Fien

Stressmoment

Eerste stresske van de dag;

Fien komt naar mij: “Moeke, Trijntje heeft een knikkertje vast” met een goedkeurende glimlach.
Schiet ik naar de wieg met de woorden “Da mag ni Fien!”
Haar glimlach vervaagt snel.

Ik kom handen en ogen tekort!

Geen goesting

Morgen moet Fien haar twee middelste/bovenste snijtandjes laten trekken.
Da’s dus naar ’t ziekenhuis en onder volledige narcose.

De ingreep werd al twee keer verzet. Eén keertje wegens ziekte en één keer wegens een te vroeg geboren baby en toch veel ineens voor Fien.

Maar dus… ik zie daar gigantisch tegen op! Morgen om half twaalf in ’t ziekenhuis en ’s avonds een dochter met “een gat in haar bakkes” (gelijk de man des huizes dat zo stelt).

Een kind dat pijn gaat hebben, lastig gaat zijn van de narcose, ga zo maar door…
Ik heb er nu al géén goesting in!!

Fien naar school

Morgen is ’t Fien haar eerste schooldag en meteen ook een hectische woensdag.
Papa heeft verlof genomen om samen Fien te kunnen vergezellen op haar eerste dagje school.
We blijven tot ongeveer 10u-10u30 samen in het klasje. Daarna heeft Fien nog tijd tot 12u30 met haar klasje en haar juf vooraleer we ze alweer komen oppikken.

Zo’n eerste schooldag brengt toch ook wat met zich mee en dus ben ik volop in voorbereiding.
Sloefjes staan klaar, kleedjes hangen klaar, schooltasje is gevuld, truitje nog snel van haar naam voorzien,…

Verder moet ook alles klaar zijn om morgen de dag door te komen. We hebben nogal een strakke planning morgen.
– Klaas gaat bij moeke Sonja spelen.
– Fien gaat na schooltijd ook naar moeke Sonja (zo kan ze rustig blijven slapen als ze nog niet wakker zou zijn voor het volgende puntje)
– wij moeten om 16u20 bij de gynaecoloog zijn voor de laatste echo
– ’s avonds staat er nog een nieuwjaarsbezoekje bij Oma (van Tom) en Pierre op het programma. We eten daar een hapje en keren vervolgens naar huis om onze kindjes in bed te steken die waarschijnlijk doodmoe zullen zijn.

U ziet… er heerst bedrijvigheid in ons huishouden.

Schooltasje

Omdat ik voorlopig niet verder kan met het suikerbonenwerk, heb ik me de laatste paar avonden maar wat beziggehouden met andere dingen.
Zo maakte ik twee nieuwe kersenpitkussentjes én een schooltasje voor Fien!

Dat alles werd in elkaar geflanst met leuke stofoverschotjes en zonder patroontjes of meetlatten.
En het resultaat mag er uiteindelijk wel zijn vind ik.

Een leuke tas voor Fien waar haar poppemieke in kan “slapen” terwijl zij in ’t klasje speelt.
Er past nog een proper broekje en onderbroekje in en er is plaats voor een fruitje.
Met de velcrostrips krijgt ze haar schooltasje gemakkelijk zelf open en toe. Bovendien is haar tasje duidelijk gemerkt met haar naam.

Meer moet dat niet zijn voor een peuterke.

Nu nog sloefjes kopen voor in de klas en ze kan vertrekken binnenkort!

Sleutelkaart

Deze voormiddag trok ik met de kinderen naar de winkel. Kom ik bij het vertrekken tot de conclusie dat ik mijn sleutelkaart van de auto niet meer heb.

Normaalgezien zit dat spel in mijn portefeuille, zo geraak ik dat ding niet kwijt. Hm… of dat hoop ik dan hé.

