australian online gambling company b

Voor wie zich afvraagt hoe het met het kleine, halfdoodgebeten hondenbeest van de buren gaat. “Den Duits” heeft niet hard genoeg gebeten. Ze lopen alle acht weerom te blaffen in den hof. (Als is “hof” eerder een eufemisme voor wat eigenlijk ooit een stuk gras was, verjaagd door hondengescharrel, bestrooid met kapotgebeten frullen, oude zetels, reclamebladjes in frenneN vaneen, bemest door hopen stinkende stront en verlucht met kuilen waar heelder hondenbeesten in weg kunnen kruipen. Ik moet er eigenlijk eens dringend een foto van trekken, zodat ook u -beste lezer- er zich een beeld van kan vormen.)

Alle acht halfgrote honden lopen dus gezond en stinkend wel buiten rond. Dat wil dus evenzeer zeggen dat ze die beesten aan de straatstenen niet kwijt kunnen. (Bent u dus op zoek naar een schattig lief hondje, laat het niet na mij te contacteren!)

Gisterenmiddag nog eens een poging gewaagd om met de kinderen in onze hof te komen vanachter. Na een kwartier geblaf -waardoor ik zelfs niet gewoon iets tegen Fien kon zeggen maar serieus moest roepen- en het weerstaan van de enorme strontstank zijn we toch maar terug naar binnen gegaan.
Tegen dat het écht weer is om buiten te spelen moet er toch een deftige, gesloten omheining komen tussen beide tuinen, de laatste 4-5 meters zijn momenteel gewoon gescheiden door een simpele omheiningsdraad.
De buurman zegt al sinds we hier wonen dat hij het gaat doen, maar tot dusver -en dat is 5 maanden later- is er nog geen spoor van te bekennen.

Kilo’s

Ze moeten eraf!! Ik heb er teveel. Komt u tekort? Ge kunt ze hier gratis krijgen.

Grmbl. Kón ik dat maar, ze gewoon weggeven.
Helaas, het zal op een andere manier moeten.

10 vette kilo’s moeten eraf. Moeten vanwege ‘dan pas een gezond gewicht’.
De zwangerschappen hebben hun tol geëist en met borstvoeding te geven ben ik nog geen kilo verloren.
Het komt er praktisch gezien op neer dat ik de voorbije twee jaar al elk seizoen nieuwe kleren nodig had (of toch ongeveer). Was het niet wegens zwangerschap, dan was het omdat ik niet meer in mijn gewone kleren kon.
Duur affaire! Ik kan het u garanderen. Ik stel het dan ook maar met een paar stuks en het wasmachien doet de rest…
Trouwens, al dat gepas om te concluderen dat ge nergens in kunt, dat is zéér frustrerend.

Ge moogt gerust weten dat ik een lak heb aan diëten. Ik heb er nooit wat voor gevoeld. Ik eet gewoon te graag.
Nu nam ik me dan gisteren toch maar voor om al eens te beginnen met wat minder te eten en meer water te drinken.
Dat was me gisteren al vrij goed gelukt maar ’s avonds zat ik met een beer in mijn maag zoals ik er al lang geen meer had gehad. Toch nog maar een boke in mijn jip gestoken.

Elke maandagavond staat er hier zwemmen op ’t programma met enkele andere vrouwen. Een beetje beweging heb ik dus ook, al gok ik dat dat niet voldoende zal zijn om mijn kilo’s eraf te zweten.

10 kilo dus (minstens), liefst tegen de zomer… Of zou ook dat onrealistisch zijn? 😉
Ik moet van mijn “Venus van Willendorf“-figuur vanaf!!

Emo’s (II)

Emo’s zijn mensachtigen die niet zijn wat ze lijken. Alle emo’s dragen neppe All-Stars met quotes van hun favoriete artiesten. Verder zijn alle jongens homo, alle meisjes pot, en dragen beide seksen te veel make-up. Zo schrijft men op “oncyclopedia”.

