kinderen

Het openbaar vervoer met 3 mini’s??

Ik vind het nog steeds een beetje veel marginaal, maar vanaf vanavond heb ik zelf een auto onder mijn gat.

BVBA Adriaenssen kocht een nieuwe wagen en wij kopen de “oude” van de BVBA over.
Dat houdt in dat we de komende vier jaar elke maand een stukje rib in de schaal moeten leggen. Maar tegelijkertijd houdt dat in dat ik weer iets mobieler ben met drie kinderen en niet steeds afhankelijk van manlief.

Vanaf nu geraak ik met de drie kinderen eens tot bij mijn grootmoeder, kan ik gerust naar de colruyt rijden, kan ik in principe elke middag Fien van ’t school gaan halen, kan ik al eens tot bij een vriendin geraken buiten Broechem, kan ik de kinderen van hun nodige kleren voorzien zonder daar tijd in ’t weekend aan op te offeren,…

Een héél gemak dus. Al schaam ik me er toch nog een beetje voor… zoveel luxe!

Op weekend

We vertrekken deze avond op weekend met de oudleidingsploeg van Chiro Broechem.
En ik heb er zo hard géén goesting in!! Dat inpakken is zo’n klucht man! Daarvoor alleen zou ik dus al thuisblijven. Zelf hebt ge zo goed als niks nodig, da’s snel gepiept, maar al dat kindergerief!!

En dat gaat niet vooruit hé… Ik denk aan zoveel maar als ik het dan moet pakken, ben ik al vergeten wat ik nog moest hebben.
Dat ne mens zich daarmee bezig houdt voor twee dagen, eigenlijk is dat zot! ‘k Denk dat we bijna evenveel zullen meenemen dan wanneer we twee weken op verlof gaan.

Hopelijk valt het weekend zelf wat mee ter compensatie van al het gesleur en georganiseer!

Ouderverwaarlozing

Kinderen hebben, het is wat.

Vandaag realiseerde ik me ineens dat ik serieus mijn prioriteiten verschoven heb sinds we kinderen hebben.
Ik heb onlangs heel mijn chiro-engagement opgegeven omdat ik op de momenten dat de kinderen in bed liggen, liever eens niks doe of gewoon nog andere dingen te doen heb hier in huis.

Lid geweest, leiding geweest en op kaderniveau in verschillende werkgroepen gezeten, mee gaan koken op kampen,…
‘k Heb er ne vent aan overgehouden (’t grootste koppelbureau van Vlaanderen immers) en ik ben er een rijker mens door geworden.
Voorlopig staat de teller op een klein 21 jaar Chirolid. Wie weet gaan we ooit nog wel mee koken hier of daar, maar voorlopig is ’t efkes rustig op chirovlak.

Ik help de plaatselijke Chiro nog wel met wat richtlijnen hier en daar voor hun Olé Pistolé-actie in april, maar daarmee is ’t dan ook gezegd.

Maar goed, daar ging het eigenlijk niet over. Over de Chiro kan ik immers boeken schrijven ondertussen.
’t Is maar één van de vele dingen die er inschieten bij het ouder worden en het kinderen hebben.

Deze ochtend realiseerde ik me dat het al geleden was van vooraleer we kinderen hadden dat ik nog eens een kettingske of oorbellen voor mezelf kocht. Ons kinderen hebben al mijn kettingetjes kapot getrokken en dus heb ik me deze morgen efkes bezig gehouden met slotjes van ’t één op ’t ander te monteren zodat ik toch nog eens iets kon aandoen.

