Chiro

real casino free slots

Eind vorig werkjaar zocht de Chiro een verse kookploeg én nieuwe VB’s (volwassen begeleiding.)
Mee gaan koken op kamp, dat zagen wij wel zitten…
Maar dingen liepen anders en we werden VB in plaats van een stukske van de kookploeg.

gambling games at home

 

We werden geen VB omdat we het gevoel hadden dat we nog wat tijd over hadden. In een jong gezin is er altijd tijd tekort.
We werden wel VB omdat we het vooral niet over ons hart konden krijgen om “nee” te zeggen. De Chiro ligt ons immers nauw aan het hart.  Wij werden groot in de Chiro, leerden leven in de Chiro, initiatief nemen, relativeren, enthousiasmeren,…
We leerden elkaar kennen op Kipdorp (het nationaal Chirosecretariaat in Antwerpen,) hielden er onze beste vrienden aan over die later ook meter en peter werden van onze kinderen.  Dus friemelden we ons Chiro-engagement in een nieuw jasje en wringen we aan de tijd. Tijd die kostbaar is maar de Chiro is hem waard.

Zo zitten wij dus sinds augustus geregeld tussen het jong geweld.
18+’ers… volwassenen onder elkaar?
18+’ers… vooral JONGvolwassenen onder elkaar. Jongvolwassenen die ervoor kozen om verantwoordelijkheid op te nemen in hun jeugdbeweging, die ervoor kozen om hun leden onvergetelijke tijden te doen beleven. Jongvolwassenen die leren organiseren, plannen en combineren. Chiro als leerschool voor het echte leven. Elkaar bemoedigen, elkaar wijzen op fouten. In hun hoofden ideeën die wilde bokkensprongen maken.

Soms staan we er middenin, soms langs de zijkant. We sturen al eens bij, we voeren persoonlijke gesprekjes, spannen zagen over rommel, stellen vragen, bemoedigen en bewonderen.

Tijdens de leefweek van de leiding, kwam ik op een doordeweekse dag even langs de Chiro.
Kort voor de middag knip ik het licht aan in “de slaapkamer” van de leidingsploeg. Er speelt een muziekje, er wordt gelachen, stiekem nog gesoesd in ontblote bovenlijven en pyjama’s.
“Awel tamzakken” zeg ik tegen de thuisblijvers. (Een ander deel van de leiding is immers allang naar de les vertrokken.)
Achter mij sluipt er een leider binnen. Hij heeft bokes gesmeerd en deelt die uit aan de bedden van de andere leiding. Er wordt gegrinnikt “de J. is verloren met schaar steen papier en moet bokes smeren voor ons.”
En ja… tamzakkerij dat was het. Maar ook dat hoort bij jong zijn.

Ik bracht ’s morgens de kinderen al naar school en keerde uit Lier terug met een bakfiets vol boodschappen. Ik ben ouder (letterlijk en figuurlijk), zij zijn jeugd.
De jeugd stak in die week al een handje toe bij de 11.11.11 herdenking door de gemeente. Ze maakten soep warm voor de mensen die kwamen werken aan hun terrein. Ze gingen naar de les, fuifden op een vrije dag, genoten van de zon, wroetten nog wat met aarde en schors rondom het lokaal.
Jeugd, dat is den tijd van uw leven!

En dus loopt mijn hart over van graag zien en warmte. Want oh, wat zie ik ze graag bezig, de jeugd. Wat doen ze dat goed, ook al draaien wij al eens met ons ogen. Wat zijn dat stuk voor stuk schone mensen. Elks met hun eigen kwaliteiten en gebreken. Ieder met zijn geschiedenis en overtuiging. Maar ze vormen ploeg en maken Chiro.

Dus ondanks het feit dat VB zijn een behoorlijk groot engagement is, is het het zo ongelofelijk waard.

 

Stateless

Mijn laatste jaar leiding in de Chiro stond ik samen met twee andere toffe mensen (ondertussen onze buren) bij de aspiranten. Voor de Chiroleken: de aspi’s zijn de oudste leden. 17-18 -jarigen dus.

Enfin, bij het begin van het Chirojaar werden wij gecontacteerd met de vraag of wij iemand  wilden opnemen in de Chiro die relatief nieuw was in ons land en nood had aan nieuwe contacten en activiteiten. Uiteraard wilden wij dat doen! Onze eigen initiatieven om migranten en vluchtelingen te betrekken in onze werking draaiden veelal op niets uit. Zelfs met steun van Chiro Nationaal bleven de vluchtelingenkinderen en andere migranten onbereikbaar.

Maar toen was er Majd. Een slimmerik van 21 jaar die zich verveelde.