“Emo” eens door Google gehaald en zo leer ik nog eens iets nieuws hé. Oncyclopedia, ik had er nog nooit van gehoord, maar ziehier… voor alles is een eerste keer.
Er staat uitgelegd wat en hoe Emo’s zijn. Ik zou denken dat de tekst met de nodige ironie doorspekt is. Pijnlijk wel als het een waarheidsgetrouwe tekst is. 😛

Ik ben leek, zoveel is duidelijk! Youtube eens opgengooien dus…
Wat extra opzoekingswerk levert deze staaltjes op;
Have fun with it!! 😀



Alle jongens homo en alles meisjes pot! 😀
Hilarisch!

Emo’s

Dát verstaat broerlief dus onder emo. 😉

Jongeren, ge moet ze maar begrijpen!
Misschien geven ze wel gepaste woordenboeken uit tegen dat ons kinderen die leeftijd hebben. 😛

Kinderen enzo…

De vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze aardkloot.
De vraag hoevéél ik er wil is daarentegen ‘hot topic’ en wannéér dan is nog ‘hotter’. 😉

Op de hoeveelheidsvraag durf ik in volle naïviteit ‘5’ antwoorden. 5 kinderen, kunt ge het u voorstellen? Een huis vol leven waar ge naar ’t kleinste kamerke moet vluchten om 5 minuten op uw ‘gemak’ te zitten. 😀 (Tom zijn limiet ligt trouwens op ‘4’)
Ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen.  Ik moet het dus toch plezant gevonden hebben. 😉 Alleen was er het leeftijdsverschil…  Ik de oudste, 3 jaar ouder dan mijn opvolger, 4 jaar ouder dan de derde, 8 jaar ouder dan nummer 4 en wel 14 jaar ouder dan de jongste. Behoorlijk wat leeftijdsverschil dus, vooral tot de laatste waarvoor ik dan ook veel gezorgd heb toen ik thuis woonde.
Enfin, ik zou mijn kinderen liever op wat kortere termijn hebben dan op 14 jaar tijd.

Maar goed, we wijken af. Als ik aan mijn anwoord wat rationaliteit toevoeg, weet ik niet of we aan zoveel kinderen zouden geraken.
We hebben immers twee bloeikes van kinderen.  Als we willen stoppen we ermee. We zijn er gelukkig mee.
Anderzijds weten we ook wel dat we beiden nog niet ‘verzadigd’ zijn. Misschien dus toch nog eneke? Twee jaar leeftijdsverschil met Klaas? Of toch nog even wachten?
Sinds Klaas doorslaapt durf ik weer aan zwanger worden denken. Pas op, ik kijk er nog niet naar uit hoor! Twee zo kort na elkaar hebben hun (fysieke) tol reeds geëist. In 2008 dus géén kindjes hier!
We houden het wel bij het afwerken van het (groeiende) rondje babybezoeken.

Zouden we ons lijstje kinderen toch nog volledig willen afwerken, dan wil ik dat liever ook niet té lang uitstellen. Ik word liever geen moeder meer op mijn 38ste (zoals mijn moeder bij de laatste). Zij is nu nét 51 en zit nog met een beginnende puber in huis. Néé danku! Dat wil ik niet!! Liever jonge moeder dan. (Met 24 bij de eerste en 25 bij de tweede ben ik al goed begonnen natuurlijk. 😉 )
Verder is er ook nog het argument -waarover we het overigens vanmiddag hadden- dat hoe meer tijd we er zouden tussen laten, hoe langer ik zou thuisblijven en des te langer het duurt vooraleer ik eventueel weer aan het werk ga. Dat vind ik een zéér hekele kwestie want dat wil eigenlijk zeggen dat het een beetje van mij afhangt hoe lang het duurt vooraleer we een eigen huis zouden kunnen kopen.
Kom, we beslissen dat inderdaad wel tesamen, maar ik ben het toch die voor die centen zou moeten zorgen (tenzij we de Lotto eens zouden winnen).
Dus jah! Er zijn nog wat twijfels hier…

Het is inderdaad wel een luxeprobleem natuurlijk… twijfelen over hoeveel kinderen je wil en wanneer.
Er zijn mensen die geld zouden geven voor één gezond kindje.

