kinderen

Lot

Mijn moeder zei het vroeger bij ons aan tafel en ik zal het nu nog eens zeggen:

“Het is als moeder uw lot om het warme eten koud te eten.”

Tegen dat mijn kinderen voldaan zijn en genoeg geknoeid hebben, kan ik ook een hapje eten.
Gelukkig eet ge alles als ge honger hebt, nietwaar? 😉

Reispasjes

Wie reist er binnen de Europese Unie zonder identiteitsbewijs voor zijn kinderen?

Wij dus! Tot dit jaar…
Daarnet toch maar eens gaan checken bij de dienst bevolking op het gemeentehuis of er binnen de Europese Unie identiteitsbewijzen voor kinderen noodzakelijk waren.
Ja dus. Foto’ke meebrengen en ze worden terplekke gemaakt.

Hoeveel het kost, daar heb ik géén idee van 1 euro volgens het internet. Plus de kosten van de pasfoto’s natuurlijk…

Hoeveel keer we al op reis zijn geweest met kinderen zonder een kinderpasje?
Euhm… 3 keer gok ik (waarvan 1 keer miserie aan de Italiaans-Sloveense grens.)
Wist ík veel!

Te warm

Ik heb het te warm…

‘k Heb de kinderen in hun bed gestoken en ik ben zelf ook naar binnen gevlucht.
Fien en Klaas liggen te slapen onder een lakentje bij 26°C.
Hier beneden is het 21,6°C. De rolluiken aan de zonnekant zijn toe, aan de noordkant staat er een raam open.
Ik puf, ik zweet en ’t is nog geeneens zomer!

Jeuk! Daar heb ik ook last van. Allergische reactie op de eerste echte zon.
Gelukkig enkel en alleen op mijn schouders, hals, nek,… die contreien dus. Mijn huid is er gezwollen en jeukt ontzettend. Als ik er mee in de zon kom, wordt het alleen maar erger. Ik zit binnen dus.

Naar alle waarschijnlijkheid ben ik er morgen of overmorgen vanaf en dan komt het van heel het jaar niet meer terug.

Maar… straks moet ik met de kinderen naar Kind en Gezin.
De auto heb ik aan manlief gelaten omdat hij al laat was om te vertrekken richting Antwerpen en omdat hij er vanavond vergadering heeft.
De kinderen zet ik straks in de fietskar en zo fietsen we dan 5km van Broechem naar Ranst langs de binnenweggeskes. Rond de zessen met de fietskar langs een baan met veel verkeer en een fietspad dat niet afzonderlijk van de weg ligt, vind ik nogal gevaarlijk…
Ik hoop alvast dat mijn twee varkens braaf zullen zijn, dat ik niet zo rood als een kreeft ga aankomen en dat de mensen ginder tegen een zweetgeurke kunnen. 😉

Draagdoek voor twee?

Deze namiddag werd Klaas na een hele lange dut wakker, zo lastig als wat, ontroostbaar…
Een tandje leek er de oorzaak van te zijn.
Snijtand nummer 6 zat al langer te wringen en zijn tandvlees was blijkbaar zéér rekbaar. Tot vandaag! Het tandje schoot er ineens uit en het lijkt een tandje dat er al veel langer staat dan één dag.
Het ventje moet dus serieus pijn hebben gehad.

Draagdoek er dus maar bijgenomen. Klaas in de draagdoek op mijn rug gezwierd onder véél gejengel, gezeur en gehuil van zuslief. Fien wou immers ook graag in de draagdoek.
(Sinds een accidentje met vinger tussen deur en troost bij moeke in de draagdoek heeft ze de smaak weer helemaal te pakken!)
“Nee Fien, moeke kan geen twee kindjes tegelijk dragen.” (Eigenlijk wel maar niet in een draagdoek)
Een knooptechniek zodat ge twee kinderen -van formaat-  aan uw “muilezellijf” kunt vastbinden, dat zouden ze nog moeten uitvinden. Of bestaat dat al en ken ik dat trukje niet?

Ik heb me ook al afgevraagd hoeveel kilo het nog duurt voor mijn lichaam ‘kraakt’ onder het kindergewicht. Ik heb in ieder geval maar twee armen, drie kinderen heffen zal al behoorlijk moeilijk worden.
Sja, tenzij… draagdoek, arm 1, arm 2. In mijn nek kan er dan ook nog één, maar dan ben ik wel helemaal uitverkocht.

Stel je voor dat je dan moet rechtkomen. Vanuit de knieën! Een mens krijgt daar bodybuildersbenen van. 😀
Ik zit ondertussen aan gewicht 20kg.

Terroristen

Mijn kinderen terroriseren mijn huishouden!

