Eigenhandig

http://praetershoek.be/casinos-in-clermont-florida-bowling-club/

Ik opende zonet mijn blog nog eens. Een horde nog niet toegelaten reacties stonden te wachten. 42 om precies te zijn. De meerderheid daarvan is een reactie op dit postje. Mensen zijn blijkbaar naarstig op zoek naar een patroon voor een maxi-cosihoes.
Omdat ik niet de tijd heb om iedereen terug te mailen, omdat ik ook niet iedereen wil blijven mailen, gooi ik het patroon gewoon in de lucht.
Vanaf heden vindt Jan en Alleman dat patroon dus gewoon hier. (De link werd bijgewerkt op 27 juni 2014 en werkt normaalgezien weer.)

Ik doe een poging om te rekenen op uw eerlijkheid. Voor persoonlijk gebruik! Het kan niet de bedoeling zijn om hier een handeltje rond op te zetten. En wees aub even vriendelijk en zet in ruil voor het gebruik van dat patroon even een reactie. Dat ik mensen blij maak, dat is goed voor mijn gemoed. 🙂

Rap een hoedje!

Het gaat schoon weer worden. Stelduvoor!
Kei goe natuurlijk. Liever een Fien op kamp sturen met schoon weer dan met regenweer. Mijn moederhart is weer wat geruster. 😉

Ik maakte het kind algauw nog een zonnehoedje voor op kamp. Wie weet komt het nog van pas!
Dat ‘algauw’ was wederom dik tegen mijn gat gesneeuwd.
Moeilijk kon dat niet zijn eigenlijk, dit patroon.

Ik weet niet waar het mis ging, maar mis ging het! Het kroondeel was te groot voor de zijkanten en de zijkanten waren te groot voor de hoedrand.
Ik heb twee keer nagekeken of ik die patroondelen niet verkeerd had overgenomen. Maar daar zat het probleem niet.

Lag het aan het feit dat ik het patroon exclusief naadwaarden interpreteerde?
Enfin, het was miserie om de delen te laten passen en bijgevolg is het een perfect kamphoedje! Niks om cadeau te geven aan iemand anders.

Te groot was het ook! Ik had nochtans het kind haar hoofd gemeten en besloten dat het de grootste maat moest zijn. Niet dus. ’t Zal dan toch aan de extra toegevoegde naadwaarde liggen zekers?

Om dat probleem op te lossen naaide ik vooraan de hoedrand maar een stukje om. Het is immers een zonnehoedje en geen blinddoek hé. 😉

Ik twijfelde vorig jaar of ik dat bloemenstofje zou kopen bij Vermiljoen maar daar heb ik precies nog geen spijt van gehad.

Flockfien

Jah! Haar valies is binnen. Haar kleedjes geraakten klaar.

5 t-shirts werden voorzien van een flockske. De anderen mochten ‘blanco’ mee.
Voor één exemplaar deed ik eens zot. *Hop* tijd.
Kieken, ik. Maar als ge ergens aan begint moet ge dat afwerken. Zeker als de bestemmeling al in ’t snotje had wat ge van plan waart.

Et voila, het kind heeft vanaf nu een échte Fien t-shirt.

    

Van foto 1 naar foto 2: Photoshop -> filter -> sketch -> stamp

En dan tekenen, knippen en stukske voor stukske strijken.


Op een t-shirt die haar volgend jaar zéker nog gaat passen. Het zou anders nogal stoem zijn!

Vakantie-tijd

En toen nam de vakantie een loopje met mijn tijd.

De laatste schoolweek was hectisch! Er moest vanalles en veel te veel.
Er was nog een afsluitend gesprekje met de peuterjuf omdat Trijn volgend schooljaar geen peuter zal zijn.
Er was een uitzwaaimomentje op de laatste schooldag. Zo eentje waarbij de oudste kleuters afscheid nemen van hun juf en voor haar een cadeautje voorzien. Eentje waarbij de ouders van de oudste kleuters lekkers voorzien voor alle ouders en kleuters van het klasje.
En laten wij nu net een uitzwaaiend grootje in huis hebben. Druk dus.

