school

casinos near me 18 and over bars

Het was ons allerlaatste dagje thuis met z’n tweetjes. Een kort dagje, want maandag is een halve dag school bij ons.
We gingen naar de winkel. Te voet en mét paraplu. Volgens de wil van het kind.

Thuis klommen we naar de zolder en zochten we een paar laarsjes. We wroetten in de doos en vonden een paar sloefjes.
In de kist zochten we naar het peuterklastasje.
En morgen brengen we ze voor ’t eerst naar school mét sloefjes en laarsjes in haar tasje.

Dat wil dus zeggen beste mensen, dat ik na 7 jaar nonstop moederen een rustpuntje zie.
Ik ga gewoon terug in mijn bed kunnen kruipen als de kinderen naar school zijn. Hah! Steluvoor!
Ik ga een momentje tijd hebben om eens naar de winkel te gaan voor mezelf.
Ik ga héél mijnen hof kunnen omspitten. Heen en terug en nog eens voor de lol.
Er gaat hier nooit nog was liggen te wachten op een lift naar de betreffende kleerkast.
Het eten gaat altijd voorbereid zijn tegen dat de kinderen thuis komen van ’t school.
Altijd verse lakens op de bedden.
Geen kruimels meer onder tafel.
Geen verfrommelde appels mee naar school geven, maar van die schoon stevig opgeblonken exemplaren.
Ik ga eindelijk de perfecte huismoeder worden! En ge moogt allemaal een jat koffie komen lurken want ik ga nimeer beschaamd zijn om volk in mijn kot binnen te laten. 😉

 

Oooh… mijn moederhart kraakt jom. Da’s dus wel de laatste hé en ze is nog zo klein.

 

Klasfoto’s deel II

Vandaag trok ik de klasfoto’s van de middelbare klassen.

Iets na den tienen begon ik met een hyperactieve 8ste klas. Serieus… had ik me daar efkes aan mispakt seg! Joelen en lawaai en gibberen en al wat ge wilt bij een 26-koppige bakvisbende.
Om dat lang verhaal kort te houden: ik trok die klas nog eens terug om 15u. Ze waren wat gekalmeerd tegen die tijd en de twee 14-jarige jongens die geen (en dan bedoel ik echt géén! gelijk in “Oh fúck you joh!”) goesting hadden om op een klasfoto te staan werden nauwlettend in de gaten gehouden. Geen kans tot verstoppen achter andere mensen deze keer.
Okee, hun ogen schoten vuur maar ze staan er nu tenminste toch bij. Geen klachten van ouders over verdwenen kinderen en al aan mijn adres hé!

Wat volgde na de voormiddagspeeltijd waren 4 klassen DW (= duurzaam wonen, een BSO-richting) en 5 klassen ASO.
Eerst gingen we voor een “gewone” foto, vervolgens voor de “andere”.
De leerlingen mochten 2 minuten met hun klas overleggen over hoe ze hun tweede foto wilden.
En het moet gezegd… de BSO-klassen waren creatiever dan hun ASO-collega’s. Al spreekt het natuurlijk in hun voordeel dat de klasgroepen van DW kleiner zijn dan die van het ASO.

Hieronder geblurde klasfoto’s van 9DW, 10ASO en 8ASO (let op de twee antiklasfotojongens links in beeld)

 

Ik heb me daar beziggehouden tot half één (buiten de hertrek van klas 8 dan) en ik ging voldaan naar huis.

Man, wat is dat daar toch plezant. Een leuke ongedwongen sfeer.
En hoewel ze nu in andere gebouwen zitten dan dat ik zat vroeger (ik zat nog in ‘de boerderij’), vulde mijn hart zich toch met nostalgie.

Bij het wachten tot klas 12 voltallig was (er waren nog enkele leerlingen bezig met een test) zag ik daar een hoop schone mensen staan die bijna de school uitzwaaien. Eindwerken ingeleverd, eindtoneel gespeeld, op eindreis geweest… Kortom, het spel was gespeeld.
Toen we de foto’s konden trekken vroeg ik of ze er allemaal waren. “Dees zijn degene die afstuderen,” klonk er al grappend.
Ze zaten vol enthousiasme gelijk alleen een twaalfde klas dat kan die bijna afscheid moet nemen van een intense en schone schooltijd. Ze gaan dat daar nog missen, ik weet dat!

