moeder zijn

z casino

Het was ons allerlaatste dagje thuis met z’n tweetjes. Een kort dagje, want maandag is een halve dag school bij ons.
We gingen naar de winkel. Te voet en mét paraplu. Volgens de wil van het kind.

Thuis klommen we naar de zolder en zochten we een paar laarsjes. We wroetten in de doos en vonden een paar sloefjes.
In de kist zochten we naar het peuterklastasje.
En morgen brengen we ze voor ’t eerst naar school mét sloefjes en laarsjes in haar tasje.

Dat wil dus zeggen beste mensen, dat ik na 7 jaar nonstop moederen een rustpuntje zie.
Ik ga gewoon terug in mijn bed kunnen kruipen als de kinderen naar school zijn. Hah! Steluvoor!
Ik ga een momentje tijd hebben om eens naar de winkel te gaan voor mezelf.
Ik ga héél mijnen hof kunnen omspitten. Heen en terug en nog eens voor de lol.
Er gaat hier nooit nog was liggen te wachten op een lift naar de betreffende kleerkast.
Het eten gaat altijd voorbereid zijn tegen dat de kinderen thuis komen van ’t school.
Altijd verse lakens op de bedden.
Geen kruimels meer onder tafel.
Geen verfrommelde appels mee naar school geven, maar van die schoon stevig opgeblonken exemplaren.
Ik ga eindelijk de perfecte huismoeder worden! En ge moogt allemaal een jat koffie komen lurken want ik ga nimeer beschaamd zijn om volk in mijn kot binnen te laten. 😉

 

Oooh… mijn moederhart kraakt jom. Da’s dus wel de laatste hé en ze is nog zo klein.

 

Weldaad

Zondagochtend.
“Moeke kijk is *ze houdt ostentatief het gordijn opzij*, het is al licht.”

Geen 2 minuten later komt de verse 3-jarige  luidzingend naar beneden. “Moeke, ik ben op mijn muizenvoetjes naar beneden gekomen hé.” Die voetjes waren okee, die klep daar moeten we nog wat aan werken.
En zo zit ge dan algauw met drie spelende dochters in uw kamer. Ah ja, die jongste legt zich na haar ochtendlijk sloeberke moekesmelk in het warme bed niet zachtjes met haar hoofdje tegen uw lijf. Ze wil haar slaapzak uit en “tappetappe,” stappen dus. Of klauteren over ouderlijven en haar hoofdje in uw oogkas duwen, dat is zo gezellig.

Aangezien vader een professionele techniek heeft ontwikkeld in het negeren van kinderen des ochtends, is het moeder die het na een tijdje niet meer kan aanhoren en met kroost naar beneden teent. Er is niks zo lastig als kinderen die achter eten zagen.

Na het ontbijt wordt de kroost terug naar boven gejaagd. Badtijd. Ze hebben alvast ál hun kleren (lees pyjama’s en onderhemdjes) uitgedaan en in de woonkamer in ’t rond gestrooid. “Dan kunnen we rapper in bad.”
Om de koude gang te trosteren, wikkelen ze elks hun blootheid in een fleecedekentje of een doek uit de verkleedmand.
Ikzelf stap achter de 17-maander die zélf de trap opstapt.

Boven is de badkamervloer ondertussen gevuld met drie broebels deken. Lachen, gieren, brullen onder hun deken! Eentje valt aan, klampt zich vast aan mijn been en is niet van plan om los te laten. Na een professionele loswrikking ’s mijnens been richt het dekenbeest zich tot zijn zussen. Die hebben ondertussen hun deken afgeschud en lopen bloot kirrend door de badkamer. Enfin, stel u bij dat lopen niet teveel voor. Onze badkamer stelt qua grootte niet veel voor.

Ik stap de douche in en probeer de douchedeur te sluiten. Niet evident want er staat een minidochter met haar handjes aan de douchebak om mee in de douche te kruipen. In de week doen wij dat immers samen, zo douchen.
Maar ze moet wachten nu dus wring ik ze zachtjes weg.

Ik geniet van het warme weldadige water op mijn lijf. Drie blote ravotters en een huilend, malcontent lijfje dat zich tegen de buitenkant van de douchedeur plakt, achterlatend.
Ik negeer hun gefikfak en gehuil. Een vierkante meter voor mezelf. 5 minuten lang.

