school

Fien naar school

Morgen is ’t Fien haar eerste schooldag en meteen ook een hectische woensdag.
Papa heeft verlof genomen om samen Fien te kunnen vergezellen op haar eerste dagje school.
We blijven tot ongeveer 10u-10u30 samen in het klasje. Daarna heeft Fien nog tijd tot 12u30 met haar klasje en haar juf vooraleer we ze alweer komen oppikken.

Zo’n eerste schooldag brengt toch ook wat met zich mee en dus ben ik volop in voorbereiding.
Sloefjes staan klaar, kleedjes hangen klaar, schooltasje is gevuld, truitje nog snel van haar naam voorzien,…

Verder moet ook alles klaar zijn om morgen de dag door te komen. We hebben nogal een strakke planning morgen.
– Klaas gaat bij moeke Sonja spelen.
– Fien gaat na schooltijd ook naar moeke Sonja (zo kan ze rustig blijven slapen als ze nog niet wakker zou zijn voor het volgende puntje)
– wij moeten om 16u20 bij de gynaecoloog zijn voor de laatste echo
– ’s avonds staat er nog een nieuwjaarsbezoekje bij Oma (van Tom) en Pierre op het programma. We eten daar een hapje en keren vervolgens naar huis om onze kindjes in bed te steken die waarschijnlijk doodmoe zullen zijn.

U ziet… er heerst bedrijvigheid in ons huishouden.

Schooltasje

Omdat ik voorlopig niet verder kan met het suikerbonenwerk, heb ik me de laatste paar avonden maar wat beziggehouden met andere dingen.
Zo maakte ik twee nieuwe kersenpitkussentjes én een schooltasje voor Fien!

Dat alles werd in elkaar geflanst met leuke stofoverschotjes en zonder patroontjes of meetlatten.
En het resultaat mag er uiteindelijk wel zijn vind ik.

Een leuke tas voor Fien waar haar poppemieke in kan “slapen” terwijl zij in ’t klasje speelt.
Er past nog een proper broekje en onderbroekje in en er is plaats voor een fruitje.
Met de velcrostrips krijgt ze haar schooltasje gemakkelijk zelf open en toe. Bovendien is haar tasje duidelijk gemerkt met haar naam.

Meer moet dat niet zijn voor een peuterke.

Nu nog sloefjes kopen voor in de klas en ze kan vertrekken binnenkort!

Dilemma’s

In januari zal Fien naar school gaan.
Papa kan ze ’s morgens wegbrengen met de auto en moeke moet ze ’s middags gaan halen.

’t Is 5à 6km ver en nu is de vraag hoe we die afstand gaan overbruggen ’s middags.
Met de fiets? Met de auto?

De fiets: dat is dan hoogzwanger en pas bevallen die eerste maanden dik 10km trappen. Dat gaat tegenslagen, als ik dan al op de fiets geraak. Vorige keer bij Klaas lukte dat absoluut niet. Ik heb me daar eens serieus aan mispakt.
Vanaf april wil dat dan ook zeggen dat ik drie kinderen heen en weer moet sjouwen met de fiets.
Er wordt dus gedacht aan een bakfiets.
Bedenkingen: dat zal toch ook wel zwaar trappen zijn en dat kost toch niet niks!!
Hier staat er ééntje met 500 euro korting… tot morgen. :S

De auto: er is er één waarmee vaderlief zal gaan werken, dus dat wil zeggen dat we nog een auto moeten aanschaffen. Serieuze kost extra als ge het mij vraagt! Niet goed voor ’t milieu en niet goed voor onze portefeuille.
Er zijn enkel minder praktische bezwaren als bij de bakfiets. Ik zal niet meer dan een uur onderweg zijn ’s middags en 3 kinderen kunnen perfect in een auto.

Dilemma’s dus!!

Taxus

Ik zit hier achter de computer wat te zoeken achter informatie over coniferen (in het kader van het al dan niet mogen planten van tomaten in de buurt van coniferen).
Gooi ‘coniferen’ door Google en ge komt wel op wat websites terecht waarbij coniferen en naaldbomen in één adem worden genoemd.
Taxus… dat komt ge op die websites ook vaak tegen.

Enfin, dat maar ter inleiding. Ik herinnerde me met al dat taxusgedoe dat ik indertijd bij het afstuderen een taxus mee naar huis kreeg.

In onze school was (is?) het de gewoonte om elke afgestudeerde leerling een boom te geven die eigenschappen draagt die -volgens het lerarenteam- dicht bij het karakter van een bepaalde leerling liggen.
Duidelijk? Het is nogal een lange zin om te zeggen dat je een boom meekreeg die bij je past(e).


(foto: Frank van Hevel)

Ik kreeg dus een taxus en geloof het of niet maar ik was daar niet mee gediend!! Zo’n lelijk boomke seg!
Ik had véél liever een loofboompje gekregen.

Op de één of andere manier was ik de avond voor het uitreiken van de diploma’s in school. Géén idee meer waarom ik daar was. Ik herinner me alleen nog dat ik daar niet alleen was.
Maar dus, ik had de boompjes zien staan en er hingen onze namen aan. Ik wist dus op voorhand welk een lelijk gedrocht ik zou krijgen. Even getwijfeld en dan toch zéér stout het naamkaartje aan mijn boompje verwisseld met dat van iemand anders.
Dat was dan in de sjakosj dacht ik.

