Uncategorized

best slot machine to play at a casino

Ik ruilde mijn huismoederbestaan om voor het huismoederbestaan + betaalde halftijdse job.
Ik werd overdonderd door chaos en tijdstekorten.
Ik werd meer dan eens geconfronteerd met de lange werkdagen van de wederhelft.

Ik ben chronisch moe, krijg grijze haren en wallen.
Ik ben blij dat de vakantie begint. Het voordeel van werken in het onderwijs.

Maar ondanks de vermoeidheid en de chaos was er ook plezier en het fijne gevoel van bij te dragen aan een groter geheel. Niet dat ik het gemist heb, maar ’t was wel tof om dat nog eens te ervaren.

Ik heb genoten van kleine kindergelukjes. Voor een keertje niet die van mijn eigen kinderen.


Ik heb ook de vaste werktijden wel eens vervloekt. Een kleutertje dat moe is en geen rustdagje kan nemen omdat moeke moet werken, dat pikt voor zowel moeder als kind als haar klasjuf.

Werken op de school waar ik zelf school liep en waar mijn kinderen zitten, het had ook niet beter kunnen zijn natuurlijk. Ze hebben geen enkele keer in de voor- of naopvang moeten blijven omdat ik moest gaan werken. Dat is pure luxe.

En zo beginnen we straks aan een lange grote vakantie. Eentje met vier kinderen in huis. Eentje om de varkensstal terug om te toveren naar een redelijk en aanvaardbaar en bewegend huishouden.
Eentje om te genieten, om dankbaar te zijn voor alle tijd die ik al bij mijn kinderen heb kunnen zijn. Om te fietsen, te spelen, te slapen. Om na drie jaar nog eens op vakantie te gaan.

Na de vakantie starten de vier kinderen weer op school en blijft moeder thuis.
Aan het begin van het nieuwe schooljaar zijn er geen kleuterlestijden op overschot.
Dus nemen we het werk in de vers opgerichte vennootschap van de wederhelft en mezelf erbij. Wie weet volgt er dan later nog wel hier of daar een onderwijsuurtje. Rustig wordt het toch nooit meer. 😉

Chaos in mijn hoofd en in mijn huis

…en in dit blogberichtje. Eentje van den hak op den tak. Omdat chaos zich niet zo rap laat temmen.

Stilletjes hier, nietwaar? Dat gebeurt. Alhier. Niet bij ons thuis.
De stilte hier is meestal rechtevenredig aan de drukte in ons huis. Héél druk was het in de Praetershoek. Ik had nochtans gehoopt op een rustpuntje, een dagje “allee, nu weet ik precies ni goe wat doen vandaag.”

Anderzijds is al die drukte op zich ook wel de moeite waard geweest.
Wij vierden feest begin juni. Een feest waar véél tijd in gekropen is, veel organisatie… Veel geploeter in ons huishouden om dat allemaal rond te krijgen. Maar ze is gevierd, onze 7-jarige en ze genoot. Wij content dus.

Tussen het georganiseer door trok ik de klasfoto’s op school. Last minute in de planning gewrongen. Zo gaat dat nu eