Uncategorized

Huishoudhulp

Sinds eind maart hadden we iemand die ons 4 uurtjes per week kwam helpen.

Hadden inderdaad… Sinds vorige week is ze ermee gestopt.
Zéér spijtig! Het was een toffe madam, onze kinderen vonden dat ook.

En ondertussen stapelt de strijk zich hier op, moet het hier nog eens dringend gedweild worden,…
Kortom, mijn huishouden kan wel een kabouterke of drie/vier/negen/twaalf gebruiken!

Nu is het weer in spanning afwachten wie er zal komen en vooral wanneer.
Het lot moet ons toch zeer gunstig gezind zijn als we weer met ons gat in de boter kunnen vallen.
Iemand uit het dorp die ge zonder schrik de sleutel geeft… het is een gemak.

En in tussentijd doe ik met schaamrood op de wangen de voordeur open als er iemand moet langskomen.
Ze moeten maar door de was kijken en door een niet al te nette woonkamer lopen. 😉

Hup, terug aan ’t werk nu…

Spaanse villa’s

Wat lees ik in de Standaard?

Martin Schoukens, schepen van Ruimtelijke Ordening in Sint-Pieters-Leeuw, is de wildgroei van Spaanse haciënda’s in zijn gemeente kotsbeu. Schoukens wil het bouwreglement in de Vlaams-Brabantse gemeente laten wijzigen zodat niemand nog een Spaanse villa kan bouwen in de toekomst.

Misschien klinkt dat wat overdreven. Maar toch… de mens heeft wel een punt.
Zo’n Spaanse villa in het zonnige zuiden, dat is behoorlijk okee. Maar zet zo’n ding in een -pakweg- Vlaamse straat en ge hebt zoiets als een tang op een varken.

En ja… mensen die zo’n gedrocht neerpoten, moeten daar zelf in wonen en dat zelf bekostigen. En smaken verschillen ja… dat ook.
Toch… als ge een huis neerzet, vind ik het geen overbodige vraag om u aan de omgeving aan te passen. Voel u vooral eerst schuldig dat ge een stuk open grond inpalmt. (Oh ja, daar lig ik nu al wakker van… te bedenken dat we nog geeneens een grond hebben, laat staan een eigen huis!)

Goei weer

’t Is weer goei weer en ’t is er aan te merken in blogland!
Ik mis mijn avondlectuur tijdens of na het borstvoedingsmomentje…

Al heb ik zelf maar weinig inspiratie om te schrijven hoor.

Het antiroosfront

Omdat er sinds woensdag een tweede auto in ’t spel is, moest er voor Fien een tweede autostoel gekocht worden. (Van Klaas zijn formaat hadden we er nog een tweede staan; diegene waar Fien eerder al was uitgegroeid.)

Zo trokken wij dus deze voormiddag gewapend met onze bonnen, naar de winkel waar het geboortelijstje lag.
De stock werd nagekeken op de beschikbare modellen en er werd gekozen.
Deze werd het;

Fien is ZOT van roos. Ik daarentegen, niet echt!! En deze stoel is toch wel zwaar roos, nietwaar?
Vooral dat donkere vlak aan de hoofdsteun…
Ai, ai,… hij staat ondertussen dus wel degelijk in de nieuwe auto. En ík heb daar aan toegegeven. Meer zelfs; ik heb me zelfs niet verzet, het zelf overwogen,…
Waar was ik in godsnaam met mijn hoofd?? Een roze autostoel! (Maar buiten dat roos vind ik het wel een okee design.)
Da’s zoals Tom het stelt -al dan niet om mij op mijn paard te krijgen- minstens even marginaal als 56 sterren op uw smoelwerk laten tattoeëren.

Enfin, Fien is nu trotse eigenaar van een roze autostoel. Maar! Haar eerste was géén roze zoals ze toen al gevraagd had. En dat is géén vrijgeleide om haar zomaar alles in ’t roos te geven.
Ik ben tégen roos. Maar kijk, bij deze bent u getuige van mijn flexibiliteit. 😉

Middagdipje

Ik heb last van een middagdipje. De kindjes liggen alledrie te slapen en ik zou mij er met gemak kunnen bijleggen.

Maar… de boodschappen moeten nog uit de auto gehaald worden, de patatten moeten gescheld worden, de kip gebraden, de saus gemaakt, de was weggelegd, de choco gemaakt, de aardbeien voor de confituur gehaald,…

Pakt dat ik ander dingen te doen heb dan rusten.
Aaaargh! Ik moet vroeger in mijn bed kruipen!!

Het openbaar vervoer met 3 mini’s??

Ik vind het nog steeds een beetje veel marginaal, maar vanaf vanavond heb ik zelf een auto onder mijn gat.