Fien had de kaart een paar dagen geleden uit mijn portefeuille gegrist terwijl ik aan ’t koken was. Ik heb ze toen terug genomen en weggelegd.
Ik dacht eigenlijk dat ik ze terug op z’n plaats had gestoken, maar dat bleek niet het geval.
Stress alom, want manlief weet me altijd zeer tactvol op mijn paard te zetten met me duidelijk te stellen hoeveel zo’n kaart wel niet kost en dat het niet simpel zal zijn om zoiets te laten bijmaken.
Enfin, u hoort het, niet de eerste keer dat ik dat ding niet direct terug vind.
Vandaag was meneer trouwens iets gemoedelijker, maar ik daarom niet minder.

Na het winkelen heb ik gezocht waar ik kon. Zonder resultaat.
Kinderen klaargemaakt voor hun dutje en terwijl ik met Fien bezig ben herinner ik me ineens dat ik de sleutelkaart van haar had afgenomen en in een klein schuifje had gestoken.
AHA!! Teruggevonden.
Daar heb ik me dus anderhalf uur druk in gemaakt.

Mijn dag is nog tijdig gered! 😉

Slecht gezind

Dat wil ik al eens worden van mijn kinderen.

Deze middag deed Fien al pipi in haar broek zonder aankondiging. Ze kan dat goed genoeg! Maar soms vertikt ze het dus om te zeggen dat ze pipi moet doen.
Kort daarvoor had ze nochtans op haar pot gezeten.
Sja, blote poep dan maar.

Na het middageten ben ik snel een onderbroekje van den draad gaan halen. (Die hingen namelijk allemaal buiten te drogen.)
Om half twee met de kinderen naar buiten getrokken om nog wat te werken in den hof.
We waren helemaal aangekleed toen ik rook dat Klaas kaka had gedaan. Rechtsomkeer dus om die vetlapperij maar te verwijderen.
Pamper ververst, botjes aan, buiten spelen.
Kinderen in de zandbak gezet, ikzelf heb ondertussen alle stoffen speelgoed te drogen gehangen.

Een half uur heeft het geduurd eer we terug binnen waren. Fien had namelijk nog maar eens doodleuk in haar broek gedaan. Haar laatste broek gezegend.
Daar word ik nu écht vies gezind van sé.

Kleren beneden in het wasmachien gestoken en met de twee kinderen terug naar boven.

Nu zitten ze hier nog efkes te spelen vooraleer ik ze integraal in bed steek. Het kan niet zijn! Zo mijn plannen boycotten!!

Ik zie mijn kinderen héél graag, maar soms vervloek ik ze toch…
Mijn humeur is alvast 10 graden gedaald.

Slechte moeder

Deze avond:
Wegens weinig reactie uit de bureauruimte van manlief en het miserabel voelen van manlief, stak ik de twee kinderen alleen in bed.

Fien stapt zelf naar boven voor mij! Haar slaapzak hangt over mijn schouder, Klaasje op de arm.
Fien steekt Klaas zijn paddestoel aan en gaat vervolgens op haar eigen kamertje haar paddestoeltje aansteken. Ze moet vervolgens op haar kamer blijven wachten.
Klaasje gaat in bed met muziekje en ik keer terug naar Fien haar kamer. We doen de slaapzak aan,  Fien wordt in bed gezet en we lezen een boekje (dat met veel gedoe gekozen wordt).
Boekje uit, Fien gaan liggen, onderdekken, muziekje aan, “slaaplekker tot morgenvroeg”.

Of nee, toch niet!!Bij het onderdekken liep het namelijk mis.
Fien wilde liever op de grond. Ze ging rechtstaan in haar bed want ze wilde écht op de grond.
Ik pak ze dus even op om nog een dikke knuffel te geven. Nee hoor, op de grond wil ze.
Okee, Fien op de grond dan. Geklaag natuurlijk dat ze in haar bed wil.
Bed gezet. Fien maakt van “haren tak”. Op de grond wil ze.
Na een poos begripvol en lief te zijn om haar tot andere gedachten te brengen was mijn geduld op een gegeven moment wel op.

Ze wilde op de grond? Ze zal op de grond!
Tut en poppemie en Fien op de grond gelegd, paddestoel uit en muziekje aan, moeke naar beneden.

