verjaardag

casino netflix

Juiste moment, juiste prijs, juiste hoeveelheid… en dan komt ge met 8kg aardbeien thuis.


Die laatste pot aardbeiconfituur van vorig jaar stond daar maar heel eenzaam op het voorraadschab. Tijd voor nieuw gezelschap dus.

4,5 kg aardbeien verdwenen in 19 potten confituur.

1 kg verdween samen met 2 bananen in 12 fruitijsjes.

Er brak een pot, er werd muziek gemaakt met potten, er werd bijna verbrand aan potten.

Het kostte mij enkele uren werk en zeer voeten. Maar er is nog 2,5kg over om mezelf morgen te belonen met jaarbezen en crème-glace! En voor de gelegenheid denk ik er dan 31 kaarsjes bij… dan is dat gepermitteerd hé.

 

1

Het jongste kind werd 1. Wie hier leest, wist dat al.

Jarige kinderen krijgen een kroon. Zodoende maakte ik afgelopen zondagavond het 12de exemplaar (allee jong, ons kinderen zijn tesamen al 12 keer verjaard!)
Het internet stikt van de stoffen kronen. Herkbruikbaar en al. En ik moet zeggen, er zitten schoon exemplaren tussen. Maar ik ben een madam met een rare kronkel. Die kronkel bezorgt mij een allergie voor massaconsumptie/productie.
Dus pas ik voor de stoffen kroon.

En als het dat nu alleen zou zijn, dan zou ik misschien nog durven zwichten, maar ik heb nog een paar goei redenen om toch voor het papieren exemplaar te blijven gaan.
1) ons kinderen vinden het fantastisch om tot een hele tijd na hun verjaardag met hun kroon te spelen. Als hij kapot gespeeld is of tegen de tijd dat het volgende kind verjaart, gaat die kroon gewoon bij ’t oud papier.
2) elke verjaardag een andere kroon krijgen is ook wel een beetje bijzonder. Iets als “na 4 komt 5 en niet 4+1”
3) Hier is het onbedoeld moeders taak om de kroon te maken. Net zoals ik het een eer vond om mijn kinderen de wereld in te sturen, vind ik het een eer om hen elk jaar te kronen. 😉

Voor editie 12 (van de kinderkronen) trok ik een papieren strook onder het stikmachien door. Ook het bloemeke werd machiengewijs op de kroon gezet. Het mag al eens wat anders zijn immers. 🙂

En origineel zijn op het www dat stikt van de creativiteit, dat is ondertussen behoorlijk moeilijk geworden. Waarschijnlijk bestaan er zo nog -tig van deze exemplaren, maar zolang ik ze niet per 100 tegenkom na vijf minuten googlen kan ik daarmee leven. 🙂

Junisprint

Mijn kinderen hebben hun eerste dag verlof al achter de kiezen. Al voelt het voor mij niet aan alsof het al vakantie is.
Wat vooral in mijn hoofd steekt, is dat mijn zus zaterdag trouwt.

Dat wil zoveel zeggen als: zorgen dat alle kleren in orde zijn (én in huis), dat mijn tekst als getuige in orde is, dat er eten in huis is voor de kinderen voor zaterdagavond, dat het logeergerief van Klaas klaarstaat, dat het mee te nemen kindergerief klaar staat,…
En eerlijk… dat klinkt nu toch niet bijster veel en vermoeiend? Maar jawel, ík heb daar een vol hoofd van.

Een hoofd dat overloopt van de to do’s. Zoals hier eens iets komen schrijven bijvoorbeeld. Inspiratie genoeg!
Echt waar… dan heeft ne mens geen tijd om veel te schrijven en zijn er dingen te over om neer te pennen. Tegen dat het hier weer wat rustiger is, weet ik weer niet wat schrijven. 😉

Het huishouden Jan Steent wat verder terwijl ik mij daar zo min mogelijk druk in probeer te maken. Al hou ik wel mijn duimen gekruist dat er hier niemand onbekend moet binnenstappen.
Mijn kinderen krijgen nog eten, er is nog elke dag proper ondergoed om aan te doen (al antwoord ik de wederhelft ’s morgens al eens met ‘kijk eens in de mand met plooiwas’),…
Het zou nóg erger kunnen dus.