Als ik de douchedeur opentrek, vind ik twee aapkes met hun blote kont bovenop het tafeltje met de kleren. Maar als ik vraag om de badjes aan te geven, staan ze rap als tel op de begane grond.

Enkele minuten later zitten de olijke vier dan in hun bad. Er wordt badspeelgoed verdeeld en badwater gedronken. En zelfs al is enige tijd later hun badwater koud, ze willen er liever niet meer uit.

De foto dateert van november ’11, maar ’t blijft een wederkerige zondagse realiteit.

Vier badjasjes om het rimpelvel te verstoppen en te drogen. Het binnenstebuiten keren van de badkamer omdat in het klim- en klauterwerk de klaargelegde onderbroekjes verloren gingen.
Allee, het schetst een beeld van de ochtenddrukte die vooraf gaat aan onze zondag hé.

Uit: Het leven zoals het is: “Praetershoek” 😉

Onverantwoord moedergedrag

Mét en zonder schuldgevoel:

– mét schuldgevoel:
Bij het openduwen der voordeur de buggy met twee van uw bloeikes loslaten. Een luttele seconde later uzelf omdraaien als ge de deur hebt opengeduwd en zien dat de buggy zijn eigen gang gaat en erover denkt de straat over te steken.

Ik kan u garanderen dat uw hart een paar keer over slaagt.
Wij wonen dan wel midden in ’t dorp, maar wél aan een gewestweg. Niet dat het hier autoluw is dus!

En ja, ik ben achter de buggy gesprongen en de aankomende auto -die niet te snel reed- week uit en kon stoppen en ik schoof uit en zat verdwaasd op mijn gat achter de geredde kinderen.

Maar ge kunt ni geloven hoe slecht ik mij voelde achteraf! Zomaar het dierbaarste wat ge hebt, loslaten om de voordeur open te duwen, wetende dat het voetpad afhelt aan de garage van de buren. Te weten dat ge dat eigenlijk nooit doet omdát dat niet te verantwoorden valt daar.
Slécht moedermoment, jawel! Gewoon omdat ge aan ’t denken waart over ’t vervolg van de dag en de verdere praktische beslommeringen.

Ik heb getwijfeld om het met u te delen, maar kijk… ge moogt gerust weten dat ik een kip ben. Eentje met véél geluk!

– zonder schuldgevoel:
Dat kind 3 blijft liggen in haar bedje terwijl kind 1 en 2 worden opgehaald van ’t school. ’t Is iets wat ik eigenlijk niet aan iedereen moet vertellen, want ik heb al blikken gekregen van “gij onverantwoorde moeder, ge verdient niet dat ge kinderen hebt.”
Ik ben minstens 40 minuten de deur uit. Met wat pech zelfs bijna een uur.

Het kind van 2 vliegt op maandag en woensdag om 12u in haar bed. Ze heeft dan vaak al een uur lopen jengelen “moe” “bedje”. Dus ze krijgt haar bed na nog een boke.
Dat wil zeggen dat het kind gerust kan slapen en ikzelf gerust twee andere kinderen kan gaan halen. (Mitte gaat uiteraard altijd mee.)

“Maar als uw huis ontploft, of als het in brand vliegt?” “Stel dat er een camion uw huis ramt?” “Gene schrik dat er een meteoriet door het dak gaat slagen?”
Nee, ik lig daar niet zo van wakker. De kans is immers klein dat zoiets gebeurt, óók als ge thuis zijt.

“En als ge zelf iets tegenkomt? Hebt ge een papierke in uwe portefeuille zitten?”
Nee, geen papierke. De wederhelft weet dat als ze er niet bij is, ze thuis in haar bed ligt.
En als ik iets tegenkom? Dan ben ik al zeker dat zij niks heeft!

Tot zover de bezorgdheid van anderen. Mijn bekommernissen waren van de aard “hoelang slaapt het kind, kan ze uit haar bed, kan ze uit haar kamer.”
Aangezien op die vragen een bevredigend antwoord kwam passende in de betreffende situatie, leek het mij opportuner om het kind haar slaap te gunnen.
Tegen dat ik thuis ben, heeft ze nog een uur slaap te gaan.