Zo moet ik mezelf eigenlijk ook eens dwingen om ne keer langs de kapper te passeren. Da’s ook al ruim! 5 jaar geleden ofzo. Nee langer zelfs! ’t Is geleden van toen ik nog studeerde. December 2001 denk ik.
En denk nu niet dat mijn haar al zeven jaar aan een stuk groeit zonder ingrijpen hé. Kort voor Klaas zijn geboorte heb ik er de schaar zelf ingezet. Hoofd naar voor en knippen die handel. Niet simpel om dat deftig te doen maar ’t was okee. Maar dat was wel effectief de laatste keer. * schaam * bloos *

Mijn kleerkast is ook een ramp… Dankzij manlief en zijn overtuigingskracht van “doe dat nu maar” heb ik dit jaar toch behoorlijk wat nieuw gerief gekocht. Maar ‘k heb wat achterstand opgelopen de voorbije jaren. Niet in die zin dat ik daarvoor om de paar weken iets nieuw in huis haalde, maar vooral de achterstand van kleren te verslijten of te “ontgroeien” en geen in de plaats te halen.
Het veelvuldig uitzetten en weer krimpen van mijn lijf -de zwangere buiken buiten beschouwing gelaten- heeft daar ook mee te maken natuurlijk.

Kortom, ooit als we Win For Life of Euromillions binnenhalen ofzo, dan ga ik eens ongegeneerd shoppen en geld opdoen aan dingen die minder belangrijk zijn maar oh zo fijn om te hebben.

Over slimme madammen, kinderwinkels en autobenodigdheden.

Vandaag een kinderwinkel (of twee) binnengewipt om te polsen of ze er verhoogkussentjes verkochten voor in de auto. In de ene winkel niet, in de andere ook niet.
Echter, in de tweede winkel kwam er zo’n kwakkel antwoord dat ik stiekem toch eens met mijn ogen moest draaien.

“Dat de regelgeving veranderd was en dat ze tot 12 jaar allemaal in een autostoel moesten zitten. Zo’n verhoogkussentjes zijn dus nog moeilijk te vinden. Misschien in de Carrefour ofzo nog?”

Hmz… Dit zegt de wet: “Vanaf 1 september 2006 verandert de wetgeving omtrent vervoer van kinderen in de wagen. Volgens de Europese wetgeving moet elk kind kleiner dan 1.35m in een aangepaste stoel vervoerd worden.”
Staat daar nu dat er geen verhoogkussentjes mogen gebruikt worden? ’t Is waar dat die iets minder veilig zijn omdat ze geen zijsteun bieden en dergelijke, dat wel ja.

Enfin, ik wist weeral waarom ik onze geboortelijst NIET in die winkel ben gaan leggen.
De madam van de winkel is (gelijk wij dat zeggen) te loemp om ’t helpen donderen.

Zo maakte ze me enkele weken/maanden geleden ook eens wijs dat het bedje van Falk toch niet van zo’n goeie kwaliteit was. Zijzelf verkocht enkel dingen van goede kwaliteit zoals een bedje van Hamak dat er zou komen en een bedje in diezelfde trant van Philips.
Ze had die dingen onlangs op een babybeurs gezien maar ze stonden nog nergens in een catalogus of op ’t net. Handig toch! Meubeltjes van goede kwaliteit die nog niet op de markt zijn!!
Dat bedje van Falk trouwens, dat was van gewoon grenen hout en dat gaat direct kapot.
GOED BEZIG MADAM!! Verkoop eens onzin ofzo! ’t Kan allemaal goed zijn dat die andere bedjes van betere kwaliteit zijn, maar dat bedje van Falk is gemaakt van berkenhout. Spijtig dat ik iets van hout afweet… Ze had afgedaan. Zij en hare winkel… en ik heb het bedje hier staan ondertussen, nah!

Kom seg, dat vind ik geen manier van winkel houden hoor, uw klanten blaaskes wijsmaken. Waarschijnlijk zijn er nog een hoop naïevelingen ook die daar met hun twee voeten in trappen!
Om dan nog efkes terug te komen op dat autostoelverhaal…
Vanaf volgende week zal voke Ploesj ons Fien ’s woensdags van school afhalen. Daar is geen zitje in de auto en zo’n gordel alleen voor zo’n klein pruts is toch ook maar niks. We zijn dus op zoek naar een goeie oplossing.
Voorlopig hebben we nog één auto waarin twee goede autostoelen staan. Eén voor Klaas en één voor Fien.
Nu dacht ik zo: Als we een deftig verhoogkussen kopen dan kan dat in de auto van voke Ploesj staan totdat onze tweede auto er is.
Als onze tweede auto er is, zetten we één kinderstoel en een verhoogstoeltje daarin en in de andere auto laten we één stoeltje staan samen met een nieuwe kinderstoel van de leeftijdsklasse 3,5 tot 12 jaar. Kwestie van geen zotte kosten te doen en onnodig veel autostoelen te kopen. Baby 3 zal nog lang genoeg in de maxi cosi kunnen en tegen dat die te klein wordt, zien we wel weer wat de mogelijkheden zijn.

