, maar nog niet genoeg.
– heb ik niks gestreken, enkel voor nog meer strijk gezorgd.
– is het gras weer wat langer.
– is de auto nog minstens even vuil.
– ben ik weer een “op bezoek bij de zus”-moment rijker.
– heb ik veel geld uitgegeven in een kinderboetiek, maar nog véél meer uitgespaard! *glimlacht*
– Oh ja!! Ik sliep ook nog eens uit!! En écht, het was alweer lang geleden dat ik nog eens tot kwart voor negen in mijn bed lag.

Maar dus… staat dat kuisen van die auto morgen toch maar op ’t programma. En al de rest wordt gewoon mee in ons dagelijkse routine geduwd.

Pfff… ik denk dat ik ga slapen. 😉

Correctie: Ik was níet kinderloos; ik had immers nog een pruts van bijna een half jaar die hangerig was en dus de nodige aandacht opeiste.

Tijd

Ik heb dertig uur de tijd om mijn kot hier op te ruimen, te strijken, nog confituur te maken, de auto te kuisen, het gras af te rijden, mijn kleerkast te voorzien van wat nieuw spul én uit te rusten.
En dat allemaal met één hangerige baby.

Benieuwd wat er gaat lukken en wat niet.

En als u zich afvraagt vanwaar dat dolle enthousiasme en werklust? Mijn twee oudsten zijn uithuizig tot morgenavond…