Vanaf de moment dat er iets verandert in het slaap/schoolpatroon, zal ook het alleen thuis slapen veranderen.

Douchen voor gevorderden

Toen Mitte nog een minibaby was, wilde ik daar een postje aan wijden.
Dat is er duidelijk niet van gekomen. Maar onlangs kwam dat fb-gewijs weer ter sprake en dus wil ik u onze doucheavonturen niet onthouden!

Half mei 2010 verhuisden we naar ons nieuwe oude huis. We dachten eraan om de badkamer te vervangen en gingen op onderzoek naar mogelijkheden.
Uiteindelijk bleek dat er andere prioriteiten waren.
Komt nog bij dat noch het ezeltje dat geld schijt, noch de kip die gouden eieren legt hier bij ons wonen. Slotsom: de badkamer zal voor later zijn, ze is immers goed bruikbaar en nog degelijk.
Zo hebben wij dus sinds mei 2010 geen bad meer.
Voor onszelf was dat bad niet zo’n probleem. Om kinderen te wassen daarentegen is een bad wél handig natuurlijk.
Maar kijk, ook via een omweggetje lukt dat badderen wel. De kinderen worden -the old fashion way- gewassen in een teil. Een moderne wel.

(Gsmkwaliteit = niet de beste…)

In de keuken, in den hof, in de badkamer,…  Overal inzetbaar die dingen.
Eigenlijk kocht ik ze omdat ik het niet over mijn hart kreeg om ’s zomers een zwembad vol te laten lopen met water om in te ploeteren en dat om de zoveel dagen te moeten leegkappen en weer te vullen. Milieugewijs is dat amper te verantwoorden!

Maar kom, het ging hier over het douche-aspect van de tubtrugs.
Omdat ik ’s avonds te moe ben om te douchen en daarbij nog eens een kop lang haar heb die veel te traag droogt, ga ik ’s morgens in de douche.
’s Morgens wil zeggen dat er kinderen wakker zijn. Wat op zijn beurt wil zeggen dat ik die kinderen mee moet nemen.
’t Is dat of niet douchen.

En kijk. Dit is douchen voor gevorderden;
– Fien en Klaas zijn ’s morgens de deur uit om naar school te gaan.
– Mitte valt alweer bijna in slaap en wordt in haar hangmatje gehesen. Da’s een drie kwartierkes tijd om gauw te douchen met Trijn.
– Er wordt een tubtrug gevuld met water, het kind wordt ontbloot en in het badje gehesen.
– Tijd en ruimte om uzelve te wassen naast het spelende kind.
– Het kind wassen.
– Het kind laten zitten in haar badje en het moederlijke lijf drogen en aankleden.
– Het natte varkentje uit bad vissen, afdrogen en aankleden
– In zeven haasten naar beneden alwaar Mitte laat weten dat ze honger heeft.
(Dat is een mogelijk scenario. Tegenwoordig gaat Mitte al eens mee naar boven en ligt ze braaf te spelen op het verzorgingskussen op de grond.)

Douchen voor gevorderden. Extra punt: een baby erbij!
– Zorg dat de badkamer warm genoeg is
– Vul het bad voor de peuter
– Leg de baby op de grond op een kussen, bloot en in een handdoek gewikkeld
– Kruip in de douche en was uzelf
– Was de peuter
– Haal de baby erbij
– Was de baby en hou daarbij heel stevig een arm of een beentje vast. Ingezeepte baby’s zijn even glad als pasgeboren boelekes.
– Geef hem/haar eventueel borst (zalig onder het warme water!)
– Stap met de baby uit de douche, droog af en kleed aan.
– Kleed jezelf aan
– Vis de peuter uit bad

Douchen voor gevorderden. Extra punt: 4 kinderen
– zet 3 tubtrugs buiten de douche, in de badkamer
– te combineren met bovenstaande tips en een portie gezond verstand.
-…
– schrik niet als de tubtrugs half leeg zijn na uw douchebeurt
– dweil de badkamer

En als we ooit onze badkamer herinrichten, dan hoef ik daar eigenlijk geen bad meer in. Maar een inloopdouche zou toch handig zijn!