Ondanks zijn leeftijd lieten we hem aansluiten bij de aspi’s. Hij had immers een andere culturele achtergrond, kende de Chiro niet en zijn Nederlands was (toen al heel goed maar) nog niet wat het nu is.

Een jaar lang draaide hij mee als lid in onze Chiro. We zorgden ervoor dat hij mee op weekend en mee op kamp kon. Voor hem was dat immers veel moeilijker te regelen dan voor eender welk autochtoon lid in onze Chirogroep.

We zagen Majd groeien dat jaar. Het cultuurverschil was duidelijk. Maar er was respect en plezier.
Het was leerrijk voor iedereen. Een moslim tussen een bende aspirantenmeisjes (er waren dat jaar geen jongens)… We voelden meer dan eens grenzen en verschillen. Niet dat het deerde, het was eerder een leren omgaan met.

Majd werd leiding, ging studeren in Leuven en nog niet overdreven lang geleden kreeg hij verblijfsrecht in ons land. Hij straalde toen hij het vertelde! En terecht. Hij heeft er voor moeten vechten.

Majd toefde de voorbije tijd vijf maanden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.  “Op zoek naar dromen van vrijheid en geluk van gewone mensen, arbeiders, dokters, boeren, activisten, jongeren, imams, priesters, professoren, vakbondsleiders, journalisten, politici,…. We willen de mensen achter de revoluties leren kennen en hun dromen delen met Europa. We peilen achteraf naar de reactie van Europa.”

Het was geen evidente en een emotionele reis.
Ik geef graag de link door naar twee blogberichten die geschreven werden tijdens de reis.
Over reizen als staatloze en over hun aankomst in Tel Aviv.

Zaterdag 21 april en zaterdag 28 april krijgen we eindelijk de synthese van zijn reis te zien op Canvas. Vranckx, daar is het te doen.

Ik ben alvast kei curieus!

Op kamp

Ik had hier iets geschreven over kamptijden enzo. Dat brengt immers herinneringen met zich mee.
Maar kijk… het leek me zo banaal en overroepen dus deel ik u enkel de hoogtepunten uit de ‘kladversie’ mee.

Juli 20045: mijn laatste bivak als leiding in de plaatselijke Chiro.
– 18 juli: positieve zwangerschapstest (wij woonden samen ja en wij waren nogal naïef om 6mdn te rekenen om zwanger te geraken.)
– 19 juli: vertrek op tweedaagse met twee medeleiding en een hoop aspiranten (oudste afdeling)
– 21 juli: naar huis met een gi-gan-tische blaasontsteking (denk erbij: kruipen over de grond)
– 21 juli ’s avonds: weer op kamp de leiding meegedeeld dat het nog 35 weken zou duren alvorens er een miniChirokinneke zou geboren worden.
– 31 juli: het einde van mijn carrière als leiding… na 7 jaar…

6 jaar verder en dat kindeke is al zo klein nimeer met haar  (bijna) 5,5 jaar.
’t Is zelfs zover gekomen dat de kans zeer reëel is dat ik dat kind volgend jaar zélf op kamp moet sturen. Als ze 6 is mag ze hier aan de overkant van de straat immers naar de Chiro waar ikzelf 24 jaar geleden ook startte.

Ze ziet dat volledig zitten (zegt ze). Kampdanskes dansen, kamptoneeltjes kijken, slapen in een tent,… Ze gaat alleen haar hudo-angst wat moeten overwinnen. Toen ik ze afgelopen zondag op de bril zette boven dat gapende gat, was het enkel een gil die haar ontglipte en grijpende handen die mij probeerden vast te klemmen.

Dus moeder, doet ni belachelijk, ge hebt nog een jaar tijd om speelkledij te verzamelen/maken en handdoeken en kleding te labelen. (Zo 7 dezelfde t-shirts met haar naam op, zou dat iets zijn? :p ) Voor ’t zelfde geld wil ze volgend jaar zelfs niet meer mee!

Den boer op

Stond daar iemand voor de deur die vroeg of ik ’s avonds foto’s kon komen trekken.
Okee dan.

Deze waren niet de bedoeling. Maar foto’s trekken die niet de bedoeling zijn, dat is het tofste!

De foto’s die wél de bedoeling waren, zullen binnenkort het decor van hun kampthema sieren.
Iets met boeren en varkens en kippen en slechteriken. Familieportretten of zoiets…
Dat zal ik de 24ste wel zien als ik  in hun tiendaags nomadenbestaan binnendring en er met het fototoestel wat zalige momentjes ga proberen te vereeuwigen.

