Op een dag zoals vandaag denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik geen kinderen had.
Dan had ik met een kersenpitje op mijn rug of tegen mijn buik terug in bed gekropen om te liggen soezen.

Maarrrr… die kinderen zijn er nu, dus moesten we door!
Met wat goede wil geraakte Fien haar kamer gekuist, heb ik eten op tafel getoverd (neen Spiff, er is niks geschift en mijn huisgenoten vonden het lekker!), werden de kinderen verzorgd, heb ik toch ook wat in de zetel gehangen tijdens Fien haar dutje en zijn we met z’n allen in de Colruyt geraakt. Kindjes nog in bad zetten, pap/borst geven, verhaaltje voorlezen en wat opruimen… het was nét genoeg.

Pijn in mijn onderrug houdt me nu in de zetel. Als we televisie zouden hebben, zou dit een moment zijn om hem op te zetten. Passief niks doen voor het scherm… ik mis het zélden maar nu zou het onding mij kunnen plezieren. Nochtans, de muziek van radio 1 is een aangenaam alternatief. 😉

De eerste dag maandstonden, ik vind het werkelijk verschrikkelijk.
En morgen is het weer een dag gelijk een andere en zijn we van alle miserie verlost!