kinderen

http://praetershoek.be/ac-casino-online-download-deutsch-blizzard/

Het was ons allerlaatste dagje thuis met z’n tweetjes. Een kort dagje, want maandag is een halve dag school bij ons.
We gingen naar de winkel. Te voet en mét paraplu. Volgens de wil van het kind.

Thuis klommen we naar de zolder en zochten we een paar laarsjes. We wroetten in de doos en vonden een paar sloefjes.
In de kist zochten we naar het peuterklastasje.
En morgen brengen we ze voor ’t eerst naar school mét sloefjes en laarsjes in haar tasje.

Dat wil dus zeggen beste mensen, dat ik na 7 jaar nonstop moederen een rustpuntje zie.
Ik ga gewoon terug in mijn bed kunnen kruipen als de kinderen naar school zijn. Hah! Steluvoor!
Ik ga een momentje tijd hebben om eens naar de winkel te gaan voor mezelf.
Ik ga héél mijnen hof kunnen omspitten. Heen en terug en nog eens voor de lol.
Er gaat hier nooit nog was liggen te wachten op een lift naar de betreffende kleerkast.
Het eten gaat altijd voorbereid zijn tegen dat de kinderen thuis komen van ’t school.
Altijd verse lakens op de bedden.
Geen kruimels meer onder tafel.
Geen verfrommelde appels mee naar school geven, maar van die schoon stevig opgeblonken exemplaren.
Ik ga eindelijk de perfecte huismoeder worden! En ge moogt allemaal een jat koffie komen lurken want ik ga nimeer beschaamd zijn om volk in mijn kot binnen te laten. 😉

 

Oooh… mijn moederhart kraakt jom. Da’s dus wel de laatste hé en ze is nog zo klein.

 

PS: sorry moeke en voke

Vandaag. Bij het overschouwen van mijn huishouden vol krijsende kinderen, stapels was en het gebrek aan een auto waar we met z’n allen in passen bedacht ik me dat ik niet de wereldverbeteraar ben die ik had willen zijn.

Opgegroeid in een huishouden met vijf kinderen… dat maakt dat ik wel wat gewoon ben.
Stapels was, ruziënde kinderen, ouders die zot werden soms, ook al eens zonder auto waar we met z’n allen in pasten.

Bij ons thuis verdween er regelmatig eens iets. Zomaar. Vanzelf. En niemand had dat ooit gedaan. Kwijt. Gezocht tot in den treure.
Dat gebeurde. En voorwaar, we dachten bekanst dat er kwelduivels met ons gerief vandoor gingen.

Anno 2004 trad ik uit het ouderlijke huis en ging onder de kerktoren wonen met mijn lief. Gezellig, knus, zelden iets verloren. Als er al eens iets verloren ging dan was dat gemakkelijk in zijn schoenen te schuiven. Hij is een georganiseerde sloddervos.

Anno 2013 snap ik het. Vandaag tijdens dat overschouwen ’s mijnens leefwereld welde er een soort compassie met mijn ouders op.
Er verdwenen hier al wel eens kleine dingen of papieren. Of sleutels waar ge dan heel uw kot voor overhoop haalt (en mijn kinderen spelen dan nog geeneens Fort Boyard!) Een sloefke of een sandaal, dat speelden wij ook al wel eens kwijt in ons huis.
Maar sinds een tweetal weken is mijn keerborstel verdwenen. De stok is terecht. De borstel… ik zweer het! er zijn kwelduivels mee aan de haal. De kinderen weten van niks. Zeggen ze.
Hij viel vandaag, mijn frank. Kinderen zijn kwelduivels als het gaat over orde en netheid.
Binnenkort, als ze denken dat alles wat van mij is ook van hen is, dan gaat het hek van de dam zijn. Ik neem alvast afscheid van mijn persoonlijke eigendommen. Er komt een tijd dat ik ze niet meer ga terugvinden.
Mijn huishouden is geen haar beter dan dat van mijn ouders!

 

PS: Sorry moeke en voke, dat nietjesmachien dat ik eens heb geleend toen mijn slaapkamer zich nog boven jullie woonkamer bevond, dat is werkelijk goei gerief. Als ge het zoekt, het zit hier in het schuifke “nietjesmachine.”

 

Nieuwjaarke zoete

31 december. De dag dat het volk onze voordeur platloopt. Bedelkinderen die zingen voor een centje, een snoepke of een koek.

