american online casino real money download clean

Bij Fien haar geboorte gingen we wasbare luiers op onze lijst zetten.
Helaas voor ons bleek dat de betreffende winkel ermee gestopt was omdat ze daar niet genoeg van verkochten.

We zijn toen maar met wegwerpluiers begonnen.

Bij Klaas zijn geboorte konden we hier in de gemeente een proefpakket wasbare luiers kopen voor een appel en een ei. Er zaten verschillende soorten luiers in.
Eén soort beviel me wel en wilde ik graag bijbestellen.
Ik heb alle moeite van de wereld gedaan om uit te vozen hoeveel ik er nodig zou hebben, hoeveel ons dat zou kosten en vooral waar ik ze zou kunnen krijgen.
Mails gestuurd, niet gewoon. Lang moeten wachten op antwoord en zo groeide onze jongen verder door in de wegwerpluiermaatjes.
Op den duur had ik het ook gewoon gehad.
De antwoorden bleven lang weg, de bestelprocedure was niet eenduidig, ze waren bezig aan een update van de prijzen,…
Kortom, het zijn er geen geworden!

Maandag stond Klaas zijn peter hier met vrouw en kind. Kind in de katoen sinds het prille begin.
Onze twee jongens schillen 10 weken in die zin dat Klaas ouder is, maar ze zijn ongeveer even groot.
Storm was blijkbaar aan een nieuw maatje luiers toe en het werden meteen andere luiers, strikluiers.

Ik had ze al wel tegengekomen op ’t internet, maar ze leken me wat ingewikkeld.
Toen ik ze bij Storm zag, leek me dat allemaal dik in orde! IK OOK, denk ik dan…
Ik wil nog steeds wel instappen in de katoen.
Er komt een pak was bij ja… hm. Maar zal dat niet meevallen?

De kostprijs zal voor ons geen 100 euro zijn, wegens nog niks in huis voor wasbare luiers.
Mijn kostenraming komt uit op iets van een 220€.
75€ daarvan kunnen we terug krijgen van de ziekenkas. Voor het bedrag dat overblijft kunnen we 11 pakken pampers kopen.
Per week een pak, dus op 11 weken uit de kosten.

Er is iets voor te zeggen natuurlijk, al is het wel ineens een hap uit ons budget!!

Still thinking…

Foto’s inkaderen

Ik ben op zoek naar een paar foto’s van onze kinderen om te laten afdrukken en in kaders hier te steken.
De inhoud van sommige kaders is aan vervanging toe en andere moeten gevuld worden.

Maar is me dat een klucht seg!!
Hoe moet ik in godsnaam!! de -pakweg- 5 mooiste foto’s van elk kind vinden tussen een berg van minstens 10.000 foto’s! (Op flickr alleen al staan er al 9.000)

Ik zit al meer dan een uur te staren naar het scherm, zoekend in ons digitaal archief…
Wie zich geroepen voelt mag meezoeken tussen het publieke deel van ons archief!

Gezeik

Vandaag is de 19de dag dat ik punten tel.
Eigenlijk vind ik het een ware verschrikking maar ja…

Ik mag 22 punten “eten” per dag. Lijkt veel, maar ze zijn in een hik en een flik op.
Mijn weekgemiddelde schommelt tussen de 22 en 23 punten. (Getallen met komma’s enzo.)
Een excelbestandje met de titel “vet eraf” is daarvoor in het leven geroepen.
Al moet ik eerlijkheidshalve ook wel toegeven dat dat bestandje er nog niet al te veel vet heeft afgeworpen!

Gisteren heb ik dus maar besloten er een ander tactiekske aan te koppelen zijnde water drinken.
Zei ik drinken? Ik bedoel eigenlijk zuipen…
Doorgaans drink ik niet zoveel. Ik neem er mijn tijd niet voor en ik vind de gevolgen van veel drinken eerder nadelig. Naar toilet gaan is immers “tijdverlies”. Overdag hangen er meestal twee koters onder mijn rokken. Ze steken vanalles uit terwijl ge er twee minuutjes niet zijt. En met twee bengels op ’t WC zitten is nu ook niet echt tof.

Maar dus, ik probeer me erover te zetten en ben aan mijn zuipfestijn begonnen. 250ml water voor elke maaltijd. Daar ben ik mee gestart. Binnenkort gooien we er nog wat glazen tussendoor bij.
Ben benieuwd hoelang ik het ga volhouden om te wachten met het toiletbezoek totdat mijn blaas bijna springt. Vandaag kwam het aardig in de buurt.
Jaja… ik weet dat dat ongezond is…

Ik mag hopen dat met dat water toch minstens de afvalstoffen uit mijn lijf geraken.

