Knolselder

Vrijdag kocht ik bij de groenteboer een knolselder. Normaalgezien zouden we hem gisteren opeten maar dat ging niet door.
Greet kwam Fien halen voor een dagje meter-petekind en zo vonden wij het niet de moeite om een grote kookpot klaar te maken ’s middags. Greet zou immers voor warm eten zorgen voor Fien.
Klaas kreeg gisteren broccoli, dat manneke krijgt immers ook warm eten 😉

Vandaag is weer een ‘speciale’ dag aangezien we vanavond warm zullen eten ten huize Guetens.
Nu moet Klaas toch warm eten krijgen ’s middags en lag die knolselder daar schoon te blinken dus heb ik hem maar aangesneden. Desnoods eet hij morgen nog maar eens knolselder. Het ding bevat véél vitamine C en ijzer dus kwaad kan het zeker niet.
Maar goed, stuk knolselder gekuist, in stukskes gesneden en gestoofd met wat tijm.

Hmmm, is me dat lekker seg!
Eigenlijk heb ik dat nog nooit gegeten, laat staan klaargemaakt!

Ik kan me niet herinneren dat ik dat vroeger thuis ooit heb gegeten en als er nu iets is wat je van je ouders (deels) overneemt is het toch wel de eetcultuur.
Niet dat we hier thuis enkel eten wat ik vroeger thuis at, want er bestaat zoiets als invloeden en testen van nieuwe dingen.
De knolselder valt onder dat laatste (voor mezelf dan want Tom at dat thuis geregeld.)

‘k Ben benieuwd wat Klaas er straks van zal vinden.

51

Mijn moeke is vandaag 51 jaar geworden. We hebben ze vandaag een cadeautje gekocht en morgen brengen we het haar!
Een spaghettitang! en een stevig exemplaar want er wonen ten huize Guetens wel wat brute pollen. 😉


(Laten we stellen dat ik ons moeder haar figuur niet heb overgeërfd.)

Gelukkige verjaardag Moeke/Moemoeke.

Draagdoek: Part II

Nog geen nieuw draagdoek hier ondertussen.
Ik twijfel te hard over al dan niet en wat dan wel.

Ik heb de tip van L. die via mail kwam uitgetest en dat was eigenlijk niet echt een succes.
Klaas in een stuk stof/stuk laken knopen zoals een Sling ging wel, maar niet vlot genoeg als ge ondertussen eten hebt opstaan en snel moet zijn. Dat ging niet efficiënt genoeg.

‘k Weet niet wat ik daar nu van moet denken. Was dat stuk stof nu geen goed idee of is het draagsysteem zoals de Sling toch niet ideaal voor ons?
Er is ook zoveel keuze uit draagdoeken en -systemen. Daarbij stel ik me de vraag of ik het ding nog vaak zou gebruiken. (Als het écht handig zou zijn, dan misschien…) Klaas is al niet meer van de lichtste kindjes.

De tips die andere mama’s gaven, brachten me op bekende en minder bekende draagsystemen die ik ook graag in overweging neem…
Nog geen draagdoek dus. Ik ben er nog niet uit!

Janbibejan

Gisterenavond naar de Janbibejanparty geweest bij Kim thuis.
Ik ben er gelukkig geraakt want het half uur voor vertrek had ik last van acute buikkrampen! (De spaghettisaus van ’s middags was mijn darmen blijkbaar niet goed gezind.)
Sjans dat de afstand Broechem – Nijlen een peulschil is met de auto.
In de Schransstraat aangekomen was de demonstratrice nog druk in de weer met haar gerief uit te pakken. Zij was er duidelijk ook nog niet heel lang.

Het speelgoed van Janbibejan kende ik al wel langer, maar naar zo’n party was ik nog nooit geweest.
Dorien -die demonstreerde- is nog een jonge vrouw (even oud als zuslief van 22) en is nog niet lang bezig met Janbibejandemonstraties. Het speelgoed dat ze kon laten zien was enigszins beperkt (hoewel ook al wel een autoke vol) en soms had ik het gevoel dat ze door het begeleidende boekske vloog met sneltreinvaart. Ik had ook graag wat meer speelgoed eens vastgehad, dat geeft zo toch net een andere dimensie van potentieel koopwaar.
Soit, al doende leert men en Dorien zal nog wel extra ervaring opdoen. Daarbij geloof ik dat ze -naargelang haar dochtertje groter wordt- ook meer voeling zal krijgen met het speelgoed voor wat oudere kinderen.

