Ik heb een baaldag achter de rug.

Heel de dag (vooral deze voormiddag) heb ik pijn in mijn onderbuik gehad. Vermoeiend is dat met twee kinderen in huis! Na wat rusten deze middag was het wat beter, maar toch…

Wat het was weet ik niet. Alsof er een gestrekt beentje ergens door mijn ingewanden duwde. Ter hoogte van mijn blaas ofzo? Weet ik veel!
Ik heb overwogen om naar de vroedvrouw te bellen, maar heb dat uiteindelijk toch niet gedaan. Ik wist begot niet wat ik haar zou moeten vertellen.
Het zal wel overgaan bedacht ik me. Ik lag nog niet te kronkelen van de zeer en dat is zowat de limiet denk ik. 😉

Zo’n dagje pijn verbijten is dus vermoeiend en als ’s avonds manlief de noden niet aanvoelt (al wil ik dat niet helemaal in z’n schoenen schuiven want waarschijnlijk was ik ook niet duidelijk genoeg in mijn communicatie!) en zelf andere dingen aan z’n hoofd heeft, dan loopt de emmer over.
De eerste keer in de (bijna) 21 weken zwangerschap dat ik tranen met tuiten heb gehuild. Dat valt toch nog mee, niet?

Enfin, ’t is avond nu, de kinderen liggen in hun bed en ik zit hier alleen. Al had ik graag wat gezelschap gehad.
Manlief is gaan squashen en Greet die op bezoek was, moest vroeger doorgaan door onvoorziene omstandigheden. Spijtig! Ik had anders graag nog wat gesjouweld zo onder ons twee. (Lamote; dat houden we dan voor een andere keer hé!)

Misschien begin ik straks maar aan het samenstellen van één van de vele fotoboekjes die nog gemaakt moeten worden… misschien…

Ah ja, om dan van den hak op den tak te springen;
Voor wie het http://praetershoek.be/bestes-online-casino-echtgeld-einzahlen-englisch/ niet volgt… Ik had er gisteren al geschreven dat nummer 3 is goedgekeurd op echo. Een beetje voorsprong qua groei, dus hopen dat het geen 5kg-kloefer wordt! 😀