Wij wonen in één van de twee straten die zowaar de hoofdader van ons dorp vormen.  Op straat kunnen we de klok van de kerktoren lezen. Met andere woorden, de hoofdmoot van de nieuwjaarszangers passeert onze deur.

Vorig jaar hield ik me bezig met zingzakken voor de kinderen te maken en kregen de zangers een snoepke.
De buit die ze vorig jaar zelf mee naar huis namen was zo misselijkmakend zoet dat ik besloot dit jaar zelf mijn geefgedrag wat te veranderen.
Ik zette mij in de keuken met het allersimpelste recept dat ge kunt vinden voor koekskes (enfin, dat dacht ik) en zorgde voor 312 pakskes met een koekske in.
(Mitte ging bijgevolg met een recyclagezak zingen waarop ik deze ochtend nog gauw haar naam flockte.)

Goed, ik was er twee dagen werk aan kwijt. Niet het meest verstandige idee ooit, ik geef dat toe. Ik doe het ook maar enkel nog eens opnieuw als er volgend jaar iemand van op den buiten mee komt bakken en samen aan mijn deur komt staan.

Hoe dat nu juist ging?
Dag 1 bakt ge koekskes tot ge zelf naar een koekske smaakt.

Chocokoekjes:

Ik experimenteerde met de hoeveelheden dus zaten er verschillende koekjes in de pakjes.
De beste verhoudingen bleken de volgende:
– 400gr choco met hazelnoten (alla nutella)
– 200gr bloem
– een half ei (dooier of eiwit, dat maakt niks uit)
– een kletske melk

Als den deeg blinkt van ’t vet uit de choco, dan weet ge dat ge de goeie verhouding hebt.

Bollekes rollen, platduwen op een bakplaat met bakpapier en 8-12 minuten den oven in.

En als ge dat lang genoeg volhoudt geraakt ge aan meer dan 300 koekskes.

 

Dag 2 plooit ge verpakkingsmateriaal

Origamizakjes

Ik had hier nog nen hoop charcuteriepapier liggen van de AVA dus dat was logischerwijze het papier dat eraan moest geloven. Kraftpapier of bakpapier had evengoed gewerkt uiteraard. Maar bezint eer ge begint. 300 zakjes plooien doet ge niet op een uurtje…

 

En alzo zette ik gisteren een mand met 312 pakjes aan de voordeur. Er schieten er geen 20 meer over. Goed gegokt dus. 🙂
Voor volgend jaar: een knechtje of een ander idee aub.

Feest ze!!

 

 

 

Goud in de mond

Opstaan voor de kinderen. Ik deed dat tot in juni nooit. Daar was ik simpelweg te moe voor.
Toen Tom naar Amerika was deed ik dat noodgedwongen wel. Ik kreeg anders mijn vier kinderen niet optijd klaar voor school.  Vier ja, want Mitte moest wel mee uit de veren terwijl ze anders kon blijven slapen zolang ze wou.

Het werd vakantie en ik liet mijn wekker op de 6u50 van tijdens het schooljaar staan. De kinderen sliepen tot 8u-8u30, soms zelfs tot 9u. Zelfs als ik pas om 7u30 uit bed kwam omdat ik nog moe was, had ik gegarandeerd nog wat tijd om beneden alleen door te brengen.

Dat vroeger opstaan tijdens ’t verlof is trouwens niet voor de romantische stilte en het licht des ochtends hé. Dat is puur functioneel om al een deel van ’t huishouden te doen en eventueel rap naar de winkel te gaan vooraleer mijn bende apen wakker zijn.
Die vier kinderen belemmeren mijn huishouden meer dan ooit. “Het loopt hier niet.”

De wasmanden naast het wasmachien zijn helemaal leeg. Voor het eerst sinds een jaar ofzo.
Maar ik ging ook nog eens strijken en poetsen… en nog wat naaien… en in alle vroegte eens in den hof werken. Epic fail.

Sinds een paar dagen zijn Klaas en Trijn om 7u wakker. Héél plezant! Ze liggen te laat in bed om al om 7u wakker te worden dus dat garandeert lastige kinderen overdag.
Daar gaat mijn ochtendlijk alleenmomentje ook en het kinderzorgen begint alweer voor ik goed en wel mijn ogen heb uitgewreven. Ik was juist zo gehecht geraakt aan dat uurtje alleen zijn in de ochtendvroegte.

