Gek hoe het mij kan raken dat er iemand is gestorven die ik nauwelijks ken.
Deze man is een paar dagen geleden dood gevallen op een muziekfestival in Frankrijk.

Ik heb hem maar een enkele keer ontmoet in den Heksenketel, samen met zijn vrouw en z’n twee jongste zonen toen ze eens op bezoek kwamen bij ons vader daar.
Het is ook de man die mij deze winter nog gratis en voor niks het CD’tje bezorgde waar mijn vader had aan meegewerkt (nadat ik het andere CD’tje in huis had gehaald van midwinter waar vaderlief niet op stond).
Vanavond bij mijn ouders thuis hoorde ik het nieuws van zijn overlijden en ’t blijft een beetje hangen.

Weeral zeer pijnlijk voor naasten en familie om zo’n “jong” iemand te moeten afgeven. Ik hoop dat ik dat nooit moet meemaken!!

Blijkbaar ben ik ook op een leeftijd te komen dat het meer en meer voorkomt dat ouders van leeftijdsgenoten komen te sterven. Dat zijn er de afgelopen jaren toch al wel een paar teveel geweest.
Ik behoor nog tot de mensen die gelukkig zijn dat beide ouders leven en ik hoop dat nog lang zo te houden.
Ondertussen genieten we van de momenten die we samen hebben!!
’t Leven is te kort om het niet lief te hebben.