Toen ik tot slot met Trijn aan de hand (die ’s middags mee naar huis ging) voorbij het bovenbouwgebouw liep, zag ik twee jongeheren rap door een venster schuiven.

Dat eerste aan de rechtse kant van de trap. Beneden welteverstaan.

Ik kon niet anders dan (glim)lachen.

 

 

Klasfoto’s

Dit jaar trek ik de klasfoto’s in onze school. Dat kunt ge zo hebben met een school waar er een hoog ouderparticipatieniveau heerst. Ik ging dat wel kunnen dacht ik zo toen ze mij dat kwamen vragen.

Gisteren trok ik de kleuterklasjes, morgen doe ik de lagere school. Voor het middelbaar bestaat er nog geen planning.

Maar dus! Klasfoto’s. En ’t was nogal koud gisteren. Met een bende kinderen buiten gaan staan zonder jasjes om foto’s te trekken leek ons niet zo’n goed idee. Binnen dan maar.
Goed gelachen! Het licht in de kleuterklassen is niet om over naar huis te schrijven. Ik geef u een indruk.

Geen keigrote ramen tot op de grond dus. Gezellig licht, dat wel, maar minder gezellig om groepsfoto’s te trekken.

Ik botste als het ware op mijn gebrek aan specifieke technische  kennis. Diafragma-opening, sluitertijd en vooral het verband tussen de twee. Het was niet gemakkelijk!
Ge moet zo immers wel een kleine 20 snoetekes scherp op foto krijgen! En ze moeten allemaal zien, dat ook liefst.
Laten we stellen dat ik meer bedreven ben ik spontane foto’s trekken.

Nog over dat licht. Elza-D pleit voor (blog)foto’s zonder flits en ik kan ze niet meer dan gelijk geven. Wij trokken de voorbije winter al onze foto’s zonder flits. Bij gebrek aan… wegens defect. En ge leert daaruit, al is er ook Lightroom om foto’s wat bij te trekken natuurlijk.
Ik trok echter wél foto’s met flits gisteren. Niet allemaal (gelukkig!) maar ik heb het lichtspel toch nodig gehad.
En eigenlijk is foto’s trekken met een flits geen schande. Ge moet dat alleen tegoei doen. Niet dat ik dat dan goed kan, maar ik wéét dat dat wel tegoei zou kunnen als ge er verstand van hebt.
Enfin, ik deed mijn best en ik daag u uit om te zeggen welke van onderstaande foto’s met en welke zonder flits getrokken werden.

1.

2.

3.

Dju, het gaat te duidelijk zijn hé. 🙂 Maar ik kan niet veel andere foto’s tonen wegens teveel smoeltjes op.
En nee, ge moet ni in de exif-data op Flickr gaan snollen. Ik trok met cactussen en dat geeft precies niet de juiste metagegevens. 😉

Morgen deel twee van de klasfoto’s dus. En helaas, alweer geen schoon weer voorspeld! Dat wordt weer zweten op instellingen óf de kinderen van de lagere school toch naar buiten jagen zonder jas.

Elza, hoe zit dat met die workshop voor gevorderden jom!?

Privacytoestanden

Ik werd gevraagd om foto’s te trekken op school.
Beeldmateriaal verzamelen om te gebruiken bij de opendeurdag op 5/5 en voor de schoolwebsite (die nu nogal leeg is).

Zo produceer ik voor ’t eerst fotomateriaal dat is onderworpen aan de privacywet. Want ja, er zijn kinderen waar geen foto’s van mogen gepubliceerd worden en dat is wennen.

Ge zou eens moeten weten wat een lief snoeteke er boven dit prinsessenlijfje staat. 🙂

Aan bovenstaande foto ziet ge trouwens meteen waarom ons kinderen niet met hun schoon schoenen naar school gaan maar met (winter)botten.

