zaaguurtje

Die dag bij de post.

6 december, de dag waarop mijn kinderen braaf spelen en ik dus even ongegeneerd kan bloggen tijdens “kinderuren”.

De dag ook dat ik half scheel begon te kijken van de rekening die mij gepresenteerd werd in het postkantoor. Ik moest verschillende dingen versturen, zo zot was het uiteindelijk niet.
Maar dat ene truitje dat ik had verkocht en naar bestemmeling wilde sturen brak mij toch zuur op! Voor het kleinood vroeg ik 3 euro. De weegschaal hierthuis vertelde mij dat ik dat wel voor om en bij de 2 euro zou kunnen versturen. Er werd mij dus 5 euro overgemaakt voor een trui inclusief verzending.

In het postkantoor probeerde ik zo goed en zo kwaad als kon dat truitje in een grote envelop te steken. Ah ja, ik had er geen meer thuis en die kost zou ik er wel even bijnemen. Geen erg.
En toen telde ik 5,90 neer voor verzending (de envelop buiten beschouwing gelaten).
De loketbediende deed zelfs de moeite niet om de dikte van de envelop te meten. Gewoon tsjak pakketsticker erop want “dat kunnen ze zo ni versturen madammeke.”

Ik was te verbouwereerd om het spel terug te vragen en eraan te denken de bestemmeling haar centjes terug te storten.
Serieus. 5€90 betalen voor een trui van 3 euro, dat overkomt me geen tweede keer!

Ondertussen werd er gepoogd om mij allerhande diensten aan te smeren, werd ik erop gewezen dat mijn dochter wel vrij dicht bij de automatische deur kwam en werd ik niet zo vriendelijk verzocht om dat adres ergens anders op het ticket te gaan schrijven.

Doemme toch.

Lijstjeskwelling

Ziezo, na het tandartsbezoekje deze ochtend zijn we daarnet nog even tot op ’t school geteend.
Zo kon Fien haar klasje nog eens zien en haar jufke. Volgende week woensdag is het dan voor écht dat ze naar ’t school gaat.

Dat zijn dan al twee dingen die ik van mijn kalender kan schrappen: 1. tandarts, 2. prebezoekje school.
Maar die kalenderlijst lijkt wel erg lang tegenwoordig.
Ik moet nog met Fien naar de osteopaat, naar ’t ziekenhuis, er volgt nog een afspraak voor ’t ziekenhuis, Fien haar eerste dag school,…
En dat allemaal naast het geboorte-todo-lijstje waar ik maar nieuwe dingen voor blijf vinden.

Zou het u verwonderen als ik graag nog twee maanden extra zwanger zou blijven?

Ik ga ook blij zijn als er een tweede auto is. Niet dat ik graag met de auto rijdt, absoluut niet zelfs. En de kans is groot dat het beest geregeld op stal zal moeten staan, maar ik zie er toch ook naar uit dat ik met de kinderen geraak waar ik (ongeveer) wil. Dat houdt immers in dat ik niet steeds opvang moet zoeken voor een kind, dat ik met de twee (drie) kinderen comfortabel ter plaatse kan geraken (lees: buggy’s om ze in vast te zetten zodat ze niet kunnen gaan lopen) en dat ik niet afhankelijk ben van manlief om bijvoorbeeld schoenen of sloefen voor de kinderen te kopen.

Laten we het er maar op houden dat ik moe ben en de lijst van dingen die moeten gebeuren zéér lang is in mijn hoofd.
We geraken er wel door, dat moet immers, maar ik zie er tegenop.

Klaagmuur

’t Is tijd om nog eens te klagen en zagen. Niet dat het iemand vooruit helpt, maar soms moet dat er eens af hé.

Mijn huishouden draait vierkant. Een huishouden van Jan Steen.
Als ik ’s morgens opsta en ik zie de “nest” hier, dan zakt de moed me al in de schoenen en weet ik niet waar te beginnen.
We wonen al niet in het meest praktische huis, wat op zich al voor wat rommel zorgt.

Vorige week zorgden we voor nog wat extra rommel door de keuken gedeeltelijk te ontruimen en alles wat eruit kwam in de woonkamer op de tafel te deponeren. Behang afdoen was de missie. Die is ondertussen geslaagd.
U raadt het, daar stopt zoiets niet bij natuurlijk.
Onder dat behang zat namelijk een “gatlilleke” roze muur vol gaten en oneffenheden. Er wacht nog serieus wat werk dus!