Haha! Goed gelachen! Denkt ge nu dat ik dat toffer boompje had gekregen? Nee hoor! Onze leraren hadden blijkbaar voor elk van ons een stukje geschreven waarin de boom vermeld stond.
Onze leraren waren ook geen uilen. Ze konden namelijk wel een taxus van pakweg een hazelaar onderscheiden.
Goed geprobeerd van Katrien, maar niet gelukt.
Ik kon dus toch met dat gedrocht naar huis.

Thuis heb ik het toch nog proberen te adopteren al is het na een stiefmoederlijke behandeling gewoon gestorven in zijn pot.
De plant op zich is er dus niet meer, maar de herinnering aan “mijn boom” nog wel. Ondertussen kan ik wel zeggen dat ik de jonge boompjes evenals de in vorm gesneden exemplaren nog steeds niet mooi vind.
Zo’n grote oude boom daarentegen spreekt me wel aan, maar dat verpot zo moeilijk hé!


(foto: Neosnaps)

Ah ja, dat stukje over onszelf en onze boom, dat hebben we niet meegekregen. Ik heb dus maar de eigenschappen van de taxus even opgezocht en ik wil ze u niet onthouden!

Taxus

(Taxus baccata)

De Taxus wordt geassocieerd met onsterfelijkheid en de dood. Het sap van de Taxus bevat een dodelijk gif dat wel voor speerpunten werd gebruikt, vandaar de associatie met de dood.

De associatie met onsterfelijkheid vloeit voort uit het feit dat de Taxus wel duizenden jaren oud kan worden maar het heeft ook te maken met dat hij altijd groen blijft. Ze noemen de Taxus ook wel “wachter van de tijd”.

Heel vaak, zeker in Groot Brittannië, is hij te vinden rond kerken maar ook op kerkhoven.

Er zijn talloze verhalen uit de oudheid te vinden waarin de Taxus gezien wordt als krachtige bescherming

tegen het kwaad.

Het is een boom van twee uitersten. Hij is de bemiddelaar tussen deze en de andere realiteit en geeft ons inzicht in ons onderbewustzijn. Met zijn op slangen gelijkende wortels die diep in de onderwereld reiken is hij verbonden met de aarde, soepelheid en verandering maar ook met het hiernamaals en de bovenwereld waar de lichtwezens huizen.

Druïden gebruikten taxushout om er visioenen mee op te wekken en er toekomst voorspellingen mee te doen of om er krachtige amuletten van te maken. De Taxus behoort tot

de opperhoofd bomen en heeft een zeer wijze spirit!

Zo, u weet weeral teveel van mij!

Over “nu kind, straks werknemer”

Artikel in de Standaard.

Een jobbeurs voor kinderen van 11-12 jaar.
Kinderen staan dan immers voor hun eerste belangrijke keuze. Een studierichting kiezen!
De jobbeurs komt er om het technisch en beroepsonderwijs te promoten en de vooroordelen de wereld uit te helpen enerzijds, en omdat men hoopt op die manier de kans te verhogen knelpuntberoepen beter in te vullen anderzijds.

Allemaal goed en wel denk ik dan. Die bedrijven zullen inderdaad wel staan springen om de kinderen die later opgeleid zijn alvast een kaartje mee te geven met garantie op werk. Natuurlijk zullen zíj werk hebben.

Ik heb er zelf zo mijn bedenkingen bij.
Het is volgens mij inderdaad leuk om kinderen te laten kennismaken met allerlei soorten beroepen. Gewoon omdat dat leuk is voor kinderen, maar om daar nu hun onderwijskeuze aan vast te koppelen…
Daar krijg ik eigenlijk de kriebels van.

Laat die kinderen toch gewoon kind zijn! Een kind zou nog niet bekommerd mogen zijn over wat hij later wil worden en welke richting hij daar dan maar voor zou volgen.
Ik wist op 18-jarige leeftijd amper wat ik zou willen worden.

Enfin, ieder zijn ding, maar dit is niet het mijne.

Oude bekende

Toen ik deze voormiddag met Fien terugkwam van de Delhaize kwam ik ‘den’ David tegen.
Ik was te voet en hij met de auto, maar hij parkeerde zijn auto ergens op een oprit van mensen om efkes een babbeltje te doen.

Ongelofelijk tof dat ik die mens nog eens heb gezien! We zaten samen op school in Lier.
In die 10? jaren dat we niet meer samen in de klas zitten, komen we elkaar zo sporadisch nog eens tegen. Vroeger al wat meer dan nu, daar zat de Chiro dan wel voor iets tussen.
Enfin, hij is nog steeds dezelfde grote warme mens als vroeger en ondertussen net trotse papa. Sinds 9 december heeft hij een dochtertje, Noor. Schone naam, nietwaar?
Zo hebben we elkaar efkes een update kunnen geven van onze huidige situaties en kunnen we er weer voor een tijdje tegen sé.

Toch zonde dat ik mijn oude klasgenoten zo weinig zie, maar ach, ik heb nu al geen tijd om iedereen die ik graag heb  regelmatig te zien!