hof

casino classic mobile casino bonus

Omdat onze kinderen graag nog eens in de zandbak wilden spelen, waagde ik het er vandaag maar op om nog eens in den hof te gaan spelen met hen.
Extra truitje aan, botten aan en hup naar beneden.

De kinderen hebben zich geweldig geamuseerd!
Ondertussen had ik de tijd om wat rommel op te ruimen. Konijnenhok uit elkaar gehaald en weggezet, “kot” en “dak” in de garage gezet.
Ik verschoot me wel een ongeluk toen ik een achterpoot van een konijn vond in staat van ontbinding.
Een achterpoot, inclusief bil!
Ik wil niet weten hoe dat beestje heeft afgezien! De honden van de buren hebben een goei hapke gehad. Een levend hapke. Levend verscheurd verdekke.

Hofwerk

Deze avond nadat de kinders in hun bed staken, ben ik nog eens den hof ingedoken.

’t Is te zeggen, eerst de garage in om er twee waslijnen te hangen en dán den hof in.

Ik heb de courgetteplantjes uitgezet, de zonnebloemen en dat ene maisplantje.
Verder heb ik lustig in ’t rond gezwierd met Escar-Go.
Manlief, wat was ik die vorte slakken beu!! Ze vreten mijn kolen stuk, drie stinkerkes zijn naar de verdoemenis gevreten, de basilicum is bijna op, er zijn halve rijen zuring weg,…
Kortom, mijn geduld was op (evenals mijn planten) en dan is het tijd voor zoete wraak.

Hopelijk vind ik morgen toch nog iets terug van mijn met liefde opgekweekte plantjes!!

In den hof

Daar heb ik de laatste maand al wel wat uurtjes in doorgebracht.
Niet dat ik er heelder dagen in lig te ploeteren hoor. Dat gaat nu eenmaal niet met twee kinderen die om de beurt gaan slapen, terug wakker worden, eten nodig hebben,…

De luttele uurtjes per dag dat het duo een dutje doet, er niet gekookt moet worden én het niet sneeuwt of regent, trek ik dan gewapend met schup en rijf en snoeischaar,… naar buiten.
Vandaag dus niet anders. Met Klaas op mijn rug en Fien in de buurt heb ik me nog eens bezig gehouden buiten.

De afgelopen maand heb ik het tuinpad afgewerkt.
Sinds maart kunnen we de garage achter onze hof gebruiken en dus was een paddeke geen overbodige luxe. Kwestie van met propere schoenen binnen te kunnen komen als ge door den hof moet met regenweer. 😉

Ik heb mijn best gedaan om een composthoop te maken. Daar moest een berg oud gras voor weggeschept worden. (Behoorlijk vettig werk!) Een ijzeren ton VOL water en blijkbaar vanonderin  ook oude as moest uit de weg. (Behoorlijk vettig werk!)

Het kleine paadje naar de composthoop heb ik ook gelegd.
Het stuk grond tussen de omheining en het tuinpad is omgespit en vlak gelegd.
Het snoeihout ligt allemaal op één hoop ondertussen te wachten om naar ’t containerpark gebracht te worden.
’t Ziet er kortom al stukken beter uit dan een goei maand geleden.

MAARRRR (er is altijd een ‘maar’, nietwaar?) er is ook nog véél dat moet gebeuren.
– stuk wildernis ontdoen van planten
– eerste stuk van den hof moet platgewalst worden (wals huren) en  er moet gras gezaaid worden.
– snoeihout en ander tuinafval moet naar ’t containerpark gebracht worden
– dan is er plaats om een kippenren te maken.
– waarvoor uiteraard ook materiaal voor moet aangekocht worden.
– er moeten nog heidematten tegen de ‘hondendraad’ gezet worden.
– de wasdraden moeten verzet worden
– onze appelboom moet geplant worden.
– ik verzin met gemak nog een hele waslijst bij!

Vanavond heb ik tomaten en bloemkool gezaaid zodat we die in mei kunnen uitplanten. Volgende keer als het weer het toelaat kunnen de worteltjes en de zurkel gezaaid worden in volle grond.
Jaja, we doen dus ook van ‘groentenhof’.

Aaah, het mag dan niks voor mijne meneer zijn, maar ik geniet daar echt van. Buiten bezig zijn, het geeft ne mens energie!

Het weer

De lente kriebelt al wel heel vroeg dit jaar.
Ik geniet! van de fluitende vogels ’s morgens en ’s avonds. De lucht is vrij zacht en het zonneke deed de laatste tijd ook al meermaals zijn best.
Heerlijk om met de kinderen buiten te zitten. 😉 …als de honden niet te hard blaffen…

We doen ons best om de tuin in orde te krijgen tegen de echte lente. Omspitten, planten uitsteken en eventueel verzetten,… Compostnet zetten, tuinpad leggen, grond gelijk trekken en zaaien en zoveel meer staat er nog op de agenda.
Voor mij gaat het allemaal niet snel genoeg. Ik zou dat het liefst allemaal in ene trek door afmaken. Maarrrrr… met twee klein protten gaat dat allemaal niet natuurlijk. Het is ne keer hier en ne keer daar en als we een uurke beneden kunnen blijven, dan zal het al goed geweest zijn.
Hopelijk morgen nog eens samen met Tom doorwerken. Het gaat namelijk weer een aangenaam weertje zijn morgen!
Wie goesting heeft mag ons komen helpen. 😉

En euh… als het weer het aan dit tempo verderdoet, dan vieren we volgende maand Fien haar verjaardag buiten! Te bedenken dat ze twee jaar geleden in haar ziekenhuisbedje lag toen er sneeuwvlokjes uit de lucht dwarrelden!!

Honden blaffen. (II)

Voor wie zich afvraagt hoe het met het kleine, halfdoodgebeten hondenbeest van de buren gaat. “Den Duits” heeft niet hard genoeg gebeten. Ze lopen alle acht weerom te blaffen in den hof. (Als is “hof” eerder een eufemisme voor wat eigenlijk ooit een stuk gras was, verjaagd door hondengescharrel, bestrooid met kapotgebeten frullen, oude zetels, reclamebladjes in frenneN vaneen, bemest door hopen stinkende stront en verlucht met kuilen waar heelder hondenbeesten in weg kunnen kruipen. Ik moet er eigenlijk eens dringend een foto van trekken, zodat ook u -beste lezer- er zich een beeld van kan vormen.)

Alle acht halfgrote honden lopen dus gezond en stinkend wel buiten rond. Dat wil dus evenzeer zeggen dat ze die beesten aan de straatstenen niet kwijt kunnen. (Bent u dus op zoek naar een schattig lief hondje, laat het niet na mij te contacteren!)

Gisterenmiddag nog eens een poging gewaagd om met de kinderen in onze hof te komen vanachter. Na een kwartier geblaf -waardoor ik zelfs niet gewoon iets tegen Fien kon zeggen maar serieus moest roepen- en het weerstaan van de enorme strontstank zijn we toch maar terug naar binnen gegaan.
Tegen dat het écht weer is om buiten te spelen moet er toch een deftige, gesloten omheining komen tussen beide tuinen, de laatste 4-5 meters zijn momenteel gewoon gescheiden door een simpele omheiningsdraad.
De buurman zegt al sinds we hier wonen dat hij het gaat doen, maar tot dusver -en dat is 5 maanden later- is er nog geen spoor van te bekennen.