Kinderen hebben, het is wat.

Vandaag realiseerde ik me ineens dat ik serieus mijn prioriteiten verschoven heb sinds we kinderen hebben.
Ik heb onlangs heel mijn chiro-engagement opgegeven omdat ik op de momenten dat de kinderen in bed liggen, liever eens niks doe of gewoon nog andere dingen te doen heb hier in huis.

Lid geweest, leiding geweest en op kaderniveau in verschillende werkgroepen gezeten, mee gaan koken op kampen,…
‘k Heb er ne vent aan overgehouden (’t grootste koppelbureau van Vlaanderen immers) en ik ben er een rijker mens door geworden.
Voorlopig staat de teller op een klein 21 jaar Chirolid. Wie weet gaan we ooit nog wel mee koken hier of daar, maar voorlopig is ’t efkes rustig op chirovlak.

Ik help de plaatselijke Chiro nog wel met wat richtlijnen hier en daar voor hun Olé Pistolé-actie in april, maar daarmee is ’t dan ook gezegd.

Maar goed, daar ging het eigenlijk niet over. Over de Chiro kan ik immers boeken schrijven ondertussen.
’t Is maar één van de vele dingen die er inschieten bij het ouder worden en het kinderen hebben.

Deze ochtend realiseerde ik me dat het al geleden was van vooraleer we kinderen hadden dat ik nog eens een kettingske of oorbellen voor mezelf kocht. Ons kinderen hebben al mijn kettingetjes kapot getrokken en dus heb ik me deze morgen efkes bezig gehouden met slotjes van ’t één op ’t ander te monteren zodat ik toch nog eens iets kon aandoen.

Zo moet ik mezelf eigenlijk ook eens dwingen om ne keer langs de kapper te passeren. Da’s ook al ruim! 5 jaar geleden ofzo. Nee langer zelfs! ’t Is geleden van toen ik nog studeerde. December 2001 denk ik.
En denk nu niet dat mijn haar al zeven jaar aan een stuk groeit zonder ingrijpen hé. Kort voor Klaas zijn geboorte heb ik er de schaar zelf ingezet. Hoofd naar voor en knippen die handel. Niet simpel om dat deftig te doen maar ’t was okee. Maar dat was wel effectief de laatste keer. * schaam * bloos *

Mijn kleerkast is ook een ramp… Dankzij manlief en zijn overtuigingskracht van “doe dat nu maar” heb ik dit jaar toch behoorlijk wat nieuw gerief gekocht. Maar ‘k heb wat achterstand opgelopen de voorbije jaren. Niet in die zin dat ik daarvoor om de paar weken iets nieuw in huis haalde, maar vooral de achterstand van kleren te verslijten of te “ontgroeien” en geen in de plaats te halen.
Het veelvuldig uitzetten en weer krimpen van mijn lijf -de zwangere buiken buiten beschouwing gelaten- heeft daar ook mee te maken natuurlijk.

Kortom, ooit als we Win For Life of Euromillions binnenhalen ofzo, dan ga ik eens ongegeneerd shoppen en geld opdoen aan dingen die minder belangrijk zijn maar oh zo fijn om te hebben.