Nachtraaf

Het schoonste kind van West-Europa! Voor ons toch. 😉
Blijgezind en al wat ge wilt. Maar sinds kort zit er een kink in de kabel. Meer bepaald een kink in de nachtkabel.

Na twee weken word ik er zowaar een beetje moe van.
Onze Mitte confitte hangt het zwijn uit ’s nachts!

Er zijn voorlopig twee scenario’s.
1. Ze wordt wakker rond een uur of vier. Ligt te frazelen, te gillen en uiteindelijk te huilen. Ze is moeilijk stil te houden/krijgen. Ze wil geen borst, geen tutje,…  Na een uur tot anderhalf uur wint moeder uiteindelijk het nachtelijke gevecht.

2. Ze wordt wakker rond half zes, zes uur en doet weer moeite om in slaap te vallen tegen dat moeder uit haar bed kan.

Dat hebben wij nu nog met geen één kind meegemaakt! Man, ik word al moe als ik het typ. Mijn bed, mijn goei bed wil ik. Zo zonder een huishouden of andere kinderen die roepen.

Dus Mitte Adriaenssen, laat uw moeder slapen! Ze heeft een ochtendhumeur ondertussen en dat is nieuw.
Nog efkes en ze heeft ook wallen en wie gaat er dan met jou op stap? Ah ja! Nie-mand.

En ja, op zo’n momenten ben ik er van overtuigd dat het genoeg is geweest. Vier kinderen is welletjes. Want puur hypothetisch… als er een vijfde zou komen, dan zullen die vier anderen mij niet gerust laten!

Lijstjeskwelling

Ziezo, na het tandartsbezoekje deze ochtend zijn we daarnet nog even tot op ’t school geteend.
Zo kon Fien haar klasje nog eens zien en haar jufke. Volgende week woensdag is het dan voor écht dat ze naar ’t school gaat.

Dat zijn dan al twee dingen die ik van mijn kalender kan schrappen: 1. tandarts, 2. prebezoekje school.
Maar die kalenderlijst lijkt wel erg lang tegenwoordig.
Ik moet nog met Fien naar de osteopaat, naar ’t ziekenhuis, er volgt nog een afspraak voor ’t ziekenhuis, Fien haar eerste dag school,…
En dat allemaal naast het geboorte-todo-lijstje waar ik maar nieuwe dingen voor blijf vinden.

Zou het u verwonderen als ik graag nog twee maanden extra zwanger zou blijven?

Ik ga ook blij zijn als er een tweede auto is. Niet dat ik graag met de auto rijdt, absoluut niet zelfs. En de kans is groot dat het beest geregeld op stal zal moeten staan, maar ik zie er toch ook naar uit dat ik met de kinderen geraak waar ik (ongeveer) wil. Dat houdt immers in dat ik niet steeds opvang moet zoeken voor een kind, dat ik met de twee (drie) kinderen comfortabel ter plaatse kan geraken (lees: buggy’s om ze in vast te zetten zodat ze niet kunnen gaan lopen) en dat ik niet afhankelijk ben van manlief om bijvoorbeeld schoenen of sloefen voor de kinderen te kopen.

Laten we het er maar op houden dat ik moe ben en de lijst van dingen die moeten gebeuren zéér lang is in mijn hoofd.
We geraken er wel door, dat moet immers, maar ik zie er tegenop.

Kindjes weg

Ik heb daarnet mijn kindjes weggebracht voor een dagje.  Zo kan ik hopelijk eens wat verzetten in het huishouden.

Zo twee kleine rommelmonsters en aandachtsvreters in huis zijn niet bevorderlijk voor orde en netheid. Ik wil véél doen vandaag, maar ‘k besef maar al te goed dat ik véél te weinig ga kunnen doen.
Wie mijn kinderen dus eens voor een weekje wil lenen, laat maar iets weten! Dan kan ik het hier eens van boven tot vanonder proper krijgen. 😉

Awards en wat geschrijf achteraf

Ik merkte onlangs dat ik van Isabel een award kreeg. Zéér lief van haar, absoluut!