Sinds Klaas kan kruipen spannen ze samen! ’t Is te zeggen, Fien leert precies van Klaas hoe je snel en efficiënt véél rommel kan maken.
Dat gaat als volgt:
–  kruip/stap naar de keuken terwijl moeder aan ’t koken is.
–  verdeel de taken bij het uitladen van de kasten
–  de kleinste laadt de kast met plastieken potjes uit, het mandje met dekseltjes en trechters,  ijsblokvormpjes,… that stuff.
–  de oudste helpt eerst eventjes met de kast om vervolgens naar de schuif te trekken om onderzetters kwistig in de richting van broerlief te zwieren.
–  doe dat snel en zonder aarzelen zodat moeder enkel kan aanmanen daarmee te stoppen. Ze heeft immers toch haar handen vol met patatten, potten, pannen,…
Kortom: bij treuzelen is de kans groter dat ge de keuken wordt uitgegooid vooraleer heel de vloer bezaaid is.

Volgend plan:
– Vergewis u ervan dat moeder met iets druk in de weer is
– Trek dan stillekes richting ouderlijke slaapkamer, daar staat immers zéér interessant gerief om mee te spelen.
– Speel een beetje met de stofzuiger die daar staat te blinken, er zitten een aantal toffe accessoires bij.
– De kleedjes die klaarliggen om in dozen te steken wegens te klein, gooi die gerust in de kast, dat is dan opgeruimd en heeft niemand er nog last van.
–  Maak niet teveel lawaai, maar toch net genoeg om geen argwaan te wekken.

Aaaargh!! Ik wil graag een paar ogen op mijn rug en een paar extra handen!!

Eten verzinnen

Ik zit erop te denken wat we de komende dagen allemaal zouden eten. Er moet straks gewinkeld worden, daarmee.
Maar ik heb geen inspiratie… We hebben precies alles al eens gegeten.

Een kookboek openslaan is een optie, maar geen goeie naar mijn gevoel. Je maakt ook niet zomaar alles klaar als je twee kleine kindjes in huis hebt. Die eten immers niet alles!
Ik weet dat er een goed kookboek bestaat om voor kinderen te koken, maar ik weet niet meer hoe het heet. Op het wereldwijde web vond ik het tot hiertoe niet terug. (Ik heb ook nog niet hard genoeg gezocht wschl.)

Maar dus… geen inspiratie!
Een programmake waarin allerlei soorten recepten staan die je kan selecteren om een weekmenu samen te stellen, dat zou handig zijn! En dan ineens met winkellijstjes enzo bij en mogelijkheid tot toevoegen van nieuwe recepten en als het kan ook nog de mogelijkheid om combineekes eruit te toveren…

Droom, droom…
Misschien eens iets voor mijn lief (of moogt ge dat niet meer zeggen als g getrouwd zijt?)  als hij  ooit eens tijd over zou  hebben.

Kersenpitje

Op een dag zoals vandaag denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik geen kinderen had.
Dan had ik met een kersenpitje op mijn rug of tegen mijn buik terug in bed gekropen om te liggen soezen.

Maarrrr… die kinderen zijn er nu, dus moesten we door!
Met wat goede wil geraakte Fien haar kamer gekuist, heb ik eten op tafel getoverd (neen Spiff, er is niks geschift en mijn huisgenoten vonden het lekker!), werden de kinderen verzorgd, heb ik toch ook wat in de zetel gehangen tijdens Fien haar dutje en zijn we met z’n allen in de Colruyt geraakt. Kindjes nog in bad zetten, pap/borst geven, verhaaltje voorlezen en wat opruimen… het was nét genoeg.

Pijn in mijn onderrug houdt me nu in de zetel. Als we televisie zouden hebben, zou dit een moment zijn om hem op te zetten. Passief niks doen voor het scherm… ik mis het zélden maar nu zou het onding mij kunnen plezieren. Nochtans, de muziek van radio 1 is een aangenaam alternatief. 😉

De eerste dag maandstonden, ik vind het werkelijk verschrikkelijk.
En morgen is het weer een dag gelijk een andere en zijn we van alle miserie verlost!

Kinderen enzo…

De vraag of ik kinderen wil is voorbijgestreefd. Er lopen er al twee met (oa) mijn genen rond op deze aardkloot.
De vraag hoevéél ik er wil is daarentegen ‘hot topic’ en wannéér dan is nog ‘hotter’. 😉

Op de hoeveelheidsvraag durf ik in volle naïviteit ‘5’ antwoorden. 5 kinderen, kunt ge het u voorstellen? Een huis vol leven waar ge naar ’t kleinste kamerke moet vluchten om 5 minuten op uw ‘gemak’ te zitten. 😀 (Tom zijn limiet ligt trouwens op ‘4’)
Ik kom zelf uit een gezin van 5 kinderen.  Ik moet het dus toch plezant gevonden hebben. 😉 Alleen was er het leeftijdsverschil…  Ik de oudste, 3 jaar ouder dan mijn opvolger, 4 jaar ouder dan de derde, 8 jaar ouder dan nummer 4 en wel 14 jaar ouder dan de jongste. Behoorlijk wat leeftijdsverschil dus, vooral tot de laatste waarvoor ik dan ook veel gezorgd heb toen ik thuis woonde.
Enfin, ik zou mijn kinderen liever op wat kortere termijn hebben dan op 14 jaar tijd.

