best real money mobile casino download

Massa’s foto’s hebben we van onze kinderen. Vooral in digitaal formaat eigenlijk…
Foto’s zijn leuke herinneringen, ik koester ze dus wel.

Van Fien heb ik al 4 of 5 fotoboeken vol.
De fotoboeken die we eens gekocht hadden zijn vol en dus kan ik niet verder met inplakken.
Er ligt hier nog een belachelijk groot aantal foto’s te wachten om in boeken terecht te komen.
Bijbestellen is gelukt tot iets na Klaas zijn geboorte. Het inplakken maar tot euhm… ik denk maart of april 2007.

Ik sta dus hopeloos achter!! Tom vindt dat allemaal zo geen probleem dat die foto’s in een doos in de kast liggen. “Dat is immers toch leuk om gewoon eens foto’s te kijken”.
Ik vind van niet dus! Als er met verloop van jaren zo foto’s blijven bijkomen en die geraken allemaal door elkaar…, nee, dat lukt niet in mijn hoofd. Wie weet lijk ik wel harder op mijn moeder dan ik zelf wil en dan word ik daar over 10 jaar mee geconfronteerd als ik de geboortefoto’s van mijn eigen kinderen niet uit elkaar kan houden. Oh ho! Dat op zich is al reden genoeg om alles netjes in de juiste boeken te hebben zitten!

Gewoon een fotoboek bestellen is natuurlijk ook een optie. Daarmee zijn natuurlijk de honderdtallen foto’s die hier liggen niet mee ingeplakt, maar het is misschien een oplossing voor de foto’s die nog bijbesteld moeten worden.
Dat knippen en plakken in fotoboeken is een tijdrovende bezigheid, maar na het maken van het trouwalbum van Kim en Marijn kan ik zeggen dat dat ook het geval is met het online samenstellen van een fotoboek. Tenminste… als ge dat iets of wat deftig wilt doen.
En dan nog de goeie software vinden natuurlijk.

Klik op de foto om een preview van dat boek te zien.

Foto’s dus, wachtende op betere tijden, hier in de schuif.

Pyjama’s

 De nieuwe collectie pyjama’s van Woody staat online merkte ik zonet.

Ik vind dat geweldig leuke pyjama’s! Alleen… vrij prijzig. Kom, 30 à 40 € voor 1 pyjama vind ik toch niet weinig!
Gelukkig heb je voor die prijs wel wat kwaliteit in handen.

Maar stel u nu eens voor dat ge voor een gezin van 6 mensen één pyjama per man koopt, dan slaagt ge daarmee dus wel een gat van 240€ in “uwen bruine”hé.
In alle stille eerlijkheid is dat toch een bedrag dat ik niet zo graag over de tafel zie rollen als het enkel en alleen over gerief gaat dat ge ’s nachts aandoet wanneer geen kat dat ziet (om nu maar eventjes héél zwart-wit te denken.)

Enfin, ons kindjes zijn opperschattig in hun woodypyjama’s die ze van hun Oma (overgrootmoeder) kregen.
Elks eentje voor het komende zomerseizoen moet er wel af kunnen. 😉

Eten verzinnen

Ik zit erop te denken wat we de komende dagen allemaal zouden eten. Er moet straks gewinkeld worden, daarmee.
Maar ik heb geen inspiratie… We hebben precies alles al eens gegeten.

Een kookboek openslaan is een optie, maar geen goeie naar mijn gevoel. Je maakt ook niet zomaar alles klaar als je twee kleine kindjes in huis hebt. Die eten immers niet alles!
Ik weet dat er een goed kookboek bestaat om voor kinderen te koken, maar ik weet niet meer hoe het heet. Op het wereldwijde web vond ik het tot hiertoe niet terug. (Ik heb ook nog niet hard genoeg gezocht wschl.)

Maar dus… geen inspiratie!
Een programmake waarin allerlei soorten recepten staan die je kan selecteren om een weekmenu samen te stellen, dat zou handig zijn! En dan ineens met winkellijstjes enzo bij en mogelijkheid tot toevoegen van nieuwe recepten en als het kan ook nog de mogelijkheid om combineekes eruit te toveren…

Droom, droom…
Misschien eens iets voor mijn lief (of moogt ge dat niet meer zeggen als g getrouwd zijt?)  als hij  ooit eens tijd over zou  hebben.

Lelijke websites

Dat er heel wat lelijke websites te vinden zijn, daar moet ik waarschijnlijk geen tekeningske bij maken.
Dat een school waarbij kunstzinnigheid toch vrij belangrijk is, naar buiten durft komen met een website die in de verste verte iets kunstzinnigs uitstraalt, dat is sterk.

Eén, de website in kwestie is lelijk.
Twee, hij is weinig functioneel.
Drie, het is voor de school niet het uithangbord dat het zou kunnen zijn.

Een doodgeboren kind dus…

Laat dat nu nét de school zijn waar we ons kinders naartoe zullen sturen.
Sjans dat ik de school niet via de website heb moeten leren kennen. Het ding is niet representatief voor de school in kwestie.