Ik twijfel om de wekker nog een uur vroeger te zetten. Maar 6u… het is dus wel vakantie hé mannekes en voor middernacht lig ik zelden in mijn bed.

*gromt*

 

Die ochtendstond…

 

Vakantie-tijd

En toen nam de vakantie een loopje met mijn tijd.

De laatste schoolweek was hectisch! Er moest vanalles en veel te veel.
Er was nog een afsluitend gesprekje met de peuterjuf omdat Trijn volgend schooljaar geen peuter zal zijn.
Er was een uitzwaaimomentje op de laatste schooldag. Zo eentje waarbij de oudste kleuters afscheid nemen van hun juf en voor haar een cadeautje voorzien. Eentje waarbij de ouders van de oudste kleuters lekkers voorzien voor alle ouders en kleuters van het klasje.
En laten wij nu net een uitzwaaiend grootje in huis hebben. Druk dus.

Naast de door de kleuters beschilderde kopjes voor juf, zorgde ik nog voor een snelle versie van een Vinktas met alle namen van de grootjes in. Een snelle zonder buitenzak en met materiaal dat ik nog in mijn kast had liggen. Geen tassenband maar zelfgestikte linten…

  

De wederhelft liet ik berkenstammetjes afzagen en uitboren tot pennenhouders. Zo kon Fien nog een klein mercike afgeven aan haar kleuterjuf en Trijn aan haar peuterjuf en de kinderverzorgster. Klaas mocht niks afgeven. Ah nee, hij komt volgend jaar gewoon terug bij zijn vertrouwde juf. Allee kom, hij maakte wel een schoon tekening natuurlijk!

De laatste vrijdag stond ik belachelijk vroeg op om een watermeloen te veranderen in een wateregel, komkommer door koekjesvormkes te duwen en nog van die dingen.

 

We geraakten zo in totaal wel aan een schoon gevulde tafel lekkernijen uiteraard.

Vrijdagmiddag begon de vakantie en ik dacht dat het wel zou beteren, die drukte. Helaas… fout gedacht jom!
Mijn kinderen zijn moe, zitten in elkaars haren en houden bleitconcerten om futtebagatellen. Ge zijt daar dus nen hele dag zoet mee.

Maar laat ik het nu net in mijn hoofd hebben gehaald om een deel van Fien haar bivakgarderobe zelf te maken. Och ja, dat ging wel kunnen terwijl de kinderkens braaf buiten speelden.
In realiteit staan ze te knoeien met een stempelkussen aan mijn tafel, blus ik brandjes, ruim ik kots, troost ik kindjes, deel ik koeken (eetbare hé, niet op hun oog) en fruit uit. Ge ziet dat van hier dat er eens efkes kan doorgenaaid worden. Allee, behalve als ik ze wat te gapen zet voor ketnet ofzo natuurlijk. Nu niet echt de manier waarop ge uw kinderen hun vakantie wilt laten doorbrengen.

Zelfmaakbroekskes dus. Ik krijg geen afdragerkes van ander mensen. 95% van de kleerkastinhoud is hier dus vers en nieuw. Ge stuurt uw kind daar niet mee op kamp mijn gedacht.
T-shirts kocht ik aan braderijprijzen in den Hema en de H&M. Ge ziet van hier dat dat na Fien nog twee meisjes gaat doorstaan en over de prijs van die t-shirts kunt ge u ook deftig vragen stellen.
Voor broekskes/rokskes zag ik dat zo niet zitten. Ik zou ze ook nieuw kunnen kopen aan dumpingprijzen. Maar ik ben nogal kieskeurig en shortjes en gemakkelijke rokjes aan de prijs waarvoor ge gerust een kledingsstuk kunt zien verloren of kapot gaan ging ik precies toch niet vinden.
Reststofjes voor het ene shortje, een oud topje van mezelf voor een rokje, een short uit een nog oudere trui en nog wat gerief uit nieuwe spons en velours. Dat is immers kei gemakkelijk om te wassen. Ze kunnen daar al eens mee ravotten!

  

Voor het gele shortje met appeltjes gebruikte ik dit patroon. Een leuk shortje in maat 116 maar eigenlijk mocht het iets ruimer zijn voor mijn 6-jarige en ik had geen goesting om het aan te passen. Eén exemplaartje maar dus.
De rokjes zijn gebaseerd op het A-lijntje van mme Zsazsa. Veel frul moet dat niet zijn voor kamprokskes hé.
De 3/4-broek maakte ik uit spons naar een patroon(10) uit de laatste ottobre. Ik vind het stiekem een heerlijk broekske!
Het strepenshortje is gewoon een zwaar aangepast patroon van een lange broek.