Ik had al langer in ’t snuitje dat die awards circuleerden in blogland. Kan iemand me misschien vertellen vanwaar die eigenlijk in godsnaam komen?
Google maar eens “Brillante Weblog Premio 2008” of iets wat er op trekt en ge weet niet waar ge eerst moet kijken!
Ne mens zou gaan denken dat het om een soort spam ging.
Door dat uitdelen van awards her en der, komt ge al eens op een andere blog terecht. Maar verder haalt niemand daar voordeel uit me dunkt.

Tot spijt van wie ’t benijdt gooi ik deze award ook niet door. Dat komt er -als ik het goed begrepen heb- ook op neer dat ik geen recht heb op de award. Eén van de voorwaarden is immers dat je 7 andere mensen aanduidt waarvan je vindt dat ze deze award verdienen.

Trouwens wel grappig dat er bij mensen een bepaald beeld gaat leven van wie en hoe je bent enkel door datgene wat je schrijft.
Ik was wel lichtjes vereerd te lezen dat Isabel onze kindjes schattig vindt en ervan uitgaat dat ik veel verzet op een dag.
Dat van die schattige kindjes, daar wil ik graag inkomen… meestal toch…
Dat van dat veel werk verzetten, dat is hier de laatste tijd wel anders! Ik heb de laatste weken vooral den tamzak uitgehangen op de zetel. Buiten winkelen en eten maken natuurlijk.
Mijn groentenhofke heb ik een beetje opgegeven… Tijdens ons verlof heeft het onkruid de bovenhand genomen evenals de slakken. (Pasop, de tomaten, courgetten en pompoenen leven nog, maar al de rest heb ik opgegeven…)
Na ’t verlof heb ik verschillende pogingen ondernomen om het onkruid uit te doen maar na drie pogingen heb ik het voor bekeken gehouden.
Sinds kort daarna lig ik ’s middags in bed terwijl de kinderen dutten om de zwangerschapsvermoeidheid te bestrijden en ’s avonds heb ik zelfs geen puf meer om het afval naar beneden te dragen.
Dus Isabel, tijd om uw “Katrienbeeld” wat bij te stellen. 😉

Lot

Mijn moeder zei het vroeger bij ons aan tafel en ik zal het nu nog eens zeggen:

“Het is als moeder uw lot om het warme eten koud te eten.”

Tegen dat mijn kinderen voldaan zijn en genoeg geknoeid hebben, kan ik ook een hapje eten.
Gelukkig eet ge alles als ge honger hebt, nietwaar? 😉

Draagdoek voor twee?

Deze namiddag werd Klaas na een hele lange dut wakker, zo lastig als wat, ontroostbaar…
Een tandje leek er de oorzaak van te zijn.
Snijtand nummer 6 zat al langer te wringen en zijn tandvlees was blijkbaar zéér rekbaar. Tot vandaag! Het tandje schoot er ineens uit en het lijkt een tandje dat er al veel langer staat dan één dag.
Het ventje moet dus serieus pijn hebben gehad.

Draagdoek er dus maar bijgenomen. Klaas in de draagdoek op mijn rug gezwierd onder véél gejengel, gezeur en gehuil van zuslief. Fien wou immers ook graag in de draagdoek.
(Sinds een accidentje met vinger tussen deur en troost bij moeke in de draagdoek heeft ze de smaak weer helemaal te pakken!)
“Nee Fien, moeke kan geen twee kindjes tegelijk dragen.” (Eigenlijk wel maar niet in een draagdoek)
Een knooptechniek zodat ge twee kinderen -van formaat-  aan uw “muilezellijf” kunt vastbinden, dat zouden ze nog moeten uitvinden. Of bestaat dat al en ken ik dat trukje niet?

Ik heb me ook al afgevraagd hoeveel kilo het nog duurt voor mijn lichaam ‘kraakt’ onder het kindergewicht. Ik heb in ieder geval maar twee armen, drie kinderen heffen zal al behoorlijk moeilijk worden.
Sja, tenzij… draagdoek, arm 1, arm 2. In mijn nek kan er dan ook nog één, maar dan ben ik wel helemaal uitverkocht.

Stel je voor dat je dan moet rechtkomen. Vanuit de knieën! Een mens krijgt daar bodybuildersbenen van. 😀
Ik zit ondertussen aan gewicht 20kg.