Voila. We blijven dus wat vaag in de foto’s van deze “opdracht.” 😉

De andere foto’s staan op Flickr, veilig privaat te wezen. In afwachting van het betere papierwerk en napluizen van toestemmingsformulieren van ouders.

Hoe heerlijk simpel was het leven toen ik naar school ging. Het kon niemand wat schelen wie er waarvan foto’s trok.

Van dienst

Of ik foto’s wil komen trekken van de oudste kleuters die de overstap naar de eerste klas maken?
Ah ja, dat wil ik wel. Eerst zorgen dat ik mijn twee thuisblijvers kwijt geraak. Foto’s trekken en twee mini’s meesleuren, da’s een slechte combinatie.

Manman! Het verkeer zat tegen gisterenochtend. Een hoop kleuters, ouders en leerkrachten stonden daar al helemaal klaar toen ik in zeven haasten aankwam. Zij wat vroeger dan gepland ik drie minuten later dan gepland. En een bende kleuters laat ge niet zomaar wachten. Tof jong! En schuldig dat ik mij voelde.

Gelukkig was ik min of meer voorbereid en stond de juiste lens op het toestel, was de batterij opgeladen en was er plaats genoeg op het geheugenkaartje. Ne mens leert met scha en schand…

En dan hup! Gauw wat testshotjes om den ISO en de scherptediepte juist te zetten.
Dat het niet meeviel had ik algauw in ’t snuitje. Foto’s trekken in de schaduw/donkere met op de achtergrond een lichtbron van jewelste, een reflecterende raam/deur naast de te fotograferen onderwerpen en een lichtbron van jewelste achter uw rug. Ik ben daar te onervaren in en ik heb geen massa aan materiaal…

Ik heb zwaar gevloekt.
Foto binnen, foto buiten, foto binnen, foto buiten,… Recht, neer, recht, neer,… Nooit gedacht dat ge van foto’s trekken stijf kon worden.


Ik heb veel werk gehad met de foto’s. Gelukkig is er mijn vriend Lightroom die er in noodgevallen voor zorgt dat er meer uitkomt dan er op ’t eerste zicht lijkt in te zitten.

Er zitten goeikes bij!

Maar er zitten serieuze miskleunen tussen, dat ook.
Zoals dat ene jongenske dat op een bewogen foto staat. Het zal uw kind maar zijn! Verdorie, daar ben ik zo kwaad om…

Dat ik nog veel moet leren! En dat zo’n “duobaan” gelijk Elza D. en Photo-copy dat soms doen, zo zot niet is. Met twee ziet ge meer dan alleen.
Ik ga mij dringend een partner-in-crime moeten zoeken.

Junisprint

Mijn kinderen hebben hun eerste dag verlof al achter de kiezen. Al voelt het voor mij niet aan alsof het al vakantie is.
Wat vooral in mijn hoofd steekt, is dat mijn zus zaterdag trouwt.

Dat wil zoveel zeggen als: zorgen dat alle kleren in orde zijn (én in huis), dat mijn tekst als getuige in orde is, dat er eten in huis is voor de kinderen voor zaterdagavond, dat het logeergerief van Klaas klaarstaat, dat het mee te nemen kindergerief klaar staat,…
En eerlijk… dat klinkt nu toch niet bijster veel en vermoeiend? Maar jawel, ík heb daar een vol hoofd van.

Een hoofd dat overloopt van de to do’s. Zoals hier eens iets komen schrijven bijvoorbeeld. Inspiratie genoeg!
Echt waar… dan heeft ne mens geen tijd om veel te schrijven en zijn er dingen te over om neer te pennen. Tegen dat het hier weer wat rustiger is, weet ik weer niet wat schrijven. 😉

Het huishouden Jan Steent wat verder terwijl ik mij daar zo min mogelijk druk in probeer te maken. Al hou ik wel mijn duimen gekruist dat er hier niemand onbekend moet binnenstappen.
Mijn kinderen krijgen nog eten, er is nog elke dag proper ondergoed om aan te doen (al antwoord ik de wederhelft ’s morgens al eens met ‘kijk eens in de mand met plooiwas’),…
Het zou nóg erger kunnen dus.

