slapen

Bedje

Voor baby 3 denken we na over een bijzetbedje.
Onze twee andere kinderen belandden tijdens de borstvoedingsperiode nogal vaak in ons bed en ook al hebben we een breed bed, aangenaam is anders.

Een cosleeper of bijzetbedje dus. Vraag is of we het zelf in elkaar zullen boksen evt door het half slopen van een bestaand bedje, of we het kant en klaar zullen aanschaffen.

Deze bijvoorbeeld is wel een leuke;

Maar ’t is tegelijkertijd ook wel vrij prijzig. Bijna 200 euro voor enkel het frame. Het matrasje kost nog eens 30 euro.

Deze daarentegen is “gatlillek” maar wel maar 110 euro voor een all in one.

We doen dus voorlopig maar even verder met de prospectie.
Alle nieuwe tips zijn welkom!!

Als de kat van huis is…

… dansen de muizen op tafel.

Of zo zou dat dan moeten zijn, nietwaar?

Mijne vent is niet thuis.
Ik ben alleen met de kindjes.
Tom is naar Amsterdam.
Morgen iets te doen ginder en dus blijven slapen bij zijn broer.
Morgenavond krijg ik ‘m terug.

En nu kruip ik dus niet in bed hoewel het wel hogentijd is.
Niet dat ik anders wacht tot meneer ook mee in bed kruipt (ik zou lijden aan een chronisch slaaptekort!)
Maar zo weten dat ge geen gezelschap krijgt in de loop van de nacht of dat er geen stoere (?) man over u waakt is nu niet bepaald bevorderlijk voor de nachtrust.

De deuren zijn alvast op slot. Ik twijfel nog of ik het raam zal openlaten of niet en straks rol ik me maar in het donsdeken.

Morgenvroeg alweer twee varkentjes om uit bed te vissen en die weten niet dat moeke wat later is gaan slapen hoor!

Slechte moeder

Deze avond:
Wegens weinig reactie uit de bureauruimte van manlief en het miserabel voelen van manlief, stak ik de twee kinderen alleen in bed.

Fien stapt zelf naar boven voor mij! Haar slaapzak hangt over mijn schouder, Klaasje op de arm.
Fien steekt Klaas zijn paddestoel aan en gaat vervolgens op haar eigen kamertje haar paddestoeltje aansteken. Ze moet vervolgens op haar kamer blijven wachten.
Klaasje gaat in bed met muziekje en ik keer terug naar Fien haar kamer. We doen de slaapzak aan,  Fien wordt in bed gezet en we lezen een boekje (dat met veel gedoe gekozen wordt).
Boekje uit, Fien gaan liggen, onderdekken, muziekje aan, “slaaplekker tot morgenvroeg”.

Of nee, toch niet!!Bij het onderdekken liep het namelijk mis.
Fien wilde liever op de grond. Ze ging rechtstaan in haar bed want ze wilde écht op de grond.
Ik pak ze dus even op om nog een dikke knuffel te geven. Nee hoor, op de grond wil ze.
Okee, Fien op de grond dan. Geklaag natuurlijk dat ze in haar bed wil.
Bed gezet. Fien maakt van “haren tak”. Op de grond wil ze.
Na een poos begripvol en lief te zijn om haar tot andere gedachten te brengen was mijn geduld op een gegeven moment wel op.

Ze wilde op de grond? Ze zal op de grond!
Tut en poppemie en Fien op de grond gelegd, paddestoel uit en muziekje aan, moeke naar beneden.

Ze heeft efkes serieus haar stembanden getest. Die waren dik in orde, maar blijkbaar was ’t het toch niet waard want ze was binnen de minuut stil.

Ondertussen beneden zet ik de groene bak buiten, rommel ik wat in de was, doe ik een kletske met Dorien van Janbibejan.
Ik laat daarna ons gerief zien aan Tom.

U raadt het al. Ik was ons Fienemie vergeten. Oh damn, slechte moeder die ik ben!
Ze lag ondertussen een 40 minuten in haar kamertje.
Ik kom daar binnen, Fien draait haar hoofdje naar mij, haar paddestoel brandt en het lichtje van de babyfoon heeft ze ook aangestoken.
Ocharme mijn prutske. Slechtgezind ben ik op mezelf dat ik ze zomaar kon vergeten!!

Nog wat verteld over wat we/ze vandaag gedaan hebben/heeft en ze met een dikke kus en een groot schuldgevoel (van mezelf dan) in haar beddeke gestoken.
“Slaaplekker Fien, tot morgenvroeg mijn lieve meid”.