Naast de door de kleuters beschilderde kopjes voor juf, zorgde ik nog voor een snelle versie van een Vinktas met alle namen van de grootjes in. Een snelle zonder buitenzak en met materiaal dat ik nog in mijn kast had liggen. Geen tassenband maar zelfgestikte linten…

  

De wederhelft liet ik berkenstammetjes afzagen en uitboren tot pennenhouders. Zo kon Fien nog een klein mercike afgeven aan haar kleuterjuf en Trijn aan haar peuterjuf en de kinderverzorgster. Klaas mocht niks afgeven. Ah nee, hij komt volgend jaar gewoon terug bij zijn vertrouwde juf. Allee kom, hij maakte wel een schoon tekening natuurlijk!

De laatste vrijdag stond ik belachelijk vroeg op om een watermeloen te veranderen in een wateregel, komkommer door koekjesvormkes te duwen en nog van die dingen.

 

We geraakten zo in totaal wel aan een schoon gevulde tafel lekkernijen uiteraard.

Vrijdagmiddag begon de vakantie en ik dacht dat het wel zou beteren, die drukte. Helaas… fout gedacht jom!
Mijn kinderen zijn moe, zitten in elkaars haren en houden bleitconcerten om futtebagatellen. Ge zijt daar dus nen hele dag zoet mee.

Maar laat ik het nu net in mijn hoofd hebben gehaald om een deel van Fien haar bivakgarderobe zelf te maken. Och ja, dat ging wel kunnen terwijl de kinderkens braaf buiten speelden.
In realiteit staan ze te knoeien met een stempelkussen aan mijn tafel, blus ik brandjes, ruim ik kots, troost ik kindjes, deel ik koeken (eetbare hé, niet op hun oog) en fruit uit. Ge ziet dat van hier dat er eens efkes kan doorgenaaid worden. Allee, behalve als ik ze wat te gapen zet voor ketnet ofzo natuurlijk. Nu niet echt de manier waarop ge uw kinderen hun vakantie wilt laten doorbrengen.

Zelfmaakbroekskes dus. Ik krijg geen afdragerkes van ander mensen. 95% van de kleerkastinhoud is hier dus vers en nieuw. Ge stuurt uw kind daar niet mee op kamp mijn gedacht.
T-shirts kocht ik aan braderijprijzen in den Hema en de H&M. Ge ziet van hier dat dat na Fien nog twee meisjes gaat doorstaan en over de prijs van die t-shirts kunt ge u ook deftig vragen stellen.
Voor broekskes/rokskes zag ik dat zo niet zitten. Ik zou ze ook nieuw kunnen kopen aan dumpingprijzen. Maar ik ben nogal kieskeurig en shortjes en gemakkelijke rokjes aan de prijs waarvoor ge gerust een kledingsstuk kunt zien verloren of kapot gaan ging ik precies toch niet vinden.
Reststofjes voor het ene shortje, een oud topje van mezelf voor een rokje, een short uit een nog oudere trui en nog wat gerief uit nieuwe spons en velours. Dat is immers kei gemakkelijk om te wassen. Ze kunnen daar al eens mee ravotten!

  

Voor het gele shortje met appeltjes gebruikte ik dit patroon. Een leuk shortje in maat 116 maar eigenlijk mocht het iets ruimer zijn voor mijn 6-jarige en ik had geen goesting om het aan te passen. Eén exemplaartje maar dus.
De rokjes zijn gebaseerd op het A-lijntje van mme Zsazsa. Veel frul moet dat niet zijn voor kamprokskes hé.
De 3/4-broek maakte ik uit spons naar een patroon(10) uit de laatste ottobre. Ik vind het stiekem een heerlijk broekske!
Het strepenshortje is gewoon een zwaar aangepast patroon van een lange broek.