Betere voorstellen zijn altijd welkom!

Lijstjeskwelling

Ziezo, na het tandartsbezoekje deze ochtend zijn we daarnet nog even tot op ’t school geteend.
Zo kon Fien haar klasje nog eens zien en haar jufke. Volgende week woensdag is het dan voor écht dat ze naar ’t school gaat.

Dat zijn dan al twee dingen die ik van mijn kalender kan schrappen: 1. tandarts, 2. prebezoekje school.
Maar die kalenderlijst lijkt wel erg lang tegenwoordig.
Ik moet nog met Fien naar de osteopaat, naar ’t ziekenhuis, er volgt nog een afspraak voor ’t ziekenhuis, Fien haar eerste dag school,…
En dat allemaal naast het geboorte-todo-lijstje waar ik maar nieuwe dingen voor blijf vinden.

Zou het u verwonderen als ik graag nog twee maanden extra zwanger zou blijven?

Ik ga ook blij zijn als er een tweede auto is. Niet dat ik graag met de auto rijdt, absoluut niet zelfs. En de kans is groot dat het beest geregeld op stal zal moeten staan, maar ik zie er toch ook naar uit dat ik met de kinderen geraak waar ik (ongeveer) wil. Dat houdt immers in dat ik niet steeds opvang moet zoeken voor een kind, dat ik met de twee (drie) kinderen comfortabel ter plaatse kan geraken (lees: buggy’s om ze in vast te zetten zodat ze niet kunnen gaan lopen) en dat ik niet afhankelijk ben van manlief om bijvoorbeeld schoenen of sloefen voor de kinderen te kopen.

Laten we het er maar op houden dat ik moe ben en de lijst van dingen die moeten gebeuren zéér lang is in mijn hoofd.
We geraken er wel door, dat moet immers, maar ik zie er tegenop.

Kindjes weg

Ik heb daarnet mijn kindjes weggebracht voor een dagje.  Zo kan ik hopelijk eens wat verzetten in het huishouden.

Zo twee kleine rommelmonsters en aandachtsvreters in huis zijn niet bevorderlijk voor orde en netheid. Ik wil véél doen vandaag, maar ‘k besef maar al te goed dat ik véél te weinig ga kunnen doen.
Wie mijn kinderen dus eens voor een weekje wil lenen, laat maar iets weten! Dan kan ik het hier eens van boven tot vanonder proper krijgen. 😉

Kinderen en bier… en wijn.

Van gebabbel op msn met Savooi tot een blogpostje…

Over tafelbier…

Onze Wannes (broer1) vertelde een klein twee weken geleden aan de tafel in ons ouderlijk huis dat ze op kamp vroeger wel eens één glas tafelbier kregen.
Hij zat in de Chiro van Ranst, wij in die van Broechem. In die tijd was er hier in Broechem nog geen gemengde of jongenschiro en dus ging broerlief een dorp verder.

Maar dus, dat tafelbier, mijn kinderen lusten dat graag. Ze hebben dat ook al wel eens gekregen aan tafel na hun patatjes. Geen heel glas, maar zo wat meer dan een bodemke ook.
Mijn kinderen eten ook geitenkaas, olijven,… waarom zouden ze niet een beetje tafelbier mogen proeven?
Savooi vertelde dat het internet hem leerde dat tafelbier gezonder zou zijn dan frisdrank. 😉 Da’s dus al geen reden om ze het niet te laten proeven.

En vervolgens… In het “internet”artikel staat vermeld dat er geen scholen werden gevonden om tafelbier te schenken in de refters.
Misschien de voorbeeldfunctie die ze toch moeten vervullen die hen daarin parten speelt?