Eens benieuwd hoelang ze nog met deze site gaan voortsukkelen.
Fien gaat waarschijnlijk volgend jaar  in januari ofzo naar school,  dat maakt ons dan ouders van de school. Wat wil zeggen dat er vanaf dan iemand onder de ouders is die verstand heeft van degelijke en zelfs nette websites maken (het behoort tot zijn broodwinning, dus het zou er aan moeten mankeren, nietwaar?).

Ik vraag me af wie als eerste met de vraag zal afkomen om het ding te herwerken; a) Tom of hij dat onding AUB! een nieuw gezicht mag geven of b) de school die het online uithangbord eens wil benutten.

Downbom

Al-Qaeda vindt blijkbaar geen zotte mensen meer om zichzelf op te blazen.
Dan maar een andere tactiek aanwenden?

Gehandicapten de hel insturen… Misbruik maken van onschuld en naïviteit, tssss. Laten we stellen dat de betreffende mensen er hoogstwaarschijnlijk niet vrijwillig voor zullen gekozen hebben om hun leven en dat van anderen op te blazen.
Het is ver gekomen! Triestigaarden…

Heerlijk hoorspel

Een aanrader voor iedereen die het nog niet in huis heeft. Ge moet er zelfs geen kinderen voor hebben. 😉
Het hoorspel is doorspekt met zeer fijne humor.
Hier thuis heeft het wel een aantal keren opgestaan vooraleer ik alles echt gehoord heb. Ik zit namelijk niet héél te tijd stillekes te luisteren, dat gaat nu eenmaal niet met kleine kinderen.

Fien luistert trouwens ook wel graag naar het verhaal van “De Wilde Zwanen”.
Als de bleitkousen hun stukje ten berde brengen, weet Fien steevast op te merken “oh wenen”. Wordt er gezongen, dan is ze één en al oor en is het liedje gedaan dan vraagt ze “nog zingen?”.
Met ander woorden, zelfs kinderen van nog geen twee jaar weten het te appreciëren.

Moest u niet kunnen volgen, het gaat hierover gemaakt door het Geluidshuis.
Een leuk boek met een heerlijke CD.
Dankzij Tom konden we het via Appelogen (manlief vertelt me net dat hij het via clopin.be kreeg) bemachtigen.



Als het ons uitkomt halen we het andere heerlijk hoorspel -De Nachtegaal- ook in huis.Blijkbaar zijn de makers ook al aan een derde heerlijk hoorspel bezig.
“De Mestkever” zou nummer 3 worden. Benieuwd, benieuwd!!Kortom, voor al wie jong van geest is en van een vleugje humor houdt én/of voor wie zijn kinderen iets anders wil aanbieden dan het Studio 100-spul.
Het is vakantie niet? Ideale afleiding voor uw kroost!

Lichtmis

“Der is geen vrouwke zo arm of ze maakt haar panneke warm.”
Met ander woorden, met lichtmis moet ge pannenkoeken eten! En wanneer is dat? Vandaag!

Wij hebben alvast de traditie in ere gehouden. 😉
Gisterenavond (jawel, een klein beetje te vroeg, maar voor ons evengoed) hebben we hier met 12 man pannenkoeken gegeten. ’t Is te zeggen, met 10 en twee -1-jarigen die brood kregen.
Een gezellig pannenkoekenfestijn met de meters en peters van onze kinderen.
Mensen met kind hebben het niet al te laat gemaakt, Fan, Kim en Marijn gingen nog andere oorden opzoeken en met de plakkers (lees: Greet en Ilona) hebben we nog een spelleke gespeeld.
Kortom, dat is voor herhaling vatbaar!
Ons klein mannen hadden het immers ook naar hun zin!

Deze ochtend hebben we als ontbijt nog eens een pannenkoekske verorberd om de overschot van het deeg op te maken. Uiteraard niet goed voor die kilo’s, maar soit…

Wíj hebben ons dus al tegoed gedaan aan de lekkernij.
En u?

Kersenpitje

Op een dag zoals vandaag denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik geen kinderen had.
Dan had ik met een kersenpitje op mijn rug of tegen mijn buik terug in bed gekropen om te liggen soezen.

Maarrrr… die kinderen zijn er nu, dus moesten we door!
Met wat goede wil geraakte Fien haar kamer gekuist, heb ik eten op tafel getoverd (neen Spiff, er is niks geschift en mijn huisgenoten vonden het lekker!), werden de kinderen verzorgd, heb ik toch ook wat in de zetel gehangen tijdens Fien haar dutje en zijn we met z’n allen in de Colruyt geraakt. Kindjes nog in bad zetten, pap/borst geven, verhaaltje voorlezen en wat opruimen… het was nét genoeg.

Pijn in mijn onderrug houdt me nu in de zetel. Als we televisie zouden hebben, zou dit een moment zijn om hem op te zetten. Passief niks doen voor het scherm… ik mis het zélden maar nu zou het onding mij kunnen plezieren. Nochtans, de muziek van radio 1 is een aangenaam alternatief. 😉

De eerste dag maandstonden, ik vind het werkelijk verschrikkelijk.
En morgen is het weer een dag gelijk een andere en zijn we van alle miserie verlost!