En zo zijn we toch al goed op weg. Nog een paar shortjes en we kunnen dat deel ook weer achter ons laten.

Uiteraard werden onze dagen ook met andere dingen gevuld. Veel dingen die ik eigenlijk eens op kindjes.net moet schrijven. Dat komt nog wel…

En gisteren vond je ons op Gooikoorts. Zo heerlijk gezellig, kleinschalig en gezinsvriendelijk. Het was al van 2009 geleden dat we er waren! In 2010 liep ik hoogzwanger rond en had ik hoegenaamd geen goesting om daar in de warmte rond te lopen en in 2011 trouwde zuslief dat weekend.

 

Volgend jaar weer!

Thee voor een mutske

Een uit de kluiten gewassen baby van 9 maanden en mutskes die ze allemaal ontgroeid is. Ze leende de exemplaartjes die ik voor Mitte maakte.

Het kleine meisje echter is van een heel ander kaliber dan onze jongste dochter. Mitte en Danse hebben hetzelfde kledingmaatje ondertussen ondanks hun 14 maanden verschil.

Ik nodigde Danse met moeder uit om een stofke te kiezen. We tekenden patroon, knipten stof en ik trok alles onder het machien door.

Voor ik het mutske de volgende dag meegaf  met een broertje van Danse, wrong ik er nog rap mijn twee kleinste meisjes in om een foto te trekken. Zij poseerden uiteraard met keiveel plezier!

En omdat vriendendiensten gratis zijn mocht S. mij niet betalen. Oók niet voor het materiaal.
Maar hoe gaat dat dan? Ja, juist… dan krijgt ge de volgende dag via datzelfde broertje gewoon een cadeautje mee.

Een dozeke thee. Vrouwenthee nogwel!
 Een dozeke thee krijgen is zoveel gezelliger dan centen. Ha, nu moet ik S. toch zeker nog wel eens uitnodigen om samen thee te sloeberen!

 

Rond het minipoepke

Mitte groeit uit haar broekskes.  De exemplaren waar ze zou inpassen, zijn zomerexemplaren. En voor dat laatste kind zo voor de wissel van de seizoenen nog gauw wat nieuwe broeken kopen, dat vond ik toch niet zo opportuun.

Er werd een patroon uit de kast gevist en een stofke.  Het werd iets wat gebaseerd was op een broekje (patroon 7) uit ottobre 4/2011.
Eerder een jongensmodelletje. De patronen voor meisjesbroekjes die ik hierthuis vond, zijn allemaal zo tuttig.
Het probleem is ook dat Mitte een kleintje is voor haar leeftijd. De broeken in haar maatje zijn  vaak nog babymodelletjes. Geef toe, maatje 74 voor een kindje van bijna 18 maanden is behoorlijk klein hé en kindjes van 9 maanden dragen nu eenmaal andere kleedjes dan kindjes van 18 maanden.

Ik tekende maat 80 op het half meterke van  mijn langbewaarde vogeltjesstof. De boel stond algauw in elkaar.
Half afgewerkt frommelde ik het rond Mitte haar lijfje. Te groot! Wat had ge nu gedacht.
De lengte dat viel nog mee, daar had ik op gerekend. Maar breed!! En ik had de boord er al aangezet. Ah ja, zo ben ik dan.

Een stukje naad uit de boord werd losgehaald en voorzien van een brede rekker.  De pijpen werden versmald tot een aanvaardbare breedte en dat alles zonder de boord weer van het broekske te halen.
Onderaan de pijpjes naaide ik een elastiekje.

Enfin, niet het beste maaksel ooit. Ook niet slim om een maat groter te maken dan uw dochter in werkelijkheid is.
Ik moest ook wennen aan het stofke in broekvorm. In ’t begin vond ik het nogal pyjama-achtig.