En zo zijn we toch al goed op weg. Nog een paar shortjes en we kunnen dat deel ook weer achter ons laten.

Uiteraard werden onze dagen ook met andere dingen gevuld. Veel dingen die ik eigenlijk eens op kindjes.net moet schrijven. Dat komt nog wel…

En gisteren vond je ons op Gooikoorts. Zo heerlijk gezellig, kleinschalig en gezinsvriendelijk. Het was al van 2009 geleden dat we er waren! In 2010 liep ik hoogzwanger rond en had ik hoegenaamd geen goesting om daar in de warmte rond te lopen en in 2011 trouwde zuslief dat weekend.

 

Volgend jaar weer!

Alleenstaand

Ik mag proeven van het alleenstaande moederschap. De heer is 9 dagen weg. Weg naar hier.
Nog twee volle dagen en hij vervoegt ons weer in/op/aan? de Praetershoek.

Ondertussen profiteren we er nog even van dat hij er niet is.
Wij eten dingen die de heer niet lust.
Gisteren rooikoolstoemp bijvoorbeeld.

Wij laten ongegeneerd Värttinä door de boxen galmen en ik lig er niet van wakker dat hij moet werken of dat hij ons gedjingel beu is en zijn hoofdtelefoon bovenhaalt.

 

Ik doe onversaagd verder met het hoofdstuk dat “was” heet  in ons huishouden. Dat hij er niet is is op dat vlak noch vooruit- noch achteruitgang.


De kinderen gaan op rooftocht in den hof om hun hongerkes te stillen terwijl moeder achter het fornuis staat.
Zevenblad wordt gegeten, koriander wordt geplukt, eieren worden geraapt, geen enkel rijp besje blijft onberoerd… En ze delen de buit.
Knap op zichzelf! want aan tafel wordt er gebruld “’t was wel eerst aan mij hé!” als ik boterhammen smeer of borden vul.

 

’s Avonds vul ik brooddozen en drinkbussen, leg fruit klaar en zoek ik proper onderbroeken in de stapel plooiwas. (Overdreven dat laatste maar dat klonk zo schoon… Deze week kwamen ze gewoon uit de kast. 😉 )

 

Maar ik ga het mij toch niet beklagen als hij terug is.
Terug iemand om iets tegen te zeggen als het mij uitkomt. Terug iemand om bij in bed te kruipen. Terug iemand om het opruimwerk mee te delen ’s avonds (ahum).
Terug tijd om de kinderen deftig te wassen want ik geef toe… ineens alleen voor vier kinderen moeten zorgen, dat is even erg als met een pasgeboren boeleke zitten en uw huishouden terug organiseren.* (Om u een gedacht te geven… bij Mitte heeft het bijna 2 maanden geduurd vooraleer ik dacht dat ik het nu wel helemaal alleen afkon.)

Ook… terug iemand die eindelijk naar het containerpark gaat rijden! Dat hij niet mocht vertrekken naar Amerika voordat hij dat containerpark eens had bezocht was blijkbaar ook maar een loos dreigement. 😉

 

*Voor de duidelijkheid: Ik ben dat gewoon hé om alleen voor vier kinderen te zorgen. ’t Zijn de ochtend en de avond die  geherorganiseerd moe(s)ten worden. Vier handen terugschroeven naar twee tijdens gezinsspitsen, het vraagt wat aanpassing.

Foto’s

Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ’t is zoiets als het risico van ’t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

Weldaad

Zondagochtend.
“Moeke kijk is *ze houdt ostentatief het gordijn opzij*, het is al licht.”

Geen 2 minuten later komt de verse 3-jarige  luidzingend naar beneden. “Moeke, ik ben op mijn muizenvoetjes naar beneden gekomen hé.” Die voetjes waren okee, die klep daar moeten we nog wat aan werken.
En zo zit ge dan algauw met drie spelende dochters in uw kamer. Ah ja, die jongste legt zich na haar ochtendlijk sloeberke moekesmelk in het warme bed niet zachtjes met haar hoofdje tegen uw lijf. Ze wil haar slaapzak uit en “tappetappe,” stappen dus. Of klauteren over ouderlijven en haar hoofdje in uw oogkas duwen, dat is zo gezellig.