Gisteren en eergisteren werd het eerste deel van de suikerboondingen al gedaan, wat voor nóg meer rommel zorgde in huis.

Ik kan mijn kinderen het natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ook zij kunnen een hoop rommel maken en opruimen, daar zijn ze nog niet voor te vinden!

Kijk, en daarnaast zorg ik elke middag voor warm eten voor mijn varkens (’s avonds voor manlief), moet ik de afwas zien weg te werken, de vloer iets ofwat proper te houden, de was bij te houden, moet er naar de winkel gegaan worden,…
Om de kinderen zelf niet te vergeten. Aankleden, op ’t wc zetten, pampers verversen, te bed leggen,…
De dagdagelijkse beslommeringen dus.

Daarnaast roept den hof om opgekuist en winterklaar gemaakt te worden, moeten de te kleine kinderkleedjes gesorteerd worden boven, de zolder moet geïsoleerd worden en eindelijk aan kant gezet worden, hebben onze kinderen winterjassen nodig, ikzelf ook, moet de berging beneden geherorganiseerd worden,…
De extra beslommeringen dus.

En als mijn kinderen nu al eens gewoon wilden “meewerken” door niet lastig te zijn.

Daarom; kunnen we vanaf nu aub elke dag een winteruur inlassen? Zo’n extra uur per dag, dat zou toch al een begin zijn!
En wie het in zijn hoofd haalt om te beweren dat een huisvrouw niet hard moet werken, die kan ne sjot onder zijn gat krijgen! Ik heb werk in overvloed, teveel zelfs en ik word er onnozel van! Tijd dat ik personeel aanneem, dan kan ik ook eens delegeren. 😀

Baaldag

Ik heb een baaldag achter de rug.

Heel de dag (vooral deze voormiddag) heb ik pijn in mijn onderbuik gehad. Vermoeiend is dat met twee kinderen in huis! Na wat rusten deze middag was het wat beter, maar toch…

Wat het was weet ik niet. Alsof er een gestrekt beentje ergens door mijn ingewanden duwde. Ter hoogte van mijn blaas ofzo? Weet ik veel!
Ik heb overwogen om naar de vroedvrouw te bellen, maar heb dat uiteindelijk toch niet gedaan. Ik wist begot niet wat ik haar zou moeten vertellen.
Het zal wel overgaan bedacht ik me. Ik lag nog niet te kronkelen van de zeer en dat is zowat de limiet denk ik. 😉

Zo’n dagje pijn verbijten is dus vermoeiend en als ’s avonds manlief de noden niet aanvoelt (al wil ik dat niet helemaal in z’n schoenen schuiven want waarschijnlijk was ik ook niet duidelijk genoeg in mijn communicatie!) en zelf andere dingen aan z’n hoofd heeft, dan loopt de emmer over.
De eerste keer in de (bijna) 21 weken zwangerschap dat ik tranen met tuiten heb gehuild. Dat valt toch nog mee, niet?

Enfin, ’t is avond nu, de kinderen liggen in hun bed en ik zit hier alleen. Al had ik graag wat gezelschap gehad.
Manlief is gaan squashen en Greet die op bezoek was, moest vroeger doorgaan door onvoorziene omstandigheden. Spijtig! Ik had anders graag nog wat gesjouweld zo onder ons twee. (Lamote; dat houden we dan voor een andere keer hé!)

Misschien begin ik straks maar aan het samenstellen van één van de vele fotoboekjes die nog gemaakt moeten worden… misschien…

Ah ja, om dan van den hak op den tak te springen;
Voor wie het dagboek van onze kindjes niet volgt… Ik had er gisteren al geschreven dat nummer 3 is goedgekeurd op echo. Een beetje voorsprong qua groei, dus hopen dat het geen 5kg-kloefer wordt! 😀

’t Leven is te kort.

Gek hoe het mij kan raken dat er iemand is gestorven die ik nauwelijks ken.
Deze man is een paar dagen geleden dood gevallen op een muziekfestival in Frankrijk.

