Het was ons allerlaatste dagje thuis met z’n tweetjes. Een kort dagje, want maandag is een halve dag school bij ons.
We gingen naar de winkel. Te voet en mét paraplu. Volgens de wil van het kind.

Thuis klommen we naar de zolder en zochten we een paar laarsjes. We wroetten in de doos en vonden een paar sloefjes.
In de kist zochten we naar het peuterklastasje.
En morgen brengen we ze voor ’t eerst naar school mét sloefjes en laarsjes in haar tasje.

Dat wil dus zeggen beste mensen, dat ik na 7 jaar nonstop moederen een rustpuntje zie.
Ik ga gewoon terug in mijn bed kunnen kruipen als de kinderen naar school zijn. Hah! Steluvoor!
Ik ga een momentje tijd hebben om eens naar de winkel te gaan voor mezelf.
Ik ga héél mijnen hof kunnen omspitten. Heen en terug en nog eens voor de lol.
Er gaat hier nooit nog was liggen te wachten op een lift naar de betreffende kleerkast.
Het eten gaat altijd voorbereid zijn tegen dat de kinderen thuis komen van ’t school.
Altijd verse lakens op de bedden.
Geen kruimels meer onder tafel.
Geen verfrommelde appels mee naar school geven, maar van die schoon stevig opgeblonken exemplaren.
Ik ga eindelijk de perfecte huismoeder worden! En ge moogt allemaal een jat koffie komen lurken want ik ga nimeer beschaamd zijn om volk in mijn kot binnen te laten. 😉

 

Oooh… mijn moederhart kraakt jom. Da’s dus wel de laatste hé en ze is nog zo klein.