Aangezien vader een professionele techniek heeft ontwikkeld in het negeren van kinderen des ochtends, is het moeder die het na een tijdje niet meer kan aanhoren en met kroost naar beneden teent. Er is niks zo lastig als kinderen die achter eten zagen.

Na het ontbijt wordt de kroost terug naar boven gejaagd. Badtijd. Ze hebben alvast ál hun kleren (lees pyjama’s en onderhemdjes) uitgedaan en in de woonkamer in ’t rond gestrooid. “Dan kunnen we rapper in bad.”
Om de koude gang te trosteren, wikkelen ze elks hun blootheid in een fleecedekentje of een doek uit de verkleedmand.
Ikzelf stap achter de 17-maander die zélf de trap opstapt.

Boven is de badkamervloer ondertussen gevuld met drie broebels deken. Lachen, gieren, brullen onder hun deken! Eentje valt aan, klampt zich vast aan mijn been en is niet van plan om los te laten. Na een professionele loswrikking ’s mijnens been richt het dekenbeest zich tot zijn zussen. Die hebben ondertussen hun deken afgeschud en lopen bloot kirrend door de badkamer. Enfin, stel u bij dat lopen niet teveel voor. Onze badkamer stelt qua grootte niet veel voor.

Ik stap de douche in en probeer de douchedeur te sluiten. Niet evident want er staat een minidochter met haar handjes aan de douchebak om mee in de douche te kruipen. In de week doen wij dat immers samen, zo douchen.
Maar ze moet wachten nu dus wring ik ze zachtjes weg.

Ik geniet van het warme weldadige water op mijn lijf. Drie blote ravotters en een huilend, malcontent lijfje dat zich tegen de buitenkant van de douchedeur plakt, achterlatend.
Ik negeer hun gefikfak en gehuil. Een vierkante meter voor mezelf. 5 minuten lang.

Als ik de douchedeur opentrek, vind ik twee aapkes met hun blote kont bovenop het tafeltje met de kleren. Maar als ik vraag om de badjes aan te geven, staan ze rap als tel op de begane grond.

Enkele minuten later zitten de olijke vier dan in hun bad. Er wordt badspeelgoed verdeeld en badwater gedronken. En zelfs al is enige tijd later hun badwater koud, ze willen er liever niet meer uit.

De foto dateert van november ’11, maar ’t blijft een wederkerige zondagse realiteit.

Vier badjasjes om het rimpelvel te verstoppen en te drogen. Het binnenstebuiten keren van de badkamer omdat in het klim- en klauterwerk de klaargelegde onderbroekjes verloren gingen.
Allee, het schetst een beeld van de ochtenddrukte die vooraf gaat aan onze zondag hé.

Uit: Het leven zoals het is: “Praetershoek” 😉

Junisprint

Mijn kinderen hebben hun eerste dag verlof al achter de kiezen. Al voelt het voor mij niet aan alsof het al vakantie is.
Wat vooral in mijn hoofd steekt, is dat mijn zus zaterdag trouwt.

Dat wil zoveel zeggen als: zorgen dat alle kleren in orde zijn (én in huis), dat mijn tekst als getuige in orde is, dat er eten in huis is voor de kinderen voor zaterdagavond, dat het logeergerief van Klaas klaarstaat, dat het mee te nemen kindergerief klaar staat,…
En eerlijk… dat klinkt nu toch niet bijster veel en vermoeiend? Maar jawel, ík heb daar een vol hoofd van.

Een hoofd dat overloopt van de to do’s. Zoals hier eens iets komen schrijven bijvoorbeeld. Inspiratie genoeg!
Echt waar… dan heeft ne mens geen tijd om veel te schrijven en zijn er dingen te over om neer te pennen. Tegen dat het hier weer wat rustiger is, weet ik weer niet wat schrijven. 😉

Het huishouden Jan Steent wat verder terwijl ik mij daar zo min mogelijk druk in probeer te maken. Al hou ik wel mijn duimen gekruist dat er hier niemand onbekend moet binnenstappen.
Mijn kinderen krijgen nog eten, er is nog elke dag proper ondergoed om aan te doen (al antwoord ik de wederhelft ’s morgens al eens met ‘kijk eens in de mand met plooiwas’),…
Het zou nóg erger kunnen dus.