Ze heeft efkes serieus haar stembanden getest. Die waren dik in orde, maar blijkbaar was ’t het toch niet waard want ze was binnen de minuut stil.

Ondertussen beneden zet ik de groene bak buiten, rommel ik wat in de was, doe ik een kletske met Dorien van Janbibejan.
Ik laat daarna ons gerief zien aan Tom.

U raadt het al. Ik was ons Fienemie vergeten. Oh damn, slechte moeder die ik ben!
Ze lag ondertussen een 40 minuten in haar kamertje.
Ik kom daar binnen, Fien draait haar hoofdje naar mij, haar paddestoel brandt en het lichtje van de babyfoon heeft ze ook aangestoken.
Ocharme mijn prutske. Slechtgezind ben ik op mezelf dat ik ze zomaar kon vergeten!!

Nog wat verteld over wat we/ze vandaag gedaan hebben/heeft en ze met een dikke kus en een groot schuldgevoel (van mezelf dan) in haar beddeke gestoken.
“Slaaplekker Fien, tot morgenvroeg mijn lieve meid”.

Kind 1 op pad.

Het is een hemelsbreed verschil, 1 of 2 kinderen in huis.

Fien was vandaag gaan spelen bij moeke Sonja (moeke van Klaas zijn meter). Ik had dus maar één kindje nimeer om voor te zorgen.
En echt! Mijn huis was gewoon proper tegen dat ons madammeke terugkwam om 18u!
Ik heb de tijd gehad om de keuken te schuren en een beschermlaagske op de vloer te leggen, ik heb begod heel de nest opgeruimd, bed opgemaakt, gestofzuigd en gedweild én!! wat gerust!
Uiteraard ook de usual stuff zoals afwasmachien uit- en inladen, afval naar beneden brengen, waske draaien,…

Kortom, mijn (overhaaste) conclusie luidt als volgt: 1 kind is geen kind en 2 kinderen tellen voor 10.
Wiskunde voor moeders. 😉

Volgende week mag Klaasje mee naar moeke Sonja, zo kan ik met Fien nieuwe schoenen gaan kopen.

Verjaardagscadeau

Kind 1, beter gekend als Fien, wordt 10 maart 2 jaar.

Wat geven we haar als verjaardagscadeau? Goeie vraag!!
Ze is meer dan content met wat ze heeft. Soms duiken er hier en daar in haar spel impliciete vragen naar iets nieuw op.
Tegenwoordig wil ze bijvoorbeeld met haar poppemie naar de winkel. Wat winkelspulletjes zouden leuk kunnen zijn. Zo’n paar dingen op haar niveau…

Voorleesboekjes op haar niveau… sja, maar ik vind dat precies niet zo’n volwaardig verjaardagscadeau, of ligt dat nu aan mij?

Speelstandaards, daar ben ik eigenlijk naar op zoek. Dat is iets wat zeker van pas kan komen. Om huizen mee te bouwen, winkeltje te spelen,…

Na een hele avond internetzoeken ben ik ze nog niet tegengekomen. Ja, ik zou dat zelf kunnen maken. Het is geen moeilijke constructie dus dat zou met mijn vaardigheden moeten lukken, ’t is dat ge er tijd en vooral materiaal voor moet hebben hé. Ik heb hier namelijk geen werkhuis in de garage.

Wel deze schommelboot tegengekomen. Dat zou Fien haar spel nog wel bevorderen. Zowel in haar fantasie als haar motoriek. Het ding kan gebruikt worden om te schommelen, om huizen mee te bouwen, om winkeltje te spelen,… De mogelijkheden zijn legio als het ware.

Tom heeft echter tegenargumenten; gevaarlijk voor kindervingertjes (maar dat is met het fietske ook zo mijn insziens), nogal groot (1m30) om schrik te krijgen dat heel de woonkamer hier vol zal staan, het kost veel geld (maar het zou ideaal zijn om te delen met meter en peter)

Sja… Wat doet een mens daarmee hé?
Nog ideetjes voor de verjaardag van een tweejarige?
Ik ben al een twee weken zwaar aan ’t nadenken!