Oudleidingsweekend: exit

Ons gerief is in de auto geraakt en dankzij nonkel Simon en tante Marijke zijn ook de buggy’s ter plaatse geraakt.
Ondertussen zijn we thuis en zit ik nog steeds tussen de rommel!! Bah!

En tussen vertrek en aankomst zat dus een weekend.
Voor wie curieus is; we trokken hierheen.
Er gingen mee; 20 volwassenen tussen de 33 en 21? jaar oud (den ene bleef al wat langer dan den andere), een 3-jarige Fien, een 2-jarige Klaas, Mila als 6maander, Trijn als 3,5maander en Marie als 2,5maander.
U begrijpt: 3 van ons en twee andere baby’s.

We zijn vertrokken met een geheel ander verwachtingspatroon over wat een oudleidingsweekend kan inhouden dan een deel andere mensen.
Wij hadden ’t gedacht van een gezellig en ontspannen samenzijn, een (gezelschaps)spelleke hier en daar, kinderen laten spelen, laten dutten, wandelingske, speeltuin misschien?, lekker eten,… Maar dat was vér boven ons verwachtingspatroon.
Tenminste wat de kinderen betrof toch.

Er was een heel weekendprogramma voorzien. De mensen die dat hebben voorzien hebben er hun werk van gemaakt! Alleen… ’t was vooral op chironiveau en die tijd zijn wij precies toch wat voorbij met onze drie zwijntjes.
Kinderen zoals de onze hebben immers weinig nood aan chirospelen, een stevige boswandeling (die door geploeter met buggy’s door slijk serieus uitloopt),…

Zo hebben wij toch maar gepast voor een deel van de activiteiten.

Desondanks de andere verwachtingen, was het wel fijn om erbij te zijn! Het eten was lekker, de sfeer was fijn en ’t was toch plezant om zo met de mensen van vroeger op weekend te gaan.

Wij zijn alvast voorstander voor het ontdubbelde voorstel; 1 weekend voor enkel oudleiding (zonder kinderen en partners?) en 1 weekend als familieweekend.

Moraal van het verhaal: Zolang je geen kinderen hebt, kan je moeilijk activeiten inschatten mét kinderen.
Moraal van het verhaal bis: De invulling van een weekend kennen is belangrijk om een juist verwachtingspatroon te creëren.

Maar Kirsten en Leslie: Chapeau voor zoveel inzet!

Zomerkledij

Chiro Koka verdwaald in de Alpen…

Verdwaalde chiro zit nacht vast in besneeuwde Alpen 

 

BRUSSEL – 38 chirojongeren uit Kontich zijn gisteren met de helikopter gered in de Sloveense bergen. Ze waren verdwaald.

Op de grens van Italië en Slovenië is maandag een groep van de Chiro Koka uit Kontich de weg kwijtgeraakt. De groep was op kamp in een klooster in Logbod Mangartom, een klein dorpje net over de grens van Slovenië.

Ze waren maandagochtend vertrokken op tweedaagse trektocht in de bergen. In zomerkledij trokken 34 jongeren tussen 14 en 20jaar en 4 begeleiders de Mount Mangart op.

Toen het donker en koud werd, raakte de groep het spoor bijster. ‘Rond 6.30 uur ’s avonds hebben we de hulpdiensten in het dal gebeld’, zegt begeleider Jan Marckx. Voor de hulpdiensten was het met het invallen van de duisternis al te laat om nog helikopters te sturen, dus werd met ploegen te voet gezocht naar de groep. De zoektocht duurde tot 1 uur ’s nachts.

‘De locatie die we doorkregen, was verkeerd’, zegt commandant Zanni van de ‘Soccorso Alpino di Sella Nevea’. ‘Ze waren op paden gegaan die zelfs wij als ervaren gidsen proberen te vermijden.’

Pas om halftwee ’s nachts vonden de reddingswerkers de gestrande jongeren terug. Ze kregen warme kleren en thermische dekens. Pas de volgende dag konden ze naar het dal worden teruggebracht. (tv) (deStandaard)

Over die zomerkledij;
Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze effectief met zomerkledij de bergen introkken. Waar ik me eerder iets bij kan voorstellen is dat de stoere chirojongens in bewegingskledij vertrokken.

Korte broek en blote benen zoals het betaamt. 😉 Al had een “kousenbroek” over hun stoer pelske en onder hun chiroshort waarschijnlijk beter op z’n plaats geweest. Of natuurlijk… gewoon een lange broek!!
Ze hebben alleszins iets om over te vertellen als ze terugkomen en hopelijk hebben ze hun lesje wel geleerd.

Als de kat van huis is

… volgen de muizen zijn avontuur live via “streaming Schenk”.