Maar kijk… terwijl ik hier zo zit te wachten tot mijn feedbackchinesevrijwilliger mijn getuigentekst heeft nagelezen, geef ik u alvast een bloemlezing van wat mijn geheugen nog onthouden heeft.
Ik maakte vorige week 3 bloemenkroontjes. Ons kinderen vierden Sint Jan op school.
Niet zo schoon als die van vorig jaar, maar ik kon het niet opbrengen om aan elke kroon 1u bezig te zijn. Deze versie kostte mij een half uur per kroon.

Vrijdagavond knalden er in Borsbeek vreugdeschoten voor de zus en haar toekomstige. Ik was daar ook uiteraard!

Een dag later voegde ik me bij de leeftijdsgroep van de 30’ers.
Mét een feestje en mét cadeautjes!
Mét slecht weer ook! Ik heb verjaardagsfeestjes gegeven toen ik 6, 16, 21 en 30 jaar werd. En serieus, die drie laatste keren was het slecht weer! Al die jaren tussenin was 25 juni een stralende dag. Dat is toch hemeltergend??
Maar enfin, we mogen niet klagen. Ik heb genoten van mijn verjaardag. Echtig waar!
En toffe cadeaus jong! Twee goed voorbereide vriendinnen gingen voor het persoonlijk geschenkje (waarvoor oprecht dank!) Al de rest droeg zijn centje bij aan het last-minutevoorstel van mijn teerbeminde.
Zo gebeurde het dat ik afgelopen zaterdag een groot pak in ontvangst mocht nemen.

Ik vind dat zot! Ook daar: oprechte dank! Ik ben met mijn gat in de boter gevallen. 😉

Dinsdag trouwde mijn zus voor de wet.  (Die foto’s staan nog ergens ruw en raw te wezen. Vooralsnog geen toonbaar bewijsmateriaal daarvan tot op heden.) Wij brachten de dag door bij de schoonbroer zijn familie met lekker eten en goed gezelschap. Stinkend en plakkend van ’t zweet zijn we ’s avonds thuis gekomen.

Woensdag werd in de klas van Fien en Klaas afscheid genomen van de “grootjes” ofte de kinderen die in september naar de eerste klas gaan. Traditioneel volgt daarop het jaarlijks afscheid voor de grote vakantie waarop alle ouders  (van de klas) zijn uitgenodigd. Om half twaalf stonden we dus paraat op school.
Als prettige vakantiewens gaven ons kindjes een cd’tje aan hun juf met daarop de foto’s die wij dit schooljaar trokken. In het hoezeke uiteraard een schoon tekening van het oudste kind.
Volgend schooljaar komen onze kinderen gewoon terug bij dezelfde kleuterjuf in de klas.
Ik zou hier nu een boompje kunnen opzetten over al die (zelfgemaakte) geschenken die menig juf/meester vandaag heeft gekregen, maar ik hou het daar kort over. Kleine persoonlijke geschenkjes: super! Al die andere geschenken waaruit zou lijken alsof ouders hun eigen kunnen willen tentoonspreiden: dat zal met de beste bedoeling gemaakt/gekocht zijn. Maar bedenk nu toch eens dat ge elk jaar 25 à 30 cadeaus mee naar huis sleurt…
Zoals dat in dat ene liedje gaat: …zie je dan dat klein gebaar, veel meer moet dat niet zijn …

Zo, de vakantie is dus begonnen. Nog efkes mijn schoenen verder inlopen en eens checken of de Chinese vrijwilliger al een reactie liet, dan zijn we ook voor zaterdag klaar!