BVBA Adriaenssen kocht een nieuwe wagen en wij kopen de “oude” van de BVBA over.
Dat houdt in dat we de komende vier jaar elke maand een stukje rib in de schaal moeten leggen. Maar tegelijkertijd houdt dat in dat ik weer iets mobieler ben met drie kinderen en niet steeds afhankelijk van manlief.

Vanaf nu geraak ik met de drie kinderen eens tot bij mijn grootmoeder, kan ik gerust naar de colruyt rijden, kan ik in principe elke middag Fien van ’t school gaan halen, kan ik al eens tot bij een vriendin geraken buiten Broechem, kan ik de kinderen van hun nodige kleren voorzien zonder daar tijd in ’t weekend aan op te offeren,…

Een héél gemak dus. Al schaam ik me er toch nog een beetje voor… zoveel luxe!

Het Magische Woord

… krijg je gratis en voor niks na een blijk van interesse in de comments.

Geen grote verhalen hier, enkel duistere kantjes van mezelf!

Manmanman

Geen idee of ik hierover al eens geblogd heb, maar als dat ’t geval is, dan mag dat nog wel eens!
Vanavond luisterde ik internetgewijs nog eens naar manmanman. En man! Ik moet dat cd’tje toch eens dringend hebben en die mannen wil ik toch ook eens irl zien!

Kijk allen alhier en geniet! (Ook de stukjes met de doventolken zijn om duimen en vingers vanaf te likken.)

Een dochter…

… geboren op 25 januari 2009

Enkele feiten:
– 5 weekjes vroeger dan “gepland”.
– 2kg550
– 46cm
– zéér vlotte bevalling
– gedeeltelijke loslating placenta
– couveuse
– helaas geen thuisbevalling wegens te vroeg, maar ziekenhuis in Lier

Haar naam? Trijn!

De rest van het relaas lees je binnenkort op het kindjesdagboek!

Ouderverwaarlozing

Kinderen hebben, het is wat.

Vandaag realiseerde ik me ineens dat ik serieus mijn prioriteiten verschoven heb sinds we kinderen hebben.
Ik heb onlangs heel mijn chiro-engagement opgegeven omdat ik op de momenten dat de kinderen in bed liggen, liever eens niks doe of gewoon nog andere dingen te doen heb hier in huis.

Lid geweest, leiding geweest en op kaderniveau in verschillende werkgroepen gezeten, mee gaan koken op kampen,…
‘k Heb er ne vent aan overgehouden (’t grootste koppelbureau van Vlaanderen immers) en ik ben er een rijker mens door geworden.
Voorlopig staat de teller op een klein 21 jaar Chirolid. Wie weet gaan we ooit nog wel mee koken hier of daar, maar voorlopig is ’t efkes rustig op chirovlak.

Ik help de plaatselijke Chiro nog wel met wat richtlijnen hier en daar voor hun Olé Pistolé-actie in april, maar daarmee is ’t dan ook gezegd.

Maar goed, daar ging het eigenlijk niet over. Over de Chiro kan ik immers boeken schrijven ondertussen.
’t Is maar één van de vele dingen die er inschieten bij het ouder worden en het kinderen hebben.

Deze ochtend realiseerde ik me dat het al geleden was van vooraleer we kinderen hadden dat ik nog eens een kettingske of oorbellen voor mezelf kocht. Ons kinderen hebben al mijn kettingetjes kapot getrokken en dus heb ik me deze morgen efkes bezig gehouden met slotjes van ’t één op ’t ander te monteren zodat ik toch nog eens iets kon aandoen.

Zo moet ik mezelf eigenlijk ook eens dwingen om ne keer langs de kapper te passeren. Da’s ook al ruim! 5 jaar geleden ofzo. Nee langer zelfs! ’t Is geleden van toen ik nog studeerde. December 2001 denk ik.
En denk nu niet dat mijn haar al zeven jaar aan een stuk groeit zonder ingrijpen hé. Kort voor Klaas zijn geboorte heb ik er de schaar zelf ingezet. Hoofd naar voor en knippen die handel. Niet simpel om dat deftig te doen maar ’t was okee. Maar dat was wel effectief de laatste keer. * schaam * bloos *

Mijn kleerkast is ook een ramp… Dankzij manlief en zijn overtuigingskracht van “doe dat nu maar” heb ik dit jaar toch behoorlijk wat nieuw gerief gekocht. Maar ‘k heb wat achterstand opgelopen de voorbije jaren. Niet in die zin dat ik daarvoor om de paar weken iets nieuw in huis haalde, maar vooral de achterstand van kleren te verslijten of te “ontgroeien” en geen in de plaats te halen.
Het veelvuldig uitzetten en weer krimpen van mijn lijf -de zwangere buiken buiten beschouwing gelaten- heeft daar ook mee te maken natuurlijk.

Kortom, ooit als we Win For Life of Euromillions binnenhalen ofzo, dan ga ik eens ongegeneerd shoppen en geld opdoen aan dingen die minder belangrijk zijn maar oh zo fijn om te hebben.