Maar goed, we wijken af. Als ik aan mijn anwoord wat rationaliteit toevoeg, weet ik niet of we aan zoveel kinderen zouden geraken.
We hebben immers twee bloeikes van kinderen.  Als we willen stoppen we ermee. We zijn er gelukkig mee.
Anderzijds weten we ook wel dat we beiden nog niet ‘verzadigd’ zijn. Misschien dus toch nog eneke? Twee jaar leeftijdsverschil met Klaas? Of toch nog even wachten?
Sinds Klaas doorslaapt durf ik weer aan zwanger worden denken. Pas op, ik kijk er nog niet naar uit hoor! Twee zo kort na elkaar hebben hun (fysieke) tol reeds geëist. In 2008 dus géén kindjes hier!
We houden het wel bij het afwerken van het (groeiende) rondje babybezoeken.

Zouden we ons lijstje kinderen toch nog volledig willen afwerken, dan wil ik dat liever ook niet té lang uitstellen. Ik word liever geen moeder meer op mijn 38ste (zoals mijn moeder bij de laatste). Zij is nu nét 51 en zit nog met een beginnende puber in huis. Néé danku! Dat wil ik niet!! Liever jonge moeder dan. (Met 24 bij de eerste en 25 bij de tweede ben ik al goed begonnen natuurlijk. 😉 )
Verder is er ook nog het argument -waarover we het overigens vanmiddag hadden- dat hoe meer tijd we er zouden tussen laten, hoe langer ik zou thuisblijven en des te langer het duurt vooraleer ik eventueel weer aan het werk ga. Dat vind ik een zéér hekele kwestie want dat wil eigenlijk zeggen dat het een beetje van mij afhangt hoe lang het duurt vooraleer we een eigen huis zouden kunnen kopen.
Kom, we beslissen dat inderdaad wel tesamen, maar ik ben het toch die voor die centen zou moeten zorgen (tenzij we de Lotto eens zouden winnen).
Dus jah! Er zijn nog wat twijfels hier…

Het is inderdaad wel een luxeprobleem natuurlijk… twijfelen over hoeveel kinderen je wil en wanneer.
Er zijn mensen die geld zouden geven voor één gezond kindje.

Ter illustratie: 

Deze twee

zorgden voor deze kroost;

Tom zijn ouders zorgden voor deze zotte hoop;

Schrijnend

Dit is schrijnend.
Ik vind met de beste wil van de wereld geen woorden die de lading dekken…

Sjans dat ik niet zwanger ben, ik zou de ogen uit mijn kop gebleit hebben!!

Elk kind heeft liefde nodig, dat is wel duidelijk. Verlaten of niet, gezond of niet, liefde is het belangrijkste (mentale) voedsel voor kinderen.
De Bulgaren? Beulgaren ja.

…schrijnend…

Verkoold

Deze voormiddag…

…worteltjes gekuist en gestoofd, vlees gebraden, patatjes voor Klaas geschild.

Zover was ik dus toen ik naar buiten ging met de kinderen om het konijnenkot  proper te maken.
Klaas zijn patatjes zette ik nog snel op ’t vuur met het idee dat die dan wel klaar zouden zijn tegen dat we naar binnen zouden gaan. Plan was om dan direct de benen onder tafel te kunnen schuiven.

Sja, helaas!! Het konijnenkot was proper, Fien had goed buiten gespeeld en ook Klaas had zijn frisse neus gehad, wij dus naar binnen.
Een hoogst onaangenaam geurtje drong  tot diep in mijn reukorgaan door. In een soort reflex schiet ik richting kookpotten om te constateren dat de patatjes die voor Klaas bedoeld waren half verkoold waren. Stinken man!! Water in de pot, pot buitengezet.

Dju toch, plan naar de haaien.
Ik kon nog  nieuwe patatjes schillen,  maar onze kleinste Adriaenssen had ondertussen wel echt honger en wachten zou zijn humeur danig aantasten.
Op aanraden van vader dan maar mee kroketjes laten eten. 🙂
Ik denk niet dat er veel kindjes zijn die kunnen zeggen dat ze op 8 maanden al kroketjes mochten eten.
Hij heeft er zich rijkelijk tegoed aan gedaan. 4 kroketjes, een hoop pekentjes en een stukje vlees… het had hem duidelijk gesmaakt. Klaas is een vuilbak, hij eet alles, zélfs kroketjes. 😀

Wat hebben we daaruit geleerd? Dat moeders veel dingen tesamen (moeten) kunnen, maar dat het al wel eens de mist in durft gaan. In de buurt blijven van de kookpotten is geen overbodige luxe. Ik heb al te dikwijls reddingsacties moeten uitvoeren om potentieel voedsel van de aanbrandingsdood te redden. Vandaag heb ik gemist… nóg vijf minuten langer en de patatten waren verast!