eten

Verkoold

Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!

Hutsepot

Zondagavond gaan we meestal bij mijn ouders thuis eten. Er wordt dan gekookt voor een hele bende. Als iedereen thuis is, zitten we met z’n twaalven aan tafel.
Er verschijnen dus ook grote potten op tafel!
Vandaag was het één grote, zware pot…
… vol hutsepot!

Mijn vader is daar zot van. De bomma -zijn moeder- kon dat heel goed klaarmaken. Ons vader heeft het daarentegen met schaai en schand moeten leren.
Toen we klein waren probeerde hij zijn moeder te evenaren met zijn hutsepot, maar dat lukte volgens ons niet zo goed. ’t Was meestal te lopend of te dit of te dat…
Er zijn dus bij ons thuis geen grote fans van hutsepot.
Het idee van vaderlief om hutsepot te maken vanavond werd dan ook niet op een warm applaus onthaald.

Tom had hier in de loop van de dag al een paar keer laten verstaan dat hij het nog nooit had gegeten, maar dat hij toch dacht dat ’t niks voor hem zou zijn. Tssss…

Toen deze avond ten huize Guetens het eten werd opgeschept was er voor Karel (mijn jongste broer) een mini-klein schepke, Marijke (mijn zus) was al aan ’t zagen voordat het op haar bord lag “da’s toch geen schaap hé!” en de rest kreeg gewoon een flinke schep op z’n bord.
Ons Marijke heeft de hele maaltijd met lange tanden aan tafel gezeten en dikwijls genoeg laten weten dat dat toch niet echt lekker is. Ze vond het zo erg dat de Simon (haar lief) nu geen lekker eten kreeg.
Hem hebben we alleszins niet horen klagen en het bord werd nog eens volgeschept.
Ook bij meneer Tom geraakte het bord vlotjes leeg. ’t Is naar zijn zeggen geen favoriet, maar ’t was okee. Fien heeft er tegen alle verwachtingen in twee, ja TWEE bordjes van leeggegeten.
En ik… hm, ik heb gesmuld!

Slecht is dat dus niet, zo’n hutsepot. Vaderlief heeft dat goed gedaan. Danku Rafke 😉