Maar kijk… terwijl ik hier zo zit te wachten tot mijn feedbackchinesevrijwilliger mijn getuigentekst heeft nagelezen, geef ik u alvast een bloemlezing van wat mijn geheugen nog onthouden heeft.
Ik maakte vorige week 3 bloemenkroontjes. Ons kinderen vierden Sint Jan op school.
Niet zo schoon als die van vorig jaar, maar ik kon het niet opbrengen om aan elke kroon 1u bezig te zijn. Deze versie kostte mij een half uur per kroon.

Vrijdagavond knalden er in Borsbeek vreugdeschoten voor de zus en haar toekomstige. Ik was daar ook uiteraard!

Een dag later voegde ik me bij de leeftijdsgroep van de 30’ers.
Mét een feestje en mét cadeautjes!
Mét slecht weer ook! Ik heb verjaardagsfeestjes gegeven toen ik 6, 16, 21 en 30 jaar werd. En serieus, die drie laatste keren was het slecht weer! Al die jaren tussenin was 25 juni een stralende dag. Dat is toch hemeltergend??
Maar enfin, we mogen niet klagen. Ik heb genoten van mijn verjaardag. Echtig waar!
En toffe cadeaus jong! Twee goed voorbereide vriendinnen gingen voor het persoonlijk geschenkje (waarvoor oprecht dank!) Al de rest droeg zijn centje bij aan het last-minutevoorstel van mijn teerbeminde.
Zo gebeurde het dat ik afgelopen zaterdag een groot pak in ontvangst mocht nemen.

Ik vind dat zot! Ook daar: oprechte dank! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen. 😉

Dinsdag trouwde mijn zus voor de wet.  (Die foto’s staan nog ergens ruw en raw te wezen. Vooralsnog geen toonbaar bewijsmateriaal daarvan tot op heden.) Wij brachten de dag door bij de schoonbroer zijn familie met lekker eten en goed gezelschap. Stinkend en plakkend van ’t zweet zijn we ’s avonds thuis gekomen.

Woensdag werd in de klas van Fien en Klaas afscheid genomen van de “grootjes” ofte de kinderen die in september naar de eerste klas gaan. Traditioneel volgt daarop het jaarlijks afscheid voor de grote vakantie waarop alle ouders  (van de klas) zijn uitgenodigd. Om half twaalf stonden we dus paraat op school.
Als prettige vakantiewens gaven ons kindjes een cd’tje aan hun juf met daarop de foto’s die wij dit schooljaar trokken. In het hoezeke uiteraard een schoon tekening van het oudste kind.
Volgend schooljaar komen onze kinderen gewoon terug bij dezelfde kleuterjuf in de klas.
Ik zou hier nu een boompje kunnen opzetten over al die (zelfgemaakte) geschenken die menig juf/meester vandaag heeft gekregen, maar ik hou het daar kort over. Kleine persoonlijke geschenkjes: super! Al die andere geschenken waaruit zou lijken alsof ouders hun eigen kunnen willen tentoonspreiden: dat zal met de beste bedoeling gemaakt/gekocht zijn. Maar bedenk nu toch eens dat ge elk jaar 25 à 30 cadeaus mee naar huis sleurt…
Zoals dat in dat ene liedje gaat: …zie je dan dat klein gebaar, veel meer moet dat niet zijn …

Zo, de vakantie is dus begonnen. Nog efkes mijn schoenen verder inlopen en eens checken of de Chinese vrijwilliger al een reactie liet, dan zijn we ook voor zaterdag klaar!

Noot achteraf: Ik wil mijn ongenuanceerde woorden precies toch iets of wat verduidelijken vooraleer ik hier de kak van heel handwerkend blogland over mij krijg.
Wat ik bedoelde is vooral dit; Zolang er kinderhandjes aan te pas komen, is alles een fijn cadeau.
Iets wat enkel door moeder- of vaderhanden vervaardigd werd, dat vind ik precies zo’n gemiste kans…  Tenzij het je bedoeling is om enkel als ouder de juf/meester te bedanken natuurlijk.
En nee, u hoeft het absoluut niet eens te zijn met mij. 😉

Vraatzucht in den hof

Ge hebt bladluizen, ge hebt rupsen, ge hebt kevers, ge hebt slakken én… ge hebt kinderen.

Van de kolen en de boontjes blijven ze af. Sla, munt, bieslook, aardbeien en bessen moeten eraan geloven.
Elke keer ze naar vanachter tenen, wéét ik dat ze op rooftocht zijn.

Wacht totdat ze weten dat onder die groene blaadjes radijzen hangen of totdat er tomaten groeien. Ik ga niet meer moeten koken binnenkort!