Dat feestje heeft een rib uit ons lijf gekost 😛 en als toetje speel ik binnen dit en 6 maanden zelf nog eens voor gastvrouw voor een Janbibejanparty. Dorien mag hier thuis haar skills nog wat verder ontwikkelen. 😉
Met wat geluk is het goed weer, zitten we met z’n allen buiten en komt er véél volk. (Ik mag dan thuisblijfmoeke zijn, ik ben niet sociaal geïsoleerd en ken genoeg volk 😀 )

Enfin, achteraf ben ik veel te lang blijven plakken bij Kim en Marijn (die ondertussen ook was thuisgekomen). Om 00u30 voelde ik de luikskes zwaar worden en ging ik vertrekken. Uiteindelijk ben ik rond kwart voor één in de auto gestapt, nog gaan tanken en thuis aangekomen rond den enen.
Half twee eer ik in bed lag. Véél te laat dus!
Rond half zes was Klaas alweer wakker met veel geween. Ons ventje had blijkbaar kaka gedaan en moet ook buikpijn gehad hebben (volgens zijn huilbui toch). Ook híj had klaarblijkelijk last van de groentesaus van die middag.
Wegens moeheid en vast slapen drong het pas goed tot me door dat Klaas wakker was toen Tom met hem aan het bed stond met de woorden “Ik denk dat ‘m wel wat borst kan gebruiken”. 😀
Borst gegeven en ‘m terug in bed laten leggen.

We hebben nog geslapen tot half negen. Onze wekkers (oftwel ons kindjes) stonden laat afgesteld deze ochtend.
Straks toch maar iets vroeger in bed! Ik ben een ‘piske’ geworden. 😀

Babyfoon – ouderleed

Bloednerveus word ik van dingen die niet werken.

Eergisteren al ergerde ik me dood aan de babyfoon die we voor Klaas gebruiken. Dat ding liet een niet te negeren kloppend geluid horen!
Ik zocht naar een ander kanaal/code om het spul terug tegoei te laten werken. Bij dat zoeken begon de andere babyfoon ook lastig te doen. Die dus ook even van kanaal veranderd in de hoop dat ze niet in elkaars vaarwater zouden zitten.

Na veel gezwoeg en gezweet en vooral bloedstollende nervositeit is het toch min of meer in orde gekomen doordat manlief op mijn aanraden uiteindelijk het verwarmingselement op Klaas zijn kamer heeft verzet.

Gisterenavond stootte ik op een nieuw probleem en ik word er al even zenuwachtig van. Weerom Klaas zijn babyfoon die het uithangt! Als we de ouderunit in zijn lader zetten dan is het dus blijkbaar gedaan met ontvangen en wordt er een -naar mijn goesting veel te frequente- harde PIEP in onze oren geramd.
Het grootste deel van de nacht heeft de ontvanger het wel uitgehouden op zijn batterij maar tegen een uur of zes – half zeven was het dek van de dam! Het was schipperen tussen het getuut van het “batterij leeg signaal” en het “geen ontvangst signaal”.

Ondertussen heb ik deze namiddag mijn hoofd al gebroken over hoe we dat probleem kunnen oplossen.
Storende apparaten in de buurt, slechte contacten, verkeerde plaats, magnetische velden,…

Uiteindelijk maar naar boven getrokken om met de twee units tesamen wat te experimenteren. Laders verwisseld, batterijen verwisseld, een combinatie van de twee.
Bleek dat het wel zou moeten lukken als gewoon de batterijen verwisseld waren.

Hier beneden wil ik de ouderunit terug op zijn plaats zetten en blijkt het weer niet te werken. BOE!
‘k Heb het ding maar gelaten voor wat het was.

Daarnet moest Klaas terug in zijn bed om een dutje te doen en moest het gedrochtding toch nodig zijn werk doen. Als hier beneden ‘lawaai’ is, hoor ik het ventje niet.
Babyfoon nog maar eens getest en in het stopcontact gestoken. Wat blijkt?? Ondertussen doet hij het toch terug -min of meer- fatsoenlijk.
Ik ben eens curieus hoe lang de babyfoon het gaat uithouden. Volgende keer knal ik het ding door het raam vrees ik!!

De babyfoon die m’n voeten uithangt.
De babyfoon die naar behoren werkt.

Oude bekende

Toen ik deze voormiddag met Fien terugkwam van de Delhaize kwam ik ‘den’ David tegen.
Ik was te voet en hij met de auto, maar hij parkeerde zijn auto ergens op een oprit van mensen om efkes een babbeltje te doen.

