Dat zegt Fien als de honderddrieëntwintig  beesten van de buren buiten feesten.
Nee, eigenlijk zijn het er ondertussen nog ‘maar’ 12.  De 8 puppies kunnen ondertussen ook al een aardig bekje blaffen. Zo’n hondenkoor naast uw deur, het is niet altijd even gezellig!!

Deze avond -’t moet half zes-kwart voor zes geweest zijn- zat ik met de kindjes op de mat. Er klonk plots weer een heerlijk blafconcert buiten.
We aanhoorden het eventjes, maar het geblaf leek me zo ongewoon en doordringend dat ik met Fien toch maar eens snel ging kijken. Eigenlijk ben ik zelfs naar buiten gerend met de woorden “Kom Fien, we gaan kijken naar de honden.”
Fien stond rap als tel bij mij en we keken vanop het terras naar de honden. Klaas was een beetje verschoten en begon -nog zittend op de mat- te huilen.
Het was niet meteen duidelijk wat er eigenlijk aan de hand was buiten.
De nest kleine zwarte hondjes en moederhond stonden allemaal gigantisch hard te blaffen rond de hondenkooien. (In de twee kooien zitten 3 honden.)
Met enige moeite kon ik zien dat één van de pups in de kooi van de Duitse Herder was terecht gekomen en dat het beestje duchtig gebeten werd en door elkaar werd geschud.
Reactie van de buren bleef uit. Nochtans was het geblaf niet te negeren. Ik heb efkes staan wachten op de buren die naar buiten zouden komen, maar dat heeft niet al te lang geduurd. Normaalgezien staan ze vrij snel buiten als er zot-hard wordt geblaft. Niet thuis dacht ik dus. Toen dat klein hondeke vervolgens als gek door de kooi werd gesleurd heb ik de kindjes toch maar efkes alleen gelaten.

Fien gezegd dat ik direct terugkwam, de deur tussen de woonkamer en de trappenhal goed dichtgetrokken (een hond die wordt kapotgebeten is 1 ding, maar mijn kinderen die van den trap zouden stuiken, da’s nog een ander paar mouwen!!) en snel op het raam geklopt bij de buren.
De buurvrouw zat met bezoek in de voorste kamer. Het duurde mij veel te lang voor ze op haar dooie gemakske kwam opendoen.
Snel gezegd dat ze vanachter eens moest gaan zien omdat er een pupke in een kooi zat en vervolgens heb ik me terug naar mijn kindjes gehaast. Klaasje was ondertussen helemaal over zijn toeren. Zo huilen dat hij deed.
Samen met de kindjes nog even de miserie van een ander gaan aanschouwen.

De buurvrouw kreeg eerst het poortje van de kooi niet open en er ontstond zo lichtelijk paniek. Het bezoek (fan, u kent hem wel) had ondertussen een houten balkske in de aanslag genomen en met twee gingen ze uiteindelijk de kooi binnen. De Duitse Herder werd wat verjaagd zodat de buurvrouw het kleine hondje kon pakken. Het lag zielig te janken in haar armen en bewoog niet al te veel toen ze het naar binnen droeg.
De Herder kreeg nog een stevige dreun van de balk (ik hoorde het tot boven op het terras door dat beest klinken!), er werd nog wat op de honden geroepen dat ze stil moesten zijn en toen was het toneel voorbij.
Ik had persoonlijk niet in die kooi willen kruipen!! Ik heb echt gedacht, “goed, als die hier straks allebei worden gebeten door die hond, dan kan ik de flikken en den ambulance bellen.”

Enfin, ik ben wel eens benieuwd hoe het met dat kleine beest is ondertussen.