Misschien herinnert u zich deze nog… een half jaar geleden.
De moeder van het kind heeft wat gesjiekt op een stukske tekst om hier als gastblogje te plaatsen.
Bij deze dus Greet aan het woord;

Vandaag exact 6 maanden geleden beviel ik van mijn Fantastische dochter. Ik deed dat niet alleen, ik deed dit met mijn dochter haar geboortemoeke (zo noemen we haar).

Hoe gaat dat dan een geboortemoeke worden?
Je beslist om mama te worden, en dan besef je, ik ga moeten bevallen… bijzonder.
Je beseft dat je dit niet alleen wil doen en dat je een bepaalde nuchterheid, rationaliteit nodig hebt om dat te doen die je zelf niet in je hebt.
Niet alleen voor de dag zelf maar het hele proces daar naartoe. Je kijkt rond in je netwerk en denkt eigenlijk maar aan één iemand. Iemand die een duidelijke mening heeft over de dingen, niet altijd mijn mening. Iemand die een bepaalde hardheid heeft maar daar tegenover zeer zorgzaam is. Iemand die op dit vlak zeker rationeler en volwassener is dan ik!

En dan komt er schoorvoetend een vraag, een viske, een walrus die op het strand aanspoelt en de vraag “wil je er dan ook voor me zijn” en oef ze zei ja!

We belden voor en na vroedvrouwbezoekjes. Bij nieuwe vragen, bedenkingen, planningen, één keer bij een vals alarm…
We gingen samen op bezoek in de klinkiek waar ik poliklinisch ging bevallen.

Ik ging volle twee weken overtijd maar hield me wel aan de afspraken : niet als het sneeuwde en niet op de geschenkenbeurs van de school ;).

Het werd dus een inleiding. We kampeerden samen de nacht voordien al in de kliniek. Mijn ‘kleine’ broer zette me af en de vroedvrouw wachtte ons op.  Gezellig, hoe gek dat het ook klinkt, was het!

We maakten daar ons nestje -een vrouwennestje- waar nog geen 24uur later een ‘kleine’ pruts in zou geboren worden.

Die nacht gebeurde er niets, die ochtend gebeurde er niets, en maar sjauwelen met zen drietjes…
Toen kwam de baxter. Een uurtje werd er nog gesjauweld en dan was het letterlijk en figuurlijk zware arbeid.

Katrien gaf washandjes, zette de douche aan, gaf tips, at rustig een boke 😉 , gaf handen om in te knijpen, trok mooie foto’s, tilde me mee in en uit bad, zei lieve dingen, moedigde op de juiste momenten aan en zei ook op de juiste momenten niets.

En na een spannende en vermoeiende dag knipte ze de naveslstreng door!
Ze kon als eerste mee genieten van het kleine wondertje dat we vanaf nu in het echt koesteren.

Meter en Peter werden gebeld, familie en uiteraard ook Tom. Iedereen ff binnen en buiten en als de nacht er weer was kwam Tom zijn Katrien weer halen, die heel even van ons was geweest. We sloten de intenstse  24 uur van mijn te gek leventje nu met zijn 4 tjes af en het klopte, het was genieten!

dus Moeke,
nog eens een ongelofelijke  dikke merci (en mss doen we het nog een keer ?!)  🙂