zwangerschap

casino 1995 cast

We zijn zo goed als 6 maanden opweg in deze zwangerschap. Nog een drie maandjes eer nr 3 zich zal aankondigen waarschijnlijk.

6 maanden, da’s zo een cruciale periode om vanalles te regelen.

Het geboortelijstje: is samengesteld en wordt zo snel ik kan gelegd in de winkel. Veel werk gaan ze er niet hebben met ons. De lijst is zo compleet dat er bij de gekozen artikels zelfs de juiste kleuren vermeld staan. Enkel nog wat kledingstukjes kiezen ter plaatse.
De kraamhulp: daar ben ik mee bezig. Dat moet nu dringend in orde gemaakt worden. Ik hoop dat ik dat allemaal geregeld krijg van thuis uit, anders moet ik met mijn twee varkens nog eens tot in ’t stad zien te geraken ook.
De geboortepremie: daar heb ik nog efkes tijd voor, maar mag ik niet uit ’t oog verliezen. Hoe sneller dat die rompslomp achter de rug is, hoe beter.
Suikerbonen: zijn in aanmaak. Het eerste deel is klaar, voor het andere deel moeten we nog eens tot in den Ava geraken. Nog een week of drie geduld…
Geboortekaartje: dat ligt volledig buiten mijn macht en wordt gemaakt door manlief. Alleen moet ik nog eens tot in den Banier geraken in ’t stad.
Pretecho: die is gepland op Sinterklaas zijn verjaardag. We rijden voor de gelegenheid naar Nederland, bet zoals we voor onze twee andere kindjes gedaan hebben.
De babysit van dienst zal het gemakkelijk hebben met kinderen die hopelijk in de ban zijn van de cadeautjes van die dag.
De naam: is hangende. We hebben er eentje en hoewel ik hem zelf voorstelde moet ik er toch wat aan wennen. Voor manlief is ’t alvast in orde.
Peter: check!
Meter: daar heerst nog wat onduidelijkheid. Ze wil dat graag doen, maar ze kan niet garanderen dat ze in ’t land zal blijven wonen. Er moet dus eens een knoop doorgehakt worden door moe en va.

Het lijkt er toch op dat ik mijn kinderen nog eens zal moeten uitbesteden om ’t één en ’t ander te regelen.

Zorgen om niks

Maandag gingen we naar de vroedvrouw en hoorden we het hartje van onze buikbaby kloppen.
Er werd ook eens bij Fien geluisterd, die vond dat wel interessant…

Toen ik me maandagmiddag ff op het bed legde voor een kort tukkie, kreeg ik plots enorme steken ter hoogte van mijn baarmoeder. Een paar minuutjes en het was over.
Sindsdien voelde ik ons kindje niet meer. Maandagavond niet en dinsdagavond niet.  (’t Is namelijk ’s avonds dat ik dat kleine ding voel bewegen.)

Dus begon ik me vandaag een beetje zorgen te maken. We zijn inderdaad nog maar 16,5 week ver, dus op zich niks om je zorgen over te maken. Het feit echter dat ik niks meer had gevoeld na die steken in mijn buik, wekten de onrust…
Ik was me er ook wel van bewust dat ik de voorbije dagen niet echt heb stilgezeten. Dat vermindert de kans aanzienlijk op het voelen van wat beweging.

Maar dus, vandaag, woensdagavond, net elf uur ’s avonds gepasseerd en onze spruit in de maak laat zich voelen. Het kind blijkt nogal klokvast te zijn. 23u is zijn uur. 😉

Moeder content. 🙂

Nummer 3 laat zich voelen.

Sinds gisteren ben ik er 100% zeker van dat wat ik voel in mijn buik niet mijn darmen zijn, maar wel onze baby.
15 weken ver en reeds “leven voelen”.  ’t Is aan de vroege kant.
Al een week lang denk ik iets te herkennen, maar we zullen het maar gewoon op 15 weken houden.

Fien voelde ik bewegen toen ik 16 weken zwanger was en bij Klaas was dat op dik 16, bijna 17 weken.

En zo zijn we weer een stapje verder in de zwangerschap beland. 😉

Nummer 3

Oh jawel! De goede verstaander had het begrepen. Ons derde kindje is onderweg.

Volgens onze eigen berekeningen had het voor 2 maart geweest. De gynaecoloog stuurt de ooievaar al op 28 februari.
We weten ondertussen uit ervaring wel dat die twee dagen niet veel uitmaken. ’t Zal in ieder geval eind februari-begin maart zijn.

Als het ons meezit, gaan we voor een thuisbevalling deze keer. Drie echo’s bij de gynaecoloog zullen deze keer moeten volstaan, de rest van de zwangerschapsopvolging laten we over aan de goede zorgen van de vroedvrouw. (Ssssst zus! Niet tegen de mémé zeggen! Die doet anders een crisis… 😉 )