dood

Die dag in den hof…

Omdat onze kinderen graag nog eens in de zandbak wilden spelen, waagde ik het er vandaag maar op om nog eens in den hof te gaan spelen met hen.
Extra truitje aan, botten aan en hup naar beneden.

De kinderen hebben zich geweldig geamuseerd!
Ondertussen had ik de tijd om wat rommel op te ruimen. Konijnenhok uit elkaar gehaald en weggezet, “kot” en “dak” in de garage gezet.
Ik verschoot me wel een ongeluk toen ik een achterpoot van een konijn vond in staat van ontbinding.
Een achterpoot, inclusief bil!
Ik wil niet weten hoe dat beestje heeft afgezien! De honden van de buren hebben een goei hapke gehad. Een levend hapke. Levend verscheurd verdekke.

Tegenaria parietina

Net een spin doodgeklopt boven.

Zonder overdrijven; zo groot als een handpalm (poten incluis), vlot twee centimeter hoog op haar poten, snel als de wind bij het “ruiken” van onraad (= doodsbedreigingen).


(Merci Michel voor de foto)

Ik ging eens kijken bij de kindjes boven. ‘k Sta in Klaas zijn deuropening en zie ik in de gang een spin voorbij kruipen van formaat! Een rilling en een samengenepen gevoel bekruipen me. Ik ben nu niet direct bang van kruipend ongedierte, maar ze moeten me niet komen verrassen en al helemaal niet in huis!
Een groot leeg blik koffie (goed als kindertrommel) erover rollen bleek geen optie. Het beest was zéér snel!
Gelukkig niet in één van de kinderkamers weggekropen…
De doos van de babyfoon gevonden in een kast en dat als guillotine (eerder pletwals) gebruikt.
Sja, een wrede dood. Maar ze moest maar niet in de gang kruipen. Op de zolder tot daaraantoe, maar dan moet ik dat niet weten.

En ja, had het nu licht geweest en ik pot en papier voorhanden had gehad, had ik ze wel gevangen hoor.
Hoewel… ’t was toch een rappe en een grote.

Brrr!

’t Leven is te kort.

Gek hoe het mij kan raken dat er iemand is gestorven die ik nauwelijks ken.
Deze man is een paar dagen geleden dood gevallen op een muziekfestival in Frankrijk.

Ik heb hem maar een enkele keer ontmoet in den Heksenketel, samen met zijn vrouw en z’n twee jongste zonen toen ze eens op bezoek kwamen bij ons vader daar.
Het is ook de man die mij deze winter nog gratis en voor niks het CD’tje bezorgde waar mijn vader had aan meegewerkt (nadat ik het andere CD’tje in huis had gehaald van midwinter waar vaderlief niet op stond).
Vanavond bij mijn ouders thuis hoorde ik het nieuws van zijn overlijden en ’t blijft een beetje hangen.

Weeral zeer pijnlijk voor naasten en familie om zo’n “jong” iemand te moeten afgeven. Ik hoop dat ik dat nooit moet meemaken!!

Blijkbaar ben ik ook op een leeftijd te komen dat het meer en meer voorkomt dat ouders van leeftijdsgenoten komen te sterven. Dat zijn er de afgelopen jaren toch al wel een paar teveel geweest.
Ik behoor nog tot de mensen die gelukkig zijn dat beide ouders leven en ik hoop dat nog lang zo te houden.
Ondertussen genieten we van de momenten die we samen hebben!!
’t Leven is te kort om het niet lief te hebben.