Voila, en nu terug het zwemmen oppikken (dat heb ik immers ook al een kleine maand niet meer gedaan wegens géén goesting!)
Ah ja, start to run, dat ging ik ook nog eens doen, maar daar moet ik eerst schoenen voor hebben.

Sleutelkaart

Deze voormiddag trok ik met de kinderen naar de winkel. Kom ik bij het vertrekken tot de conclusie dat ik mijn sleutelkaart van de auto niet meer heb.

Normaalgezien zit dat spel in mijn portefeuille, zo geraak ik dat ding niet kwijt. Hm… of dat hoop ik dan hé.

Fien had de kaart een paar dagen geleden uit mijn portefeuille gegrist terwijl ik aan ’t koken was. Ik heb ze toen terug genomen en weggelegd.
Ik dacht eigenlijk dat ik ze terug op z’n plaats had gestoken, maar dat bleek niet het geval.
Stress alom, want manlief weet me altijd zeer tactvol op mijn paard te zetten met me duidelijk te stellen hoeveel zo’n kaart wel niet kost en dat het niet simpel zal zijn om zoiets te laten bijmaken.
Enfin, u hoort het, niet de eerste keer dat ik dat ding niet direct terug vind.
Vandaag was meneer trouwens iets gemoedelijker, maar ik daarom niet minder.

Na het winkelen heb ik gezocht waar ik kon. Zonder resultaat.
Kinderen klaargemaakt voor hun dutje en terwijl ik met Fien bezig ben herinner ik me ineens dat ik de sleutelkaart van haar had afgenomen en in een klein schuifje had gestoken.
AHA!! Teruggevonden.
Daar heb ik me dus anderhalf uur druk in gemaakt.

Mijn dag is nog tijdig gered! 😉

Aanwinst

Tom zijn zus heeft den 11de een zoontje gekregen;

Miel, geboren op keizerlijke wijze, 3kg 040 en 48cm.
Een kleine bazeke.
Maar bovenal, een neefje voor onze kindjes.
De familie Adriaenssen bestaat nu uit 2 nichtjes en 2 neefjes. Er groeit daar een heuse familie.

Nu nog wachten tot het in mijn familie wat begint uit te breiden. Al zullen onze kindjes daar veruit de oudste blijven.
Te bedenken dat ik (nog) 26 ben en de jongste daar 12 is, is er nog een lange tijd te gaan.

Eten in d’Abelebaan

Dat staat op onze kalender voor vanavond.
We gaan om de 14 dagen (vroeger elke week) eten bij mijn ouders thuis.
Als iedereen er is zitten we met 12 man rond tafel.

Vorige keer toen we met z’n tienen waren ging het er zo aan toe;

Ik ben eens benieuwd wat er vanavond op het programma staat.
Als ik me niet vergis komt mijn grootmoeder ook. Het is immers vandaag pépé zijn verjaardag. Hij zou 83 geworden zijn.  Dus dan is het fijner om tussen een zotte bende te zitten dan alleen thuis te zijn.

Over “nu kind, straks werknemer”

Artikel in de Standaard.

Een jobbeurs voor kinderen van 11-12 jaar.
Kinderen staan dan immers voor hun eerste belangrijke keuze. Een studierichting kiezen!
De jobbeurs komt er om het technisch en beroepsonderwijs te promoten en de vooroordelen de wereld uit te helpen enerzijds, en omdat men hoopt op die manier de kans te verhogen knelpuntberoepen beter in te vullen anderzijds.

Allemaal goed en wel denk ik dan. Die bedrijven zullen inderdaad wel staan springen om de kinderen die later opgeleid zijn alvast een kaartje mee te geven met garantie op werk. Natuurlijk zullen zíj werk hebben.

Ik heb er zelf zo mijn bedenkingen bij.
Het is volgens mij inderdaad leuk om kinderen te laten kennismaken met allerlei soorten beroepen. Gewoon omdat dat leuk is voor kinderen, maar om daar nu hun onderwijskeuze aan vast te koppelen…
Daar krijg ik eigenlijk de kriebels van.

Laat die kinderen toch gewoon kind zijn! Een kind zou nog niet bekommerd mogen zijn over wat hij later wil worden en welke richting hij daar dan maar voor zou volgen.
Ik wist op 18-jarige leeftijd amper wat ik zou willen worden.

Enfin, ieder zijn ding, maar dit is niet het mijne.

Oud ijzer

… koper, lood en zink. Kapotte batterijen en ook oude wasmachines enzovoort enzovoort.