Maar goed, de dochter kan er nog een stuk in groeien.
En voor de volgende broekenversies… iemand die een tof patroon kent voor minimeisjes van 18 maanden?

Rap een rokske

Fien mocht vandaag naar een verjaardagsfeestje.
Ik ging voor de jarige wel rap een rokske maken. Dus trok ik een ottobre open en worstelde mezelf door de snelweg der patroonlijnen.

Een wikkelrokje. Maat 128 want het kind is een jaar ouder dan Fien en een kop groter.

Rap… dat was buiten die lijnensnelweg gerekend, het patroonpapier dat bijna op was, de overlock die al eens een steek liet vallen en dus diende ingeregen en opnieuw ingeregen te worden, de knopen die teveel naar het midden stonden,…
En het ergste van al… dat gisterenavond bleek dat ik de boel weer uit elkaar kon halen omdat ik mijn patronen niet omgekeerd op de stof had gelegd om over te nemen. Allemaal niet erg als ge symmetrische dingen maakt, maar bij asymmetrische toestanden zorgt dat voor gevloek en getorn.

Om geen stof te verspillen werd het dan maar een gespiegeld rokje. Het rechtervoorpand verhuisde naar de linkse kant en het linkervoorpand verhuisde naar de rechtse kant.

Al bij al werd dat rap rokske een dure tijdsbesteding. De gevolgen hierthuis waren er ook naar. De kinderhelft die zichzelf nog niet deftig weet aan te kleden vertoefde tot ’s middags in pyjama. Er werd in kasten gezeten, verstoten garendeeltjes kregen een lift van kousenvoetjes om vervolgens ergens anders in huis afgezet te worden, er werd gezaagd achter eten, er werd pas ingegrepen in de kindermuziekkeuze toen voor de vierde keer Koekebakkevlaaien van Kapitein “vannokio” (dixit Trijn) door de boxen dreigde te schallen,..

Maar het vriendinnetje was blij!

Appeltjes

Begin december kregen we een geboortekaartje in drieluik aan.
Bas werd geboren. De drie kaartjes werden door zijn mama gemaakt en ik zag er meteen een cadeautje in.

Op alle kaartjes stond een poes, een vogeltje en een lieveheersbeestje.   Op één kaartje stonden die beestjes op een achtergrond van appeltjes dus startte ik meteen de zoektocht naar een geschikte appeltjesstof.

Niet zo evident zo bleek. Maar kijk, in Hong Kong vond ik de juiste stof. Met een bestelling van 60€ werd de boel gratis verstuurd. Aha!
10 dagen later kwam de stof aan.

Tgoh, en had ik nu wat langer gewacht, dan had ik diezelfde stof gewoon bij Vermiljoen kunnen bestellen. Terwijl mijn bestelling onderweg was, verscheen de stof immers ineens bij Vermiljoen!

En toen volgde er een dekentje. Uit appeltjesstof en met flockapplicaties. Dat laatste vergde wat prutswerk, maar kijk… ik vind het meer dan waard!

Hopelijk is de kleine Bas er ook content mee. 😉

Gerecykleerd

8 oktober. Het was kakweer toen! Het was zaterdag, dat ook… en er stond een activiteit op de planning.

’s Namiddags hadden we een date met de klasgenoten van weleer. Kinderen en aanhangsels waren welgekomen deze keer.
Vorige keer leek ons dat geen goed idee.
We spraken af op de kinderboerderij van onze 7de-8ste klasjuf destijds.  Boerin Marleen… ipv juf Marleen. Het leven kan keren.

Enfin. Slecht weer dus. Veel regen. Kinderboerderij in ’t vooruitzicht.
Regenkleren zouden geen overbodige luxe zijn.
Ik bolde dus met de twee oudste kinderen naar het buurdorp om regenbroeken. Ah ja! Ge zou zot zijn om op een zaterdag “efkes” naar Merksem te rijden voor een Decathlonneke als ge regenbroeken kunt vinden op 10 autominuten van uw deur.
Een half uur later waren we weer thuis en 3 regenbroeken rijker. Enkel dat Mitteke had er geen.

