Ons gerief is in de auto geraakt en dankzij nonkel Simon en tante Marijke zijn ook de buggy’s ter plaatse geraakt.
Ondertussen zijn we thuis en zit ik nog steeds tussen de rommel!! Bah!

En tussen vertrek en aankomst zat dus een weekend.
Voor wie curieus is; we trokken hierheen.
Er gingen mee; 20 volwassenen tussen de 33 en 21? jaar oud (den ene bleef al wat langer dan den andere), een 3-jarige Fien, een 2-jarige Klaas, Mila als 6maander, Trijn als 3,5maander en Marie als 2,5maander.
U begrijpt: 3 van ons en twee andere baby’s.

We zijn vertrokken met een geheel ander verwachtingspatroon over wat een oudleidingsweekend kan inhouden dan een deel andere mensen.
Wij hadden ’t gedacht van een gezellig en ontspannen samenzijn, een (gezelschaps)spelleke hier en daar, kinderen laten spelen, laten dutten, wandelingske, speeltuin misschien?, lekker eten,… Maar dat was vér boven ons verwachtingspatroon.
Tenminste wat de kinderen betrof toch.

Er was een heel weekendprogramma voorzien. De mensen die dat hebben voorzien hebben er hun werk van gemaakt! Alleen… ’t was vooral op chironiveau en die tijd zijn wij precies toch wat voorbij met onze drie zwijntjes.
Kinderen zoals de onze hebben immers weinig nood aan chirospelen, een stevige boswandeling (die door geploeter met buggy’s door slijk serieus uitloopt),…

Zo hebben wij toch maar gepast voor een deel van de activiteiten.

Desondanks de andere verwachtingen, was het wel fijn om erbij te zijn! Het eten was lekker, de sfeer was fijn en ’t was toch plezant om zo met de mensen van vroeger op weekend te gaan.

Wij zijn alvast voorstander voor het ontdubbelde voorstel; 1 weekend voor enkel oudleiding (zonder kinderen en partners?) en 1 weekend als familieweekend.

Moraal van het verhaal: Zolang je geen kinderen hebt, kan je moeilijk activeiten inschatten mét kinderen.
Moraal van het verhaal bis: De invulling van een weekend kennen is belangrijk om een juist verwachtingspatroon te creëren.

Maar Kirsten en Leslie: Chapeau voor zoveel inzet!