Als een mens zoiets door de lucht hoort schallen moet hij op zijn kivief zijn. Tenminste als hij met ijzeren rommel staat dat dringend eens de deur uit moet.

Maandag reed er hier in de buurt een oudijzerkar rond. Ik zag ‘m rijden in de straat achter ons en omdat die oude kruiwagen die we hier onder de klimop hebben gevonden dik in mijne weg stond, heb ik dat ding naar de straat gesleurd. Ik ging namelijk niet heel de middag slijten aan de voordeur tot die mannen zouden passeren.
Er moest namelijk eten gemaakt worden ed. U kent dat wel.

Tegen de middag nog steeds geen oudijzerkar horen passeren door ’t straat. Ook in de namiddag niet.
Tegen dan was ik allang vergeten dat ik die kruiwagen had buitengesleurd.

Tegen de zevenen ’s avonds ging hier de bel. De kindjes waren pap aan ’t drinken dus ging Tom de deur open doen. Ik gokte op mijn zus die de camera kwam halen.
Fout gegokt, zo bleek toen Tom terug boven kwam.

Blijkbaar kwam er een man vragen of wij die kruiwagen nog nodig hadden en of hij die dan mocht meenemen. ABSOLUUT!!
Of we nog ander oud ijzer hadden staan? Ja, achter de deur stond nog een kapotte parasol klaar maar daar had Tom niet aan gedacht noch zien staan.

Moraal van het verhaal;
Ge kunt ten allen tijde uw rommel gewoon buiten zetten, er zullen wel mensen zijn die komen shoppen!

Dubbel zoveel alleen.

Deze middag liet ik de kinderen een uurtje in de handen van hun vader om foto’s te gaan trekken in Emblem.

Zuslief en haar collegastudente gingen de theatertoer op met hun afstudeerproject. (Ze mag dan niet binnengeraakt zijn op Herman Teirlinck, de zus vindt daar op haar huidige pad wel een manier om “op de planken” te staan.)

Vandaag werd gespeeld voor de tweede graad. Meester Johnny en zijn vierde klas uit Emblem mochten proefkonijn spelen.

Ze hebben dat fijn gedaan! Die twee madammen!

Het was een leuk stuk en de kostuums gaven het de nodige kracht mee. Als laatste jaars kostuumontwerp maakte Tina de kostuums van de twee tijdens haar stage.

Verder deze maand spelen ze nog voor de eerste graad van de basisschool en de laatste graad.
Voor elke graad werkten ze een ander stuk uit. Spijtig dat ik ze niet allemaal kan zien.


Het idee om een “marathon” te spelen in hetPaleis is een beetje verwaterd.
Ik had ze het anders graag zien doen. Dat geeft toch net iets meer cachet aan het geheel en het zou er beter staan dan in een klaslokaal.
Kom, die kinderen zullen er daar ook wel van genoten hebben hé. Maar vanuit artistiek oogpunt is een (theater)zaal(tje) toch de kers op de taart me dunkt.

Maar dus; proficiat voor Evy en Marijke (en Tina) en veel succes bij de volgende voorstellingen! 😉

Slecht gezind

Dat wil ik al eens worden van mijn kinderen.

Deze middag deed Fien al pipi in haar broek zonder aankondiging. Ze kan dat goed genoeg! Maar soms vertikt ze het dus om te zeggen dat ze pipi moet doen.
Kort daarvoor had ze nochtans op haar pot gezeten.
Sja, blote poep dan maar.

Na het middageten ben ik snel een onderbroekje van den draad gaan halen. (Die hingen namelijk allemaal buiten te drogen.)
Om half twee met de kinderen naar buiten getrokken om nog wat te werken in den hof.
We waren helemaal aangekleed toen ik rook dat Klaas kaka had gedaan. Rechtsomkeer dus om die vetlapperij maar te verwijderen.
Pamper ververst, botjes aan, buiten spelen.
Kinderen in de zandbak gezet, ikzelf heb ondertussen alle stoffen speelgoed te drogen gehangen.

Een half uur heeft het geduurd eer we terug binnen waren. Fien had namelijk nog maar eens doodleuk in haar broek gedaan. Haar laatste broek gezegend.
Daar word ik nu écht vies gezind van sé.

Kleren beneden in het wasmachien gestoken en met de twee kinderen terug naar boven.

Nu zitten ze hier nog efkes te spelen vooraleer ik ze integraal in bed steek. Het kan niet zijn! Zo mijn plannen boycotten!!

Ik zie mijn kinderen héél graag, maar soms vervloek ik ze toch…
Mijn humeur is alvast 10 graden gedaald.