Ter illustratie: 

Deze twee

zorgden voor deze kroost;

Tom zijn ouders zorgden voor deze zotte hoop;

Honden blaffen.

Dat zegt Fien als de honderddrieëntwintig  beesten van de buren buiten feesten.
Nee, eigenlijk zijn het er ondertussen nog ‘maar’ 12.  De 8 puppies kunnen ondertussen ook al een aardig bekje blaffen. Zo’n hondenkoor naast uw deur, het is niet altijd even gezellig!!

Deze avond -’t moet half zes-kwart voor zes geweest zijn- zat ik met de kindjes op de mat. Er klonk plots weer een heerlijk blafconcert buiten.
We aanhoorden het eventjes, maar het geblaf leek me zo ongewoon en doordringend dat ik met Fien toch maar eens snel ging kijken. Eigenlijk ben ik zelfs naar buiten gerend met de woorden “Kom Fien, we gaan kijken naar de honden.”
Fien stond rap als tel bij mij en we keken vanop het terras naar de honden. Klaas was een beetje verschoten en begon -nog zittend op de mat- te huilen.
Het was niet meteen duidelijk wat er eigenlijk aan de hand was buiten.
De nest kleine zwarte hondjes en moederhond stonden allemaal gigantisch hard te blaffen rond de hondenkooien. (In de twee kooien zitten 3 honden.)
Met enige moeite kon ik zien dat één van de pups in de kooi van de Duitse Herder was terecht gekomen en dat het beestje duchtig gebeten werd en door elkaar werd geschud.
Reactie van de buren bleef uit. Nochtans was het geblaf niet te negeren. Ik heb efkes staan wachten op de buren die naar buiten zouden komen, maar dat heeft niet al te lang geduurd. Normaalgezien staan ze vrij snel buiten als er zot-hard wordt geblaft. Niet thuis dacht ik dus. Toen dat klein hondeke vervolgens als gek door de kooi werd gesleurd heb ik de kindjes toch maar efkes alleen gelaten.

Fien gezegd dat ik direct terugkwam, de deur tussen de woonkamer en de trappenhal goed dichtgetrokken (een hond die wordt kapotgebeten is 1 ding, maar mijn kinderen die van den trap zouden stuiken, da’s nog een ander paar mouwen!!) en snel op het raam geklopt bij de buren.
De buurvrouw zat met bezoek in de voorste kamer. Het duurde mij veel te lang voor ze op haar dooie gemakske kwam opendoen.
Snel gezegd dat ze vanachter eens moest gaan zien omdat er een pupke in een kooi zat en vervolgens heb ik me terug naar mijn kindjes gehaast. Klaasje was ondertussen helemaal over zijn toeren. Zo huilen dat hij deed.
Samen met de kindjes nog even de miserie van een ander gaan aanschouwen.

De buurvrouw kreeg eerst het poortje van de kooi niet open en er ontstond zo lichtelijk paniek. Het bezoek (fan, u kent hem wel) had ondertussen een houten balkske in de aanslag genomen en met twee gingen ze uiteindelijk de kooi binnen. De Duitse Herder werd wat verjaagd zodat de buurvrouw het kleine hondje kon pakken. Het lag zielig te janken in haar armen en bewoog niet al te veel toen ze het naar binnen droeg.
De Herder kreeg nog een stevige dreun van de balk (ik hoorde het tot boven op het terras door dat beest klinken!), er werd nog wat op de honden geroepen dat ze stil moesten zijn en toen was het toneel voorbij.
Ik had persoonlijk niet in die kooi willen kruipen!! Ik heb echt gedacht, “goed, als die hier straks allebei worden gebeten door die hond, dan kan ik de flikken en den ambulance bellen.”

Enfin, ik ben wel eens benieuwd hoe het met dat kleine beest is ondertussen.

Hoe zit dat nu juist?