Noot achteraf: Ik wil mijn ongenuanceerde woorden precies toch iets of wat verduidelijken vooraleer ik hier de kak van heel handwerkend blogland over mij krijg.
Wat ik bedoelde is vooral dit; Zolang er kinderhandjes aan te pas komen, is alles een fijn cadeau.
Iets wat enkel door moeder- of vaderhanden vervaardigd werd, dat vind ik precies zo’n gemiste kans…  Tenzij het je bedoeling is om enkel als ouder de juf/meester te bedanken natuurlijk.
En nee, u hoeft het absoluut niet eens te zijn met mij. 😉

Fien naar school

Morgen is ’t Fien haar eerste schooldag en meteen ook een hectische woensdag.
Papa heeft verlof genomen om samen Fien te kunnen vergezellen op haar eerste dagje school.
We blijven tot ongeveer 10u-10u30 samen in het klasje. Daarna heeft Fien nog tijd tot 12u30 met haar klasje en haar juf vooraleer we ze alweer komen oppikken.

Zo’n eerste schooldag brengt toch ook wat met zich mee en dus ben ik volop in voorbereiding.
Sloefjes staan klaar, kleedjes hangen klaar, schooltasje is gevuld, truitje nog snel van haar naam voorzien,…

Verder moet ook alles klaar zijn om morgen de dag door te komen. We hebben nogal een strakke planning morgen.
– Klaas gaat bij moeke Sonja spelen.
– Fien gaat na schooltijd ook naar moeke Sonja (zo kan ze rustig blijven slapen als ze nog niet wakker zou zijn voor het volgende puntje)
– wij moeten om 16u20 bij de gynaecoloog zijn voor de laatste echo
– ’s avonds staat er nog een nieuwjaarsbezoekje bij Oma (van Tom) en Pierre op het programma. We eten daar een hapje en keren vervolgens naar huis om onze kindjes in bed te steken die waarschijnlijk doodmoe zullen zijn.

U ziet… er heerst bedrijvigheid in ons huishouden.

Schooltasje

Omdat ik voorlopig niet verder kan met het suikerbonenwerk, heb ik me de laatste paar avonden maar wat beziggehouden met andere dingen.
Zo maakte ik twee nieuwe kersenpitkussentjes én een schooltasje voor Fien!

Dat alles werd in elkaar geflanst met leuke stofoverschotjes en zonder patroontjes of meetlatten.
En het resultaat mag er uiteindelijk wel zijn vind ik.

Een leuke tas voor Fien waar haar poppemieke in kan “slapen” terwijl zij in ’t klasje speelt.
Er past nog een proper broekje en onderbroekje in en er is plaats voor een fruitje.
Met de velcrostrips krijgt ze haar schooltasje gemakkelijk zelf open en toe. Bovendien is haar tasje duidelijk gemerkt met haar naam.

Meer moet dat niet zijn voor een peuterke.

Nu nog sloefjes kopen voor in de klas en ze kan vertrekken binnenkort!

Dilemma’s

In januari zal Fien naar school gaan.
Papa kan ze ’s morgens wegbrengen met de auto en moeke moet ze ’s middags gaan halen.

’t Is 5à 6km ver en nu is de vraag hoe we die afstand gaan overbruggen ’s middags.
Met de fiets? Met de auto?

De fiets: dat is dan hoogzwanger en pas bevallen die eerste maanden dik 10km trappen. Dat gaat tegenslagen, als ik dan al op de fiets geraak. Vorige keer bij Klaas lukte dat absoluut niet. Ik heb me daar eens serieus aan mispakt.
Vanaf april wil dat dan ook zeggen dat ik drie kinderen heen en weer moet sjouwen met de fiets.
Er wordt dus gedacht aan een bakfiets.
Bedenkingen: dat zal toch ook wel zwaar trappen zijn en dat kost toch niet niks!!
Hier staat er ééntje met 500 euro korting… tot morgen. :S

De auto: er is er één waarmee vaderlief zal gaan werken, dus dat wil zeggen dat we nog een auto moeten aanschaffen. Serieuze kost extra als ge het mij vraagt! Niet goed voor ’t milieu en niet goed voor onze portefeuille.
Er zijn enkel minder praktische bezwaren als bij de bakfiets. Ik zal niet meer dan een uur onderweg zijn ’s middags en 3 kinderen kunnen perfect in een auto.

Dilemma’s dus!!