Maar kijk… terwijl ik hier zo zit te wachten tot mijn feedbackchinesevrijwilliger mijn getuigentekst heeft nagelezen, geef ik u alvast een bloemlezing van wat mijn geheugen nog onthouden heeft.
Ik maakte vorige week 3 bloemenkroontjes. Ons kinderen vierden Sint Jan op school.
Niet zo schoon als die van vorig jaar, maar ik kon het niet opbrengen om aan elke kroon 1u bezig te zijn. Deze versie kostte mij een half uur per kroon.

Vrijdagavond knalden er in Borsbeek vreugdeschoten voor de zus en haar toekomstige. Ik was daar ook uiteraard!

Een dag later voegde ik me bij de leeftijdsgroep van de 30’ers.
Mét een feestje en mét cadeautjes!
Mét slecht weer ook! Ik heb verjaardagsfeestjes gegeven toen ik 6, 16, 21 en 30 jaar werd. En serieus, die drie laatste keren was het slecht weer! Al die jaren tussenin was 25 juni een stralende dag. Dat is toch hemeltergend??
Maar enfin, we mogen niet klagen. Ik heb genoten van mijn verjaardag. Echtig waar!
En toffe cadeaus jong! Twee goed voorbereide vriendinnen gingen voor het persoonlijk geschenkje (waarvoor oprecht dank!) Al de rest droeg zijn centje bij aan het last-minutevoorstel van mijn teerbeminde.
Zo gebeurde het dat ik afgelopen zaterdag een groot pak in ontvangst mocht nemen.

Ik vind dat zot! Ook daar: oprechte dank! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen. 😉

Dinsdag trouwde mijn zus voor de wet.  (Die foto’s staan nog ergens ruw en raw te wezen. Vooralsnog geen toonbaar bewijsmateriaal daarvan tot op heden.) Wij brachten de dag door bij de schoonbroer zijn familie met lekker eten en goed gezelschap. Stinkend en plakkend van ’t zweet zijn we ’s avonds thuis gekomen.

Woensdag werd in de klas van Fien en Klaas afscheid genomen van de “grootjes” ofte de kinderen die in september naar de eerste klas gaan. Traditioneel volgt daarop het jaarlijks afscheid voor de grote vakantie waarop alle ouders  (van de klas) zijn uitgenodigd. Om half twaalf stonden we dus paraat op school.
Als prettige vakantiewens gaven ons kindjes een cd’tje aan hun juf met daarop de foto’s die wij dit schooljaar trokken. In het hoezeke uiteraard een schoon tekening van het oudste kind.
Volgend schooljaar komen onze kinderen gewoon terug bij dezelfde kleuterjuf in de klas.
Ik zou hier nu een boompje kunnen opzetten over al die (zelfgemaakte) geschenken die menig juf/meester vandaag heeft gekregen, maar ik hou het daar kort over. Kleine persoonlijke geschenkjes: super! Al die andere geschenken waaruit zou lijken alsof ouders hun eigen kunnen willen tentoonspreiden: dat zal met de beste bedoeling gemaakt/gekocht zijn. Maar bedenk nu toch eens dat ge elk jaar 25 à 30 cadeaus mee naar huis sleurt…
Zoals dat in dat ene liedje gaat: …zie je dan dat klein gebaar, veel meer moet dat niet zijn …

Zo, de vakantie is dus begonnen. Nog efkes mijn schoenen verder inlopen en eens checken of de Chinese vrijwilliger al een reactie liet, dan zijn we ook voor zaterdag klaar!

