Ik zit hier achter de computer wat te zoeken achter informatie over coniferen (in het kader van het al dan niet mogen planten van tomaten in de buurt van coniferen).
Gooi ‘coniferen’ door Google en ge komt wel op wat websites terecht waarbij coniferen en naaldbomen in één adem worden genoemd.
Taxus… dat komt ge op die websites ook vaak tegen.

Enfin, dat maar ter inleiding. Ik herinnerde me met al dat taxusgedoe dat ik indertijd bij het afstuderen een taxus mee naar huis kreeg.

In onze school was (is?) het de gewoonte om elke afgestudeerde leerling een boom te geven die eigenschappen draagt die -volgens het lerarenteam- dicht bij het karakter van een bepaalde leerling liggen.
Duidelijk? Het is nogal een lange zin om te zeggen dat je een boom meekreeg die bij je past(e).


(foto: Frank van Hevel)

Ik kreeg dus een taxus en geloof het of niet maar ik was daar niet mee gediend!! Zo’n lelijk boomke seg!
Ik had véél liever een loofboompje gekregen.

Op de één of andere manier was ik de avond voor het uitreiken van de diploma’s in school. Géén idee meer waarom ik daar was. Ik herinner me alleen nog dat ik daar niet alleen was.
Maar dus, ik had de boompjes zien staan en er hingen onze namen aan. Ik wist dus op voorhand welk een lelijk gedrocht ik zou krijgen. Even getwijfeld en dan toch zéér stout het naamkaartje aan mijn boompje verwisseld met dat van iemand anders.
Dat was dan in de sjakosj dacht ik.

Haha! Goed gelachen! Denkt ge nu dat ik dat toffer boompje had gekregen? Nee hoor! Onze leraren hadden blijkbaar voor elk van ons een stukje geschreven waarin de boom vermeld stond.
Onze leraren waren ook geen uilen. Ze konden namelijk wel een taxus van pakweg een hazelaar onderscheiden.
Goed geprobeerd van Katrien, maar niet gelukt.
Ik kon dus toch met dat gedrocht naar huis.

Thuis heb ik het toch nog proberen te adopteren al is het na een stiefmoederlijke behandeling gewoon gestorven in zijn pot.
De plant op zich is er dus niet meer, maar de herinnering aan “mijn boom” nog wel. Ondertussen kan ik wel zeggen dat ik de jonge boompjes evenals de in vorm gesneden exemplaren nog steeds niet mooi vind.
Zo’n grote oude boom daarentegen spreekt me wel aan, maar dat verpot zo moeilijk hé!


(foto: Neosnaps)

Ah ja, dat stukje over onszelf en onze boom, dat hebben we niet meegekregen. Ik heb dus maar de eigenschappen van de taxus even opgezocht en ik wil ze u niet onthouden!

Taxus

(Taxus baccata)

De Taxus wordt geassocieerd met onsterfelijkheid en de dood. Het sap van de Taxus bevat een dodelijk gif dat wel voor speerpunten werd gebruikt, vandaar de associatie met de dood.

De associatie met onsterfelijkheid vloeit voort uit het feit dat de Taxus wel duizenden jaren oud kan worden maar het heeft ook te maken met dat hij altijd groen blijft. Ze noemen de Taxus ook wel “wachter van de tijd”.

Heel vaak, zeker in Groot Brittannië, is hij te vinden rond kerken maar ook op kerkhoven.

Er zijn talloze verhalen uit de oudheid te vinden waarin de Taxus gezien wordt als krachtige bescherming

tegen het kwaad.

Het is een boom van twee uitersten. Hij is de bemiddelaar tussen deze en de andere realiteit en geeft ons inzicht in ons onderbewustzijn. Met zijn op slangen gelijkende wortels die diep in de onderwereld reiken is hij verbonden met de aarde, soepelheid en verandering maar ook met het hiernamaals en de bovenwereld waar de lichtwezens huizen.

Druïden gebruikten taxushout om er visioenen mee op te wekken en er toekomst voorspellingen mee te doen of om er krachtige amuletten van te maken. De Taxus behoort tot

de opperhoofd bomen en heeft een zeer wijze spirit!

Zo, u weet weeral teveel van mij!