Ik heb hem maar een enkele keer ontmoet in den Heksenketel, samen met zijn vrouw en z’n twee jongste zonen toen ze eens op bezoek kwamen bij ons vader daar.
Het is ook de man die mij deze winter nog gratis en voor niks het CD’tje bezorgde waar mijn vader had aan meegewerkt (nadat ik het andere CD’tje in huis had gehaald van midwinter waar vaderlief niet op stond).
Vanavond bij mijn ouders thuis hoorde ik het nieuws van zijn overlijden en ’t blijft een beetje hangen.

Weeral zeer pijnlijk voor naasten en familie om zo’n “jong” iemand te moeten afgeven. Ik hoop dat ik dat nooit moet meemaken!!

Blijkbaar ben ik ook op een leeftijd te komen dat het meer en meer voorkomt dat ouders van leeftijdsgenoten komen te sterven. Dat zijn er de afgelopen jaren toch al wel een paar teveel geweest.
Ik behoor nog tot de mensen die gelukkig zijn dat beide ouders leven en ik hoop dat nog lang zo te houden.
Ondertussen genieten we van de momenten die we samen hebben!!
’t Leven is te kort om het niet lief te hebben.

Terug

Ons verlof is gedaan. Passé, fini! Zund, spijtig!

Het was plezant. Ons kinders hebben zich meestal braaf gedragen. (Behalve de 2-jarige uitvallen van dochterlief dan.)

De thuiskomst was ook behoorlijk aangenaam. Zus en lief die op ons huis en beesten letten, hadden de boel netjes gekuist en het terras zelfs van bloemekes voorzien!! (Iets wat ik tot hiertoe zelf nog niet durfde wegens schrik van bloemenetende kinders. Maar desondanks staan ze nog keurig in hun bakken.)

Alleen de draad hier weer oppikken pikt behoorlijk hard.
Rokkenplakkers had ik de voorbije twee dagen. En laat dat nu net zijn waar ik geen goesting in had.

Oh, vandaag had ik zo’n gevoel van ‘ik heb het gehad thuis, ik wil niet alleen voor de kinderen zorgen, wassen, plassen, eten maken, winkelen, den hof opkuisen, kak wegruimen, beesten eten geven, mij zorgen maken over een huis dat niet geschilderd en geïsoleerd geraakt,…’ Een behoorlijke baaldag dus in mijn hoofd.

Maar ach, ga ook maar eens deeltijds werken om uw kinderen deeltijds naar de kinderopvang te kunnen doen. En daarbij, vind maar eens opvang! en als ge opvang hebt, hebt ge geen werk in ’t onderwijs. OF als ge werk hebt moet ge stoppen omdat ge zwanger zijt.
Grmbl! En dan te geloven dat ik uit ervaring spreek. :S

Ik moet een nieuwe vibe vinden, iets om naartoe te werken, iets in ’t vooruitzicht.

Mag ik dan nu terug naar het zuiden van Frankrijk vertrekken aub om mij van dit alles geen reet aan te trekken?

Kersenpitje

Op een dag zoals vandaag denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik geen kinderen had.
Dan had ik met een kersenpitje op mijn rug of tegen mijn buik terug in bed gekropen om te liggen soezen.

Maarrrr… die kinderen zijn er nu, dus moesten we door!
Met wat goede wil geraakte Fien haar kamer gekuist, heb ik eten op tafel getoverd (neen Spiff, er is niks geschift en mijn huisgenoten vonden het lekker!), werden de kinderen verzorgd, heb ik toch ook wat in de zetel gehangen tijdens Fien haar dutje en zijn we met z’n allen in de Colruyt geraakt. Kindjes nog in bad zetten, pap/borst geven, verhaaltje voorlezen en wat opruimen… het was nét genoeg.

Pijn in mijn onderrug houdt me nu in de zetel. Als we televisie zouden hebben, zou dit een moment zijn om hem op te zetten. Passief niks doen voor het scherm… ik mis het zélden maar nu zou het onding mij kunnen plezieren. Nochtans, de muziek van radio 1 is een aangenaam alternatief. 😉

De eerste dag maandstonden, ik vind het werkelijk verschrikkelijk.
En morgen is het weer een dag gelijk een andere en zijn we van alle miserie verlost!