De chiroregenjas van moeder zou soelaas brengen. Het ding was in onbruik geraakt ofschoon het nog in perfecte staat was. Veel toekomst leek het niet te hebben. Tegen de tijd dat het oudste kind erin past, zijn er allang andere chiroregenjassen.

Dus werd de schaar erin gezet. Uit de mouwen alleen al zou perfect een regenbroek passen. Maar… er is een maar uiteraard. Deze vrouw – als in ‘mezelf’- was nogal loemp bezig en sneed 2 rechtse voorpanden voor de broek. Nogal -euhm- onhandig. Zo werd er nog een pand uit een ander stuk van de regenjas gehaald. Zonder reflecterende strepen op…
De 3 juist geknipte panden hadden wél allemaal reflecterende strepen onderaan.

Of dat spel nog klaar geraakte? Nee.
Maar ’t was bruikbaar. De panden werden een broek met een elastiek eraan vanboven. Boordjes aan de bovenkant en aan de beentjes, dat is afwerking en dus voor later.
Het kind zou toch al geen natte broek overhouden aan het zeikweer van die dag.

Vorige week is het me dan gelukt om de broek levensvatbaar te verklaren.
Mouwen van een afgeschreven Klaast-shirt werden de boorden aan de beentjes van het regenbroekske.
Het chirotekentje dat in ’t midden van de regenjas stond, werd uitgeknipt en op het “lege” beentje geplakt. Stikken was teveel werk en daarbij is het nogal belachelijk om een regenbroek zeef te stikken. 😉
Het evenwicht werd hersteld.

Zo kan de mini al eens ongegeneerd door het natte herfstgras en langs de kiekenstront kruipen zolang ze het vertikt om te stappen.

1

Het jongste kind werd 1. Wie hier leest, wist dat al.

Jarige kinderen krijgen een kroon. Zodoende maakte ik afgelopen zondagavond het 12de exemplaar (allee jong, ons kinderen zijn tesamen al 12 keer verjaard!)
Het internet stikt van de stoffen kronen. Herkbruikbaar en al. En ik moet zeggen, er zitten schoon exemplaren tussen. Maar ik ben een madam met een rare kronkel. Die kronkel bezorgt mij een allergie voor massaconsumptie/productie.
Dus pas ik voor de stoffen kroon.

En als het dat nu alleen zou zijn, dan zou ik misschien nog durven zwichten, maar ik heb nog een paar goei redenen om toch voor het papieren exemplaar te blijven gaan.
1) ons kinderen vinden het fantastisch om tot een hele tijd na hun verjaardag met hun kroon te spelen. Als hij kapot gespeeld is of tegen de tijd dat het volgende kind verjaart, gaat die kroon gewoon bij ’t oud papier.
2) elke verjaardag een andere kroon krijgen is ook wel een beetje bijzonder. Iets als “na 4 komt 5 en niet 4+1”
3) Hier is het onbedoeld moeders taak om de kroon te maken. Net zoals ik het een eer vond om mijn kinderen de wereld in te sturen, vind ik het een eer om hen elk jaar te kronen. 😉

Voor editie 12 (van de kinderkronen) trok ik een papieren strook onder het stikmachien door. Ook het bloemeke werd machiengewijs op de kroon gezet. Het mag al eens wat anders zijn immers. 🙂

En origineel zijn op het www dat stikt van de creativiteit, dat is ondertussen behoorlijk moeilijk geworden. Waarschijnlijk bestaan er zo nog -tig van deze exemplaren, maar zolang ik ze niet per 100 tegenkom na vijf minuten googlen kan ik daarmee leven. 🙂