Om dan tot de kern van de zaak te komen… De vraag was of het deze tijd nog te verantwoorden valt om op (Chiro)kamp tafelbier te schenken.
Ik denk dan aan bijvoorbeeld één glas per kind (ja, ook de 7-jarigen) bij één specifieke kampmaaltijd. Bijvoorbeeld stoofvlees met frietjes. Daar past toch een glaasje tafelbier bij, niet?
Verder drinken de kinderen water en grenadine op kamp, dus waarom ineens alle (warme) maaltijden veranderen natuurlijk!
Ik vind dat persoonlijk kunnen, dat kinderen op kamp eens een glaasje tafelbier mogen drinken.

Wij hebben hierthuis ook niet de instelling dat wat slecht kán worden, verboden móet worden.
Zoals… euhm… géén tafelbier mogen drinken omdat ze dan de smaak van bier te pakken kunnen krijgen en misschien wel verslaafd kunnen geraken.

Ik mocht vroeger als kind zelfs een beetje bier van mijn grootvader in mijn glas na het eten! Ik vond dat geweldig! Lekker ook. 😛

De kennismaking met wijn is bij mij daarentegen dik tegengeslagen.
In ’t tweede leerjaar van het dorpsscholeke hier, leerden we over Jezus (natuurlijk!) en zo ook over het laatste avondmaal.
Op een keer had juf Maria rode wijn bij en werd er een groot mooi glas doorgegeven waarvan iedereen mocht proeven.
Wel, ik LUSTTE dat niet, bah! Wat een vies goedje!! Niks verteld over wat wijn is ofzo, nee gewoon, “zoals Jezus”. Waarom zou je daar als 7-8jarige aan twijfelen.

Ik lust tot op heden nog steeds geen wijn. Of dat door Jezus komt of niet, dat kan ik je niet vertellen. Verschillende proefpogingen later ben ik nog steeds niet overtuigd…
Dat bier daarentegen, dat lust ik wel. 😉

Schoenen voor Fien

Als ge de laatste dag van de solden nog koopjes zoekt te doen, dan moet ge niet verwachten dat ge nog veel vindt voor weinig geld.
Voor Fien hadden we schoentjes nodig.
Haar vorige paar is maatje 23 en past nog, maar zeker niet met sokjes. Voetjes laten meten in de winkel en ze zit op 23,5 wat wil zeggen dat ze 24 nodig heeft.

In de camperwinkel in ’t stad hadden ze niet zoveel meer in haar maat, om niet te zeggen maar één paar nimeer!
Gok nu wat, we namen dat paar mee. Het was niet wat ik me had voorgenomen te kopen, maar ’t is wel dik in orde en ze staat er zo schattig mee.

Geen schoentjes om alledag te dragen want ’t zijn er niet van het stevige type, maar met dit weer loopt ze toch meestal op blote voeten.

Oh, er waren zéér mooie sandalen van Trippen, niet in haar maat helaas en ik heb het niet gedurfd om er voor volgend jaar mee te nemen. Geen idee of ze er goed mee zou kunnen stappen en hoe groot haar voeten tegen dan zijn!

Volgend voorjaar moeten we er dus nog eens een piepje gaan nemen.

Kinderopvang

Als ik m’n kinderen echt zou moeten uithuis sturen, dan het liefst naar zoiets.

Beter nog, ik heb ooit met het idee gespeeld om zelf een kinderopvang te beginnen en dan had het ook zoiets moeten worden.
Misschien ooit, als ik eens een startkapitaal vind en mijn kinderen gaan naar school, dan misschien…

Op orde

Toen er van kinderen nog geen sprake was, was ons huisje (lees: toen appartementje) meestal proper en op orde.
Nu leer ik er stilaan mee leven dat het nooit meer zal zijn zoals toen.
Het stof op de kasten blijft wat langer liggen, de smosplekken op de grond geraken wel eens onder de dweil, de korsten onder de tafel raap ik straks wel op, …
Er ligt altijd wel ergens iets. Er wordt geleefd in ons huis en dan hoop ik dat de mensen die hier binnenkomen niet denken dat ik een vuil masjoefel ben. 😉

Voila, ik zal mijn rommelmonsters eens uit bed gaan halen.