Deze voormiddag trok ik met de kinderen naar de winkel. Kom ik bij het vertrekken tot de conclusie dat ik mijn sleutelkaart van de auto niet meer heb.

Normaalgezien zit dat spel in mijn portefeuille, zo geraak ik dat ding niet kwijt. Hm… of dat hoop ik dan hé.

Fien had de kaart een paar dagen geleden uit mijn portefeuille gegrist terwijl ik aan ’t koken was. Ik heb ze toen terug genomen en weggelegd.
Ik dacht eigenlijk dat ik ze terug op z’n plaats had gestoken, maar dat bleek niet het geval.
Stress alom, want manlief weet me altijd zeer tactvol op mijn paard te zetten met me duidelijk te stellen hoeveel zo’n kaart wel niet kost en dat het niet simpel zal zijn om zoiets te laten bijmaken.
Enfin, u hoort het, niet de eerste keer dat ik dat ding niet direct terug vind.
Vandaag was meneer trouwens iets gemoedelijker, maar ik daarom niet minder.

Na het winkelen heb ik gezocht waar ik kon. Zonder resultaat.
Kinderen klaargemaakt voor hun dutje en terwijl ik met Fien bezig ben herinner ik me ineens dat ik de sleutelkaart van haar had afgenomen en in een klein schuifje had gestoken.
AHA!! Teruggevonden.
Daar heb ik me dus anderhalf uur druk in gemaakt.

Mijn dag is nog tijdig gered! 😉