Niet wij, maar mijn ouders.
’t Is geleden van toen ik 12 jaar was dat ze nog op reis zijn geweest. Da’s dus euhm… bijna 16 jaar geleden.

Ze rijden naar ’t zuiden van Frankrijk. Seignalens… voorbij Carcassonne nog.
In september gaan wij er ook naartoe.

Maar dus, ik vind dat niet zo plezant. Niet erg dat ze op reis gaan, maar die rit man!
Ik weet uit ondervinding dat dat ver rijden is. Ze rijden er daarbij naartoe met een niet al te comfortabele auto. Hij is wel juist naar de garage geweest voor een check-up, maar toch.

Ik ga content zijn als ze morgen bellen om te zeggen dat ze er zijn en ik ga nog contenter zijn als ze terug thuis zijn!
Maar ze gaan zich amuseren ginder en dat ze er maar van genieten!

Ik dacht dat dat iets voor ouders was om ongerust te zijn over hun kinderen, maar blijkbaar kan dat dus ook andersom. 😉