Noot achteraf: Ik wil mijn ongenuanceerde woorden precies toch iets of wat verduidelijken vooraleer ik hier de kak van heel handwerkend blogland over mij krijg.
Wat ik bedoelde is vooral dit; Zolang er kinderhandjes aan te pas komen, is alles een fijn cadeau.
Iets wat enkel door moeder- of vaderhanden vervaardigd werd, dat vind ik precies zo’n gemiste kans…  Tenzij het je bedoeling is om enkel als ouder de juf/meester te bedanken natuurlijk.
En nee, u hoeft het absoluut niet eens te zijn met mij. 😉

Prinsessenkleed II

Heeft ze dat niet goed gedaan, mijne mémé? 😉

De stof die voor de rok gebruikt werd, komt uit haar stofkesoverschotten. ’t Was jááá-ren geleden bedoeld geweest als kleed voor één van haar dochters. De stof was geknipt en de patroonbladen waren er netjes opgedriegd. Dat heeft ze allemaal losgeprutst om deze rok te maken.
De voilekes en het stofje van het bovenstuk komen uit de collectie van mijn tante. Overschotjes.

Een kleedje met een zieltje. 😉

Die foto’s krijg ik van geen kanten goed blijkbaar. Ach! ’t Is wel duidelijk zekers?

Nummer 1

Deze namiddag is het 27 jaar geleden dat mijn moeder haar eerste kind op de wereld zette.
Het moet nogal ne keikop geweest zijn. Nummer 1 was namelijk gepland voor de 24ste juni en heeft moederlief een nacht in de schommelzetel bezorgd om weeën weg te schommelen. 25 juni in de late namiddag kondigde nummer 1 zich alsnog aan. 3kg 200 en iets van een 50cm als ik het me goed herinner.
Die nummer 1 heeft sinds 25 juni 1981 mijn naam gekregen en ondertussen ben ik die luttele 50 cm en dik 3 kilo allang ontgroeid!
De juiste gegevens bespaar ik jullie.

Maar dus, 27 vandaag!

Verjaardagscadeau

Kind 1, beter gekend als Fien, wordt 10 maart 2 jaar.

Wat geven we haar als verjaardagscadeau? Goeie vraag!!
Ze is meer dan content met wat ze heeft. Soms duiken er hier en daar in haar spel impliciete vragen naar iets nieuw op.
Tegenwoordig wil ze bijvoorbeeld met haar poppemie naar de winkel. Wat winkelspulletjes zouden leuk kunnen zijn. Zo’n paar dingen op haar niveau…

Voorleesboekjes op haar niveau… sja, maar ik vind dat precies niet zo’n volwaardig verjaardagscadeau, of ligt dat nu aan mij?

Speelstandaards, daar ben ik eigenlijk naar op zoek. Dat is iets wat zeker van pas kan komen. Om huizen mee te bouwen, winkeltje te spelen,…

Na een hele avond internetzoeken ben ik ze nog niet tegengekomen. Ja, ik zou dat zelf kunnen maken. Het is geen moeilijke constructie dus dat zou met mijn vaardigheden moeten lukken, ’t is dat ge er tijd en vooral materiaal voor moet hebben hé. Ik heb hier namelijk geen werkhuis in de garage.

Wel deze schommelboot tegengekomen. Dat zou Fien haar spel nog wel bevorderen. Zowel in haar fantasie als haar motoriek. Het ding kan gebruikt worden om te schommelen, om huizen mee te bouwen, om winkeltje te spelen,… De mogelijkheden zijn legio als het ware.

Tom heeft echter tegenargumenten; gevaarlijk voor kindervingertjes (maar dat is met het fietske ook zo mijn insziens), nogal groot (1m30) om schrik te krijgen dat heel de woonkamer hier vol zal staan, het kost veel geld (maar het zou ideaal zijn om te delen met meter en peter)

Sja… Wat doet een mens daarmee hé?
Nog ideetjes voor de verjaardag van een tweejarige?
Ik ben al een twee weken zwaar aan ’t nadenken!