Tom was vandaag richting Heibrand getrokken om er samen met een handvol vrijwilligercollega’s en een vrijgestelde hier en daar aan de Chirowebsite te prutsen.
In de loop van de dag kreeg ik de melding om eens te gaan kijken op Chiro.be.
Wat bleek; live streaming vanop Heibrand. Danku Maarten!

Zo ben ik er tenminste zeker van dat mijne meneer daar écht zit te programmeren! 😀

En ik maar in den hof frotten met mijn twee hummels. 😉

Beslommeringen

Gisterenavond vergadering om 20u op Kipdorp. Werkgroep 75 jaar Chiro.
Wegens liever niet parkeren in ’t stad, nam ik de bus.

Op Chiro Nationaal aangekomen, bleek ik niet binnen te geraken. Er werd een trukske uit de trukendoos geïnstalleerd. Sja, zonder handleiding uiteraard…
Manlief gebeld voor de “handleiding”, kwam er ne slimme mens aan die het trukske kende en dus sloop ik mee binnen. De handleiding was niet meer nodig. 😉

Vergaderd tot 22u45. Mij met tram 11 die toevallig passeerde richting Roosevelt gehaast in de hoop dat er daar een bus was om 23u05.
Sja, helaas dus. Er was een bus vertrokken om 22u45, de volgende was er pas om 23u 45. Om 23u betekende dat nog 3 lange koude natte kwartieren wachten…
Ik had liever in mijn bed gelegen!
Dan maar tram 24 genomen tot aan Silsburg en daar verder gewacht op de betreffende bus.
Lang man, lang dat dat duurt! Kwartier gekeken naar de regen die tussen de tramsporen en de kasseien in de plassen plenste.
Het volgende kwartier op de gsm gesnuisterd die ik heb geërfd van manlief. (Grappige filmkes tegengekomen van onze kleine! dochter, een optreden van U2 op 10/07/2005 (jaja! mevrau Lamote en mevrau Van Nuffelen) , Zipvergaderingen, knutsels,…).
Tot slot nog een kwartier gewacht.

De bus richting Zandhoven genomen die in Broechem knal voor onze deur stopt en afgestapt enkele meters voorbij onze deur. Ik had nochtans gebeld maar de chauffeur reed vrolijk door dus riep ik maar eens om te stoppen. :S

Oh, klein detail, ik moest eigenlijk al een goei uur DRINGEND plassen. Sjans dat mijn bekkenbodemspieren na die twee bevallingen toch nog werken. 😉
Hoofdpijn, dat had ik ook én keelpijn.

Rond half één in bed gekropen. Om 02u15 wakker geworden van mijn bed/huis/tafelgenoot die kwam slapen.
Om 5u30 uit bed gekropen om zoonlief te gaan troosten.
Klaas had gisteren heel de dag koorts gehad en dat was deze ochtend niet anders natuurlijk. Ik heb dat gloeiend kooltje dus uit zijn bedje gehaald, temperatuur genomen (39,2°), suppo opgestoken, onderhemdje ververst wegens nat, papflesje gemaakt en terug in bed gestoken.
Om 06u10 terug in bed, om 6u50 als Tom zijn wekker afging nog steeds wakker. Toen hij is opgestaan ben ik toch nog efkes in slaap gesukkeld.
De kinderen waren om 08u00 wakker maar ik ben zo stout geweest om Fien toch nog een kwartier “Moeke, mooooeeeeekkeee, MOOOEEEKKEE!!!!” te laten roepen.

Ik voelde me vanochtend alsof er een camion over mij was gereden en ik een dikke vette kater had.
Het feit dat ik me niet heb kunnen douchen voordat de kinderen wakker waren, werkt dat natuurlijk nog wat extra in de hand…

Pfffff…

Stanneke Stress

Een half uurtje geleden had ik de Stan aan den telefoon.
Hij is één van de Olkjes (oudleiding van Chiro Broechem) en had de taak op zich genomen om een weekendplaats te zoeken voor diegenen die mee op weekend zouden gaan.

Ze waren al gedegradeerd van het zoeken naar een vakantiehuis naar een chirolokaal omdat ze voor dat eerste ruim laat waren.
Meneer Stan had ondertussen goed schrik dat ze ook geen chirolokaal meer zouden vinden. ‘Dus maar eens een telefonneke plegen naar Katrien’ was zijn idee. En ja, ik heb mij nog eens nuttig getoond.
Zijn telefoontje was niet voor niks. Na een aanmeldingske op MSN en wat geheugen- en internetraadpleging van mijnentwege en gebel van Stan zijnentwege is er na een half uurtje een weekendplaats uit de bus gekomen.
Chiro Joke Scindal uit Wijnegem it will be.

Veel plezier ermee!!