werk

http://praetershoek.be/bally-casino-games-app/

Ziezo, na het tandartsbezoekje deze ochtend zijn we daarnet nog even tot op ’t school geteend.
Zo kon Fien haar klasje nog eens zien en haar jufke. Volgende week woensdag is het dan voor écht dat ze naar ’t school gaat.

Dat zijn dan al twee dingen die ik van mijn kalender kan schrappen: 1. tandarts, 2. prebezoekje school.
Maar die kalenderlijst lijkt wel erg lang tegenwoordig.
Ik moet nog met Fien naar de osteopaat, naar ’t ziekenhuis, er volgt nog een afspraak voor ’t ziekenhuis, Fien haar eerste dag school,…
En dat allemaal naast het geboorte-todo-lijstje waar ik maar nieuwe dingen voor blijf vinden.

Zou het u verwonderen als ik graag nog twee maanden extra zwanger zou blijven?

Ik ga ook blij zijn als er een tweede auto is. Niet dat ik graag met de auto rijdt, absoluut niet zelfs. En de kans is groot dat het beest geregeld op stal zal moeten staan, maar ik zie er toch ook naar uit dat ik met de kinderen geraak waar ik (ongeveer) wil. Dat houdt immers in dat ik niet steeds opvang moet zoeken voor een kind, dat ik met de twee (drie) kinderen comfortabel ter plaatse kan geraken (lees: buggy’s om ze in vast te zetten zodat ze niet kunnen gaan lopen) en dat ik niet afhankelijk ben van manlief om bijvoorbeeld schoenen of sloefen voor de kinderen te kopen.

Laten we het er maar op houden dat ik moe ben en de lijst van dingen die moeten gebeuren zéér lang is in mijn hoofd.
We geraken er wel door, dat moet immers, maar ik zie er tegenop.

Klaagmuur

’t Is tijd om nog eens te klagen en zagen. Niet dat het iemand vooruit helpt, maar soms moet dat er eens af hé.

Mijn huishouden draait vierkant. Een huishouden van Jan Steen.
Als ik ’s morgens opsta en ik zie de “nest” hier, dan zakt de moed me al in de schoenen en weet ik niet waar te beginnen.
We wonen al niet in het meest praktische huis, wat op zich al voor wat rommel zorgt.

Vorige week zorgden we voor nog wat extra rommel door de keuken gedeeltelijk te ontruimen en alles wat eruit kwam in de woonkamer op de tafel te deponeren. Behang afdoen was de missie. Die is ondertussen geslaagd.
U raadt het, daar stopt zoiets niet bij natuurlijk.
Onder dat behang zat namelijk een “gatlilleke” roze muur vol gaten en oneffenheden. Er wacht nog serieus wat werk dus!

Gisteren en eergisteren werd het eerste deel van de suikerboondingen al gedaan, wat voor nóg meer rommel zorgde in huis.

Ik kan mijn kinderen het natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ook zij kunnen een hoop rommel maken en opruimen, daar zijn ze nog niet voor te vinden!

Kijk, en daarnaast zorg ik elke middag voor warm eten voor mijn varkens (’s avonds voor manlief), moet ik de afwas zien weg te werken, de vloer iets ofwat proper te houden, de was bij te houden, moet er naar de winkel gegaan worden,…
Om de kinderen zelf niet te vergeten. Aankleden, op ’t wc zetten, pampers verversen, te bed leggen,…
De dagdagelijkse beslommeringen dus.

Daarnaast roept den hof om opgekuist en winterklaar gemaakt te worden, moeten de te kleine kinderkleedjes gesorteerd worden boven, de zolder moet geïsoleerd worden en eindelijk aan kant gezet worden, hebben onze kinderen winterjassen nodig, ikzelf ook, moet de berging beneden geherorganiseerd worden,…
De extra beslommeringen dus.

En als mijn kinderen nu al eens gewoon wilden “meewerken” door niet lastig te zijn.

Daarom; kunnen we vanaf nu aub elke dag een winteruur inlassen? Zo’n extra uur per dag, dat zou toch al een begin zijn!
En wie het in zijn hoofd haalt om te beweren dat een huisvrouw niet hard moet werken, die kan ne sjot onder zijn gat krijgen! Ik heb werk in overvloed, teveel zelfs en ik word er onnozel van! Tijd dat ik personeel aanneem, dan kan ik ook eens delegeren. 😀

Over “nu kind, straks werknemer”

Artikel in de Standaard.

Een jobbeurs voor kinderen van 11-12 jaar.
Kinderen staan dan immers voor hun eerste belangrijke keuze. Een studierichting kiezen!
De jobbeurs komt er om het technisch en beroepsonderwijs te promoten en de vooroordelen de wereld uit te helpen enerzijds, en omdat men hoopt op die manier de kans te verhogen knelpuntberoepen beter in te vullen anderzijds.

Allemaal goed en wel denk ik dan. Die bedrijven zullen inderdaad wel staan springen om de kinderen die later opgeleid zijn alvast een kaartje mee te geven met garantie op werk. Natuurlijk zullen zíj werk hebben.

Ik heb er zelf zo mijn bedenkingen bij.
Het is volgens mij inderdaad leuk om kinderen te laten kennismaken met allerlei soorten beroepen. Gewoon omdat dat leuk is voor kinderen, maar om daar nu hun onderwijskeuze aan vast te koppelen…
Daar krijg ik eigenlijk de kriebels van.

Laat die kinderen toch gewoon kind zijn! Een kind zou nog niet bekommerd mogen zijn over wat hij later wil worden en welke richting hij daar dan maar voor zou volgen.
Ik wist op 18-jarige leeftijd amper wat ik zou willen worden.

Enfin, ieder zijn ding, maar dit is niet het mijne.