Ongelofelijk tof dat ik die mens nog eens heb gezien! We zaten samen op school in Lier.
In die 10? jaren dat we niet meer samen in de klas zitten, komen we elkaar zo sporadisch nog eens tegen. Vroeger al wat meer dan nu, daar zat de Chiro dan wel voor iets tussen.
Enfin, hij is nog steeds dezelfde grote warme mens als vroeger en ondertussen net trotse papa. Sinds 9 december heeft hij een dochtertje, Noor. Schone naam, nietwaar?
Zo hebben we elkaar efkes een update kunnen geven van onze huidige situaties en kunnen we er weer voor een tijdje tegen sé.

Toch zonde dat ik mijn oude klasgenoten zo weinig zie, maar ach, ik heb nu al geen tijd om iedereen die ik graag heb  regelmatig te zien!

Draagdoek

Als Gent naast de deur lag dan zou ik hier wel eens willen gaan kijken.
We zijn op zoek naar een goed draagdoek om onze (ondertussen al grotere) kindjes comfortabel mee te kunnen dragen.
We hebben twee tricot slens in huis, maar daar zijn ons prutsen ondertussen nogal zwaar/groot voor.

Klaas heeft zo af en toe wel eens een lastig dagje. Vandaag was er zo eentje. *Zucht*
Een “snelle” draagdoek zou dan wel eens uitkomst kunnen bieden.  Hij bombardeert me soms tot hulpstuk van zijn noden en behoeften. Met andere woorden; pakken, pakken, pakken. Samen op de mat, of samen door het huis maar dan hebt ge dus geen handen meer vrij om iets te doen hé! Bijgevolg ben ik aan ’t einde van zo’n dag helemaal opgedraaid.

Klaas op de rug zwieren zou handig zijn om toch net dat ietsje meer te kunnen doen.
Soit, naar Gent ga ik niet dus heb ik het internet alvast aangesproken.
Ons -maar vooral mijn oog- viel op de BB sling. Snel en efficiënt. Morgen eens horen of ze dat ding voorradig hebben in onze ‘geboortelijstwinkel’. We hebben daar nog een flinke bon van liggen.

Speelgoed

Speelgoed is een ruim te interpreteren begrip. Mijn kinderen mogen met de plastieken potjes uit de keukenkast spelen, ze mogen met doeken spelen, stoelen voor mijn part…
Maar als dochterlief de propere pampers uit de mand begint te vissen, dan steek ik daar toch maar een stokje voor! Géén speelgoed!

Vrijdagavond

Begin van het weekend, een avond waarop de mensen het feestbeest al eens uithangen. Olkmeeting ook vanavond.
Elke eerste vrijdag van de maand is het oudleidingsmeeting in ’t Loo. Dit werkjaar ben ik nog niet geweest. Geen goesting of geen tijd, ’t is altijd al wel iets geweest. Vanavond was het dus “geen goesting”.
Eigenlijk had ik er ook niet aan gedacht en herinnerde K. de mensen via mail. Gelukkig zijn er mensen die er wel aan denken. 😉

Waar ik mezelf dan wel mee bezig hield deze avond?
De strijk. Net als Sandra heb ik hier strijk in overvloed staan.  Gelukkig hebben we een gezin van 4 en (nog?) niet van 6 anders zou het hier helemaal een ramp zijn!
Ik hou de was en de strijk hier amper bij omdat ik nu -in tegenstelling tot in onze vorige woonst- altijd naar beneden moet om was in te steken of op te hangen,…
Met twee kleine kinderen in huis is een verdiep lager gaan niet altijd een optie. Zijn ze wakker, dan moet ik ze ofwel allebei (en dat wil zeggen één voor één) naar beneden dragen ofwel op het woonverdiep laten in de hoop dat ze elkaars kop niet inslagen of vingers afbijten,…
(Strijken met kinderen in de buurt is daarbij niet mijn ding. Onze koters zijn nogal klein en hebben niet zo het besef van gevaarlijke toestanden.)
De keren dat ze trouwens samen een middagdutje doen is niet om over naar huis te schrijven.
De was moet dus gebeuren als de kinderen in bed liggen ’s avonds.

Ik had me een paar dagen geleden voorgenomen dat het nu maar eens gedaan moest zijn met al die hopen was die op mij liggen te roepen.
Gisterenavond dus de moed bij elkaar geraapt en ervoor gezorgd dat ik met een volle wasmand gestreken goed terug naar boven kon gaan.
Vanavond van ’t zelfde. Ondertussen hangt er weeral nieuwe was te drogen, zit er nieuwe was in ’t machien en zo blijven we bezig hé.
Nog twee avonden een uurke strijken en ik ben weer bij.

Daarna komt het er op aan om met de regelmaat van de klok toch maar eens een strijkske te placeren.
Grrr… had ik maar wat handen extra, of nog beter; had ik maar kabouterkes in huis. Ik zou ze wel verwennen!