Eind vorig werkjaar zocht de Chiro een verse kookploeg én nieuwe VB’s (volwassen begeleiding.)
Mee gaan koken op kamp, dat zagen wij wel zitten…
Maar dingen liepen anders en we werden VB in plaats van een stukske van de kookploeg.

http://praetershoek.be/card-holder-at-a-casino/

 

We werden geen VB omdat we het gevoel hadden dat we nog wat tijd over hadden. In een jong gezin is er altijd tijd tekort.
We werden wel VB omdat we het vooral niet over ons hart konden krijgen om “nee” te zeggen. De Chiro ligt ons immers nauw aan het hart.  Wij werden groot in de Chiro, leerden leven in de Chiro, initiatief nemen, relativeren, enthousiasmeren,…
We leerden elkaar kennen op Kipdorp (het nationaal Chirosecretariaat in Antwerpen,) hielden er onze beste vrienden aan over die later ook meter en peter werden van onze kinderen.  Dus friemelden we ons Chiro-engagement in een nieuw jasje en wringen we aan de tijd. Tijd die kostbaar is maar de Chiro is hem waard.

Zo zitten wij dus sinds augustus geregeld tussen het jong geweld.
18+’ers… volwassenen onder elkaar?
18+’ers… vooral JONGvolwassenen onder elkaar. Jongvolwassenen die ervoor kozen om verantwoordelijkheid op te nemen in hun jeugdbeweging, die ervoor kozen om hun leden onvergetelijke tijden te doen beleven. Jongvolwassenen die leren organiseren, plannen en combineren. Chiro als leerschool voor het echte leven. Elkaar bemoedigen, elkaar wijzen op fouten. In hun hoofden ideeën die wilde bokkensprongen maken.

Soms staan we er middenin, soms langs de zijkant. We sturen al eens bij, we voeren persoonlijke gesprekjes, spannen zagen over rommel, stellen vragen, bemoedigen en bewonderen.

Tijdens de leefweek van de leiding, kwam ik op een doordeweekse dag even langs de Chiro.
Kort voor de middag knip ik het licht aan in “de slaapkamer” van de leidingsploeg. Er speelt een muziekje, er wordt gelachen, stiekem nog gesoesd in ontblote bovenlijven en pyjama’s.
“Awel tamzakken” zeg ik tegen de thuisblijvers. (Een ander deel van de leiding is immers allang naar de les vertrokken.)
Achter mij sluipt er een leider binnen. Hij heeft bokes gesmeerd en deelt die uit aan de bedden van de andere leiding. Er wordt gegrinnikt “de J. is verloren met schaar steen papier en moet bokes smeren voor ons.”
En ja… tamzakkerij dat was het. Maar ook dat hoort bij jong zijn.

Ik bracht ’s morgens de kinderen al naar school en keerde uit Lier terug met een bakfiets vol boodschappen. Ik ben ouder (letterlijk en figuurlijk), zij zijn jeugd.
De jeugd stak in die week al een handje toe bij de 11.11.11 herdenking door de gemeente. Ze maakten soep warm voor de mensen die kwamen werken aan hun terrein. Ze gingen naar de les, fuifden op een vrije dag, genoten van de zon, wroetten nog wat met aarde en schors rondom het lokaal.
Jeugd, dat is den tijd van uw leven!

En dus loopt mijn hart over van graag zien en warmte. Want oh, wat zie ik ze graag bezig, de jeugd. Wat doen ze dat goed, ook al draaien wij al eens met ons ogen. Wat zijn dat stuk voor stuk schone mensen. Elks met hun eigen kwaliteiten en gebreken. Ieder met zijn geschiedenis en overtuiging. Maar ze vormen ploeg en maken Chiro.

Dus ondanks het feit dat VB zijn een behoorlijk groot engagement is, is het het zo ongelofelijk waard.