Chiro

best casino in pennsylvania

Ons gerief is in de auto geraakt en dankzij nonkel Simon en tante Marijke zijn ook de buggy’s ter plaatse geraakt.
Ondertussen zijn we thuis en zit ik nog steeds tussen de rommel!! Bah!

En tussen vertrek en aankomst zat dus een weekend.
Voor wie curieus is; we trokken hierheen.
Er gingen mee; 20 volwassenen tussen de 33 en 21? jaar oud (den ene bleef al wat langer dan den andere), een 3-jarige Fien, een 2-jarige Klaas, Mila als 6maander, Trijn als 3,5maander en Marie als 2,5maander.
U begrijpt: 3 van ons en twee andere baby’s.

We zijn vertrokken met een geheel ander verwachtingspatroon over wat een oudleidingsweekend kan inhouden dan een deel andere mensen.
Wij hadden ’t gedacht van een gezellig en ontspannen samenzijn, een (gezelschaps)spelleke hier en daar, kinderen laten spelen, laten dutten, wandelingske, speeltuin misschien?, lekker eten,… Maar dat was vér boven ons verwachtingspatroon.
Tenminste wat de kinderen betrof toch.

Er was een heel weekendprogramma voorzien. De mensen die dat hebben voorzien hebben er hun werk van gemaakt! Alleen… ’t was vooral op chironiveau en die tijd zijn wij precies toch wat voorbij met onze drie zwijntjes.
Kinderen zoals de onze hebben immers weinig nood aan chirospelen, een stevige boswandeling (die door geploeter met buggy’s door slijk serieus uitloopt),…

Zo hebben wij toch maar gepast voor een deel van de activiteiten.

Desondanks de andere verwachtingen, was het wel fijn om erbij te zijn! Het eten was lekker, de sfeer was fijn en ’t was toch plezant om zo met de mensen van vroeger op weekend te gaan.

Wij zijn alvast voorstander voor het ontdubbelde voorstel; 1 weekend voor enkel oudleiding (zonder kinderen en partners?) en 1 weekend als familieweekend.

Moraal van het verhaal: Zolang je geen kinderen hebt, kan je moeilijk activeiten inschatten mét kinderen.
Moraal van het verhaal bis: De invulling van een weekend kennen is belangrijk om een juist verwachtingspatroon te creëren.

Maar Kirsten en Leslie: Chapeau voor zoveel inzet!

Zomerkledij

Chiro Koka verdwaald in de Alpen…

Verdwaalde chiro zit nacht vast in besneeuwde Alpen 

 

BRUSSEL – 38 chirojongeren uit Kontich zijn gisteren met de helikopter gered in de Sloveense bergen. Ze waren verdwaald.

Op de grens van Italië en Slovenië is maandag een groep van de Chiro Koka uit Kontich de weg kwijtgeraakt. De groep was op kamp in een klooster in Logbod Mangartom, een klein dorpje net over de grens van Slovenië.

Ze waren maandagochtend vertrokken op tweedaagse trektocht in de bergen. In zomerkledij trokken 34 jongeren tussen 14 en 20jaar en 4 begeleiders de Mount Mangart op.

Toen het donker en koud werd, raakte de groep het spoor bijster. ‘Rond 6.30 uur ’s avonds hebben we de hulpdiensten in het dal gebeld’, zegt begeleider Jan Marckx. Voor de hulpdiensten was het met het invallen van de duisternis al te laat om nog helikopters te sturen, dus werd met ploegen te voet gezocht naar de groep. De zoektocht duurde tot 1 uur ’s nachts.

‘De locatie die we doorkregen, was verkeerd’, zegt commandant Zanni van de ‘Soccorso Alpino di Sella Nevea’. ‘Ze waren op paden gegaan die zelfs wij als ervaren gidsen proberen te vermijden.’

Pas om halftwee ’s nachts vonden de reddingswerkers de gestrande jongeren terug. Ze kregen warme kleren en thermische dekens. Pas de volgende dag konden ze naar het dal worden teruggebracht. (tv) (deStandaard)

Over die zomerkledij;
Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze effectief met zomerkledij de bergen introkken. Waar ik me eerder iets bij kan voorstellen is dat de stoere chirojongens in bewegingskledij vertrokken.

Korte broek en blote benen zoals het betaamt. 😉 Al had een “kousenbroek” over hun stoer pelske en onder hun chiroshort waarschijnlijk beter op z’n plaats geweest. Of natuurlijk… gewoon een lange broek!!
Ze hebben alleszins iets om over te vertellen als ze terugkomen en hopelijk hebben ze hun lesje wel geleerd.

Ode aan het lied

Kent u deze?

Eén, één, één is één, ene God alleen
Ene zaligmaker en anders geen

Twee, twee, twee is twee.
Twee stenen tafelen als gebakken wafelen
Ene God alleen,
Ene zaligmaker en anders geen

Drie, drie, drie is drie
Drie patriarchen: Abraham, Isaak en Jacobus
Twee stenen tafelen als gebakken wafelen
Ene God alleen,
Ene zaligmaker en anders geen.

Vier, vier, vier is vier,
Vier evangelisten die de waarheid wisten.
Drie patriarchen: Abraham, Isaak en Jacobus.
Twee stenen tafelen als gebakken wafelen.
Ene God alleen,
Ene zaligmaker een anders geen.

Vijf, vijf, vijf is vijf.
Vijf dwaze maagden die de hemel vaagden
Vier evangelisten…
Drie patriarchen…
Twee stenen tafelen…
Ene God alleen,
Ene zaligmaker en anders geen.

Zes, zes, zes is zes.
Zes kruiken wijn, die op de bruiloft van Kana zijn
Vijf dwaze maagden…
Vier evangelisten…
Drie patriarchen…
Twee stenen tafelen…
Ene God alleen, ene zaligmaker en anders geen.

Zeven, zeven, zeven is zeven,
Zeven sacramenten zonder complimenten
….

Acht zaligheden voor ons hier beneden

Negen koren d’engelen die aan de hemel bengelen

Tien geboden des Heren, die wij moeten eren.

Ik heb dat thuis van mijn ouders (allebei oudleiding van Chiro Frelus) geleerd en achteraf in de Chiro ook nog gezongen…
Dat maar om te zeggen; “Vandaag was het Pasen, weet u waarom?” 😛
Mijn schoonbroer wist het niet. Hij wist dat het paaszondag was vandaag, maar wanneer valt Pasen dan zelf weeral? 😀

Als de kat van huis is

… volgen de muizen zijn avontuur live via “streaming Schenk”.

Tom was vandaag richting Heibrand getrokken om er samen met een handvol vrijwilligercollega’s en een vrijgestelde hier en daar aan de Chirowebsite te prutsen.
In de loop van de dag kreeg ik de melding om eens te gaan kijken op Chiro.be.
Wat bleek; live streaming vanop Heibrand. Danku Maarten!

Zo ben ik er tenminste zeker van dat mijne meneer daar écht zit te programmeren! 😀

En ik maar in den hof frotten met mijn twee hummels. 😉

Beslommeringen

Gisterenavond vergadering om 20u op Kipdorp. Werkgroep 75 jaar Chiro.
Wegens liever niet parkeren in ’t stad, nam ik de bus.

Op Chiro Nationaal aangekomen, bleek ik niet binnen te geraken. Er werd een trukske uit de trukendoos geïnstalleerd. Sja, zonder handleiding uiteraard…
Manlief gebeld voor de “handleiding”, kwam er ne slimme mens aan die het trukske kende en dus sloop ik mee binnen. De handleiding was niet meer nodig. 😉

Vergaderd tot 22u45. Mij met tram 11 die toevallig passeerde richting Roosevelt gehaast in de hoop dat er daar een bus was om 23u05.
Sja, helaas dus. Er was een bus vertrokken om 22u45, de volgende was er pas om 23u 45. Om 23u betekende dat nog 3 lange koude natte kwartieren wachten…
Ik had liever in mijn bed gelegen!
Dan maar tram 24 genomen tot aan Silsburg en daar verder gewacht op de betreffende bus.
Lang man, lang dat dat duurt! Kwartier gekeken naar de regen die tussen de tramsporen en de kasseien in de plassen plenste.
Het volgende kwartier op de gsm gesnuisterd die ik heb geërfd van manlief. (Grappige filmkes tegengekomen van onze kleine! dochter, een optreden van U2 op 10/07/2005 (jaja! mevrau Lamote en mevrau Van Nuffelen) , Zipvergaderingen, knutsels,…).
Tot slot nog een kwartier gewacht.

De bus richting Zandhoven genomen die in Broechem knal voor onze deur stopt en afgestapt enkele meters voorbij onze deur. Ik had nochtans gebeld maar de chauffeur reed vrolijk door dus riep ik maar eens om te stoppen. :S

Oh, klein detail, ik moest eigenlijk al een goei uur DRINGEND plassen. Sjans dat mijn bekkenbodemspieren na die twee bevallingen toch nog werken. 😉
Hoofdpijn, dat had ik ook én keelpijn.

Rond half één in bed gekropen. Om 02u15 wakker geworden van mijn bed/huis/tafelgenoot die kwam slapen.
Om 5u30 uit bed gekropen om zoonlief te gaan troosten.
Klaas had gisteren heel de dag koorts gehad en dat was deze ochtend niet anders natuurlijk. Ik heb dat gloeiend kooltje dus uit zijn bedje gehaald, temperatuur genomen (39,2°), suppo opgestoken, onderhemdje ververst wegens nat, papflesje gemaakt en terug in bed gestoken.
Om 06u10 terug in bed, om 6u50 als Tom zijn wekker afging nog steeds wakker. Toen hij is opgestaan ben ik toch nog efkes in slaap gesukkeld.
De kinderen waren om 08u00 wakker maar ik ben zo stout geweest om Fien toch nog een kwartier “Moeke, mooooeeeeekkeee, MOOOEEEKKEE!!!!” te laten roepen.

Ik voelde me vanochtend alsof er een camion over mij was gereden en ik een dikke vette kater had.
Het feit dat ik me niet heb kunnen douchen voordat de kinderen wakker waren, werkt dat natuurlijk nog wat extra in de hand…

Pfffff…

Stanneke Stress

Een half uurtje geleden had ik de Stan aan den telefoon.
Hij is één van de Olkjes (oudleiding van Chiro Broechem) en had de taak op zich genomen om een weekendplaats te zoeken voor diegenen die mee op weekend zouden gaan.

Ze waren al gedegradeerd van het zoeken naar een vakantiehuis naar een chirolokaal omdat ze voor dat eerste ruim laat waren.
Meneer Stan had ondertussen goed schrik dat ze ook geen chirolokaal meer zouden vinden. ‘Dus maar eens een telefonneke plegen naar Katrien’ was zijn idee. En ja, ik heb mij nog eens nuttig getoond.
Zijn telefoontje was niet voor niks. Na een aanmeldingske op MSN en wat geheugen- en internetraadpleging van mijnentwege en gebel van Stan zijnentwege is er na een half uurtje een weekendplaats uit de bus gekomen.
Chiro Joke Scindal uit Wijnegem it will be.

Veel plezier ermee!!