Daarnet toen ik aan ’t strijken was vroeg ik me af hoe dat nu eigenlijk zit…

Mensen die doof geboren worden leren gebarentaal (of laten we daar hier nu vanuit gaan) en op pakweg 6 jaar lezen ze Nederlands schrijven.
Nu heb ik me door Maartje laten wijsmaken dat VGT een aparte grammatica heeft. Een gesprekje in VGT kan je dus niet letterlijk vertalen naar het Nederlands.
Kom, zo heb ik het alleszins toch begrepen.

Ik vroeg me af hoe dat dan zit voor die kleine mannen. Zou dat niet gigantisch moeilijk zijn om én te leren schrijven én een “nieuwe” taal te leren?

Iemand?

Schrijnend

Dit is schrijnend.
Ik vind met de beste wil van de wereld geen woorden die de lading dekken…

Sjans dat ik niet zwanger ben, ik zou de ogen uit mijn kop gebleit hebben!!

Elk kind heeft liefde nodig, dat is wel duidelijk. Verlaten of niet, gezond of niet, liefde is het belangrijkste (mentale) voedsel voor kinderen.
De Bulgaren? Beulgaren ja.

…schrijnend…

Marijke Guetens – weetjes

Marijke Guetens, dat is mijn zus ja. Ze is vier jaar jonger dan ik.
Ze is thuis de derde in rij oftewel de middelste van de kinderen.  Marijke vond het als enige van ons gezin nodig om moederlief te kwellen tijdens de bevalling door met haar poep eerste naar buiten te wringen.  Konteverkeerd dus. 😀
Mijn zus is een getalenteerd mieke. Ze ZONG bij Kandoris als alt maar ze had het daar een beetje gehad. Dwarsfluit speelt/speelde ze ook… jankstok durfde ik dat al wel eens noemen toen ik nog thuis woonde.
Bij deze verwijt de pot de ketel want een viool durft men (onterecht? 😉 ) ook wel eens een jankinstrument noemen.

Echter, als u “Marijke Guetens” door Google gooit, zal je uiteraard op heel wat websites terechtkomen waar “Marijke” nog gerelateerd is met Kandoris.
Tot grote spijt van de leadzangeres van Kandoris waarschijnlijk, want voor haar is het afscheid van mijn zus niet evident geweest. Ondertussen is dat een afgesloten hoofdstuk, zijn er vervangers in de groep voor zowel de tweede stem (alias Marijke) als de violiste en worden de oude sporen het liefst snel begraven door de groep.

In de Chiro heeft ze ook gezeten. Chiro Broechem.
Na dit jaar is ze gediplomeerde leerkracht lager onderwijs en mag ze gaan jobhunten. Ik wens ze daar alvast het beste bij!! Job vinden in het onderwijs, het is bijna een utopie geworden!

Ah ja, ons Marijke is ook al van ’t straat. Ge moet er dus niet meer op azen. Kans verkeken! Een koek op uw bakkes kunt ge krijgen als ge hare vent weg jaagt! Dat is namelijk “tokke Timon” (nonkel Simon) voor ons kindjes en waardige vervanging zal moeilijk te vinden zijn. 😉

Tot slot: zo ziet ze eruit;

Enfin, nu u weet wie mijn zus is, wil ik graag eens weten wie er in godsnaam elke dag haar naam op google gooit om hier op mijn blog terecht te komen.  Zet misschien mijn  blog tussen uw favorieten? Da’s handiger dan altijd “Marijke Guetens” te moeten intikken.

man achter de potten (II)

Chili con carne.
Gemaakt door Marijn.
Lekker man!!!

Hij kan dus koken en heeft sinds gisteren geen excuus meer om uit de keuken te blijven.
Het was een fijne avond in fijn gezelschap met zéér lekker eten. Hm, ik zou nog likkebaarden als ik er aan terugdenk. 😉

We zijn veel te laat vertrokken richting Broechem waardoor het deze ochtend een zeer pijnlijk moment was om de kinderen te gaan halen boven.
7u40 en ze waren allebei wakker.
Vééél te vroeg uiteraard, want tussen de moment dat je thuiskomt en je in bed kruipt verloopt er ook nog wat tijd.

Maar lekker dus. 😉