Olijven, fetakaas, pijnboompitten, marsepeinen figuurkes voor Sinterklaas, suikervrije chocolade voor Tom zijn oma, verse spinaziepasta, een halve kilo kabeljauwfilets, twee hamburgers, een hotdog en een droog broodje. Dat was vandaag onze buit op de vreemdelingenmarkt in ’t Stad.

Even den Hema binnengewipt voor enkele hemdjes met lange mouwen voor Trijn, sokken voor Fien en een matrasbeschermer voor Klaas.
Staat een mens daar wat dingen te vergelijken en in twéé tellen is onze meneer weg. Echt, niet meer dan twee tellen en ge kunt beginnen zoeken. Wat “Klaas waar ben je” geroep (al is dat roepen relatief) leverde niks op. Vader die al zenuwachtig de gangen afzoekt en geen rood frakske met groene broek vindt.
Daar krijgt ge warm van!
En dan plots troont het varken in rood frakske en groene broek op de arm van een Securityman richting ouders.
Helemaal aan de andere kant van de winkel gevonden. Een lel rond zijn oren had hij verdiend! Al hielden we het op wat belerende kwade woorden, een vermanende vinger en gefronste wenkbrauwen, het onuitgesproken idee van hem vast te plakken, de overwogen aankoop voor een Klaasleiband, een ingebouwd zenderke,…
Enfin, hij is dus voor geen haar te vertrouwen, dat klein monster.

Als afsluiter hebben we ons op ’t terras van de Lunchbox geplaceerd en hebben daar gezellig buiten gegeten.

Om het even in ’t archief te zetten: zaterdag 21 november 2009: 17 graden! Ne mens kan er maar beter van profiteren.
De herfst heeft duidelijk last van een identiteitscrisis!

En buiten dat Klaaskwijtincidentje was het dus een zalige zaterdag!