Taxus

Ik zit hier achter de computer wat te zoeken achter informatie over coniferen (in het kader van het al dan niet mogen planten van tomaten in de buurt van coniferen).
Gooi ‘coniferen’ door Google en ge komt wel op wat websites terecht waarbij coniferen en naaldbomen in één adem worden genoemd.
Taxus… dat komt ge op die websites ook vaak tegen.

Enfin, dat maar ter inleiding. Ik herinnerde me met al dat taxusgedoe dat ik indertijd bij het afstuderen een taxus mee naar huis kreeg.

In onze school was (is?) het de gewoonte om elke afgestudeerde leerling een boom te geven die eigenschappen draagt die -volgens het lerarenteam- dicht bij het karakter van een bepaalde leerling liggen.
Duidelijk? Het is nogal een lange zin om te zeggen dat je een boom meekreeg die bij je past(e).


(foto: Frank van Hevel)

Ik kreeg dus een taxus en geloof het of niet maar ik was daar niet mee gediend!! Zo’n lelijk boomke seg!
Ik had véél liever een loofboompje gekregen.

Op de één of andere manier was ik de avond voor het uitreiken van de diploma’s in school. Géén idee meer waarom ik daar was. Ik herinner me alleen nog dat ik daar niet alleen was.
Maar dus, ik had de boompjes zien staan en er hingen onze namen aan. Ik wist dus op voorhand welk een lelijk gedrocht ik zou krijgen. Even getwijfeld en dan toch zéér stout het naamkaartje aan mijn boompje verwisseld met dat van iemand anders.
Dat was dan in de sjakosj dacht ik.

Haha! Goed gelachen! Denkt ge nu dat ik dat toffer boompje had gekregen? Nee hoor! Onze leraren hadden blijkbaar voor elk van ons een stukje geschreven waarin de boom vermeld stond.
Onze leraren waren ook geen uilen. Ze konden namelijk wel een taxus van pakweg een hazelaar onderscheiden.
Goed geprobeerd van Katrien, maar niet gelukt.
Ik kon dus toch met dat gedrocht naar huis.

Thuis heb ik het toch nog proberen te adopteren al is het na een stiefmoederlijke behandeling gewoon gestorven in zijn pot.
De plant op zich is er dus niet meer, maar de herinnering aan “mijn boom” nog wel. Ondertussen kan ik wel zeggen dat ik de jonge boompjes evenals de in vorm gesneden exemplaren nog steeds niet mooi vind.
Zo’n grote oude boom daarentegen spreekt me wel aan, maar dat verpot zo moeilijk hé!


(foto: Neosnaps)

Ah ja, dat stukje over onszelf en onze boom, dat hebben we niet meegekregen. Ik heb dus maar de eigenschappen van de taxus even opgezocht en ik wil ze u niet onthouden!

Taxus

(Taxus baccata)

De Taxus wordt geassocieerd met onsterfelijkheid en de dood. Het sap van de Taxus bevat een dodelijk gif dat wel voor speerpunten werd gebruikt, vandaar de associatie met de dood.

De associatie met onsterfelijkheid vloeit voort uit het feit dat de Taxus wel duizenden jaren oud kan worden maar het heeft ook te maken met dat hij altijd groen blijft. Ze noemen de Taxus ook wel “wachter van de tijd”.

Heel vaak, zeker in Groot Brittannië, is hij te vinden rond kerken maar ook op kerkhoven.

Er zijn talloze verhalen uit de oudheid te vinden waarin de Taxus gezien wordt als krachtige bescherming

tegen het kwaad.

Het is een boom van twee uitersten. Hij is de bemiddelaar tussen deze en de andere realiteit en geeft ons inzicht in ons onderbewustzijn. Met zijn op slangen gelijkende wortels die diep in de onderwereld reiken is hij verbonden met de aarde, soepelheid en verandering maar ook met het hiernamaals en de bovenwereld waar de lichtwezens huizen.

Druïden gebruikten taxushout om er visioenen mee op te wekken en er toekomst voorspellingen mee te doen of om er krachtige amuletten van te maken. De Taxus behoort tot

de opperhoofd bomen en heeft een zeer wijze spirit!

Zo, u weet weeral teveel van mij!