Vanaf januari gaat onze huisarts werken met het “digitale wachtkamersysteem”.

Ge kunt met ander woorden niet meer bellen om een afspraak te maken.
Ofwel gaat ge tot ginder om een klapke te doen met het machien dat in de gang/wachtkamer zal staan en u een afspraak zal geven (na ingeving van uw siskaart), ofwel stuurt ge een sms’ke ofwel gaat ge naar de website van uwen dokter en dan krijgt ge zoiets.

Allemaal goed en wel denk ik dan.
Goed voor de mensen die overweg kunnen met hun computer en hun telefonneke. Maar wat in godsnaam met alle ouwe mékes? Kom, zelfs (sommige) mensen van mijn ouders hun generatie kunnen daar niet mee overweg.
En ziet ge ze al tot ginder tenen om een afspraak met het machien te regelen? Als ge ziek zijt doet ge dat mijn gedacht niet! Dan komt ge uw kot niet uit en dan belt ge naar den dokter voor een afspraak.

Tot zover de laagdrempeligheid van onze huisarts.
Eens bellen over een bezorgdheid of advies inwinnen zit er niet meer in dus.
Ze is enkel nog bereikbaar om de resultaten van oa bloeduitslagen op te vragen en huisbezoeken vast te leggen tijdens de ochtend een half uurke en tijdens de middag nog eens efkes.

Ik begrijp dat het lastig is dat ge héél den dag door telefoon krijgt over vanalles en nogwat en dat het efficiënter is om met een digitale agenda te werken. (Ge kunt zelfs zien of er vertragingen zijn tijdens de consultatieuren of niet!) Dus wat dat betreft is het systeem een verbetering.

Toch heb ik er precies een wat wrang gevoel bij.
En tien minuten voor een consultatie… is dat nu niet weinig? Kwestie van het “nummerke in de rij” -gevoel wat te versterken kan dat wel tellen vind ik!!

De enige redenen dat ik patiënt blijf bij haar is dat ik jarenlang! op haar kinderen heb gebabysit, dat ik haar goed ken en zij mij en dat ze toch een goede dokter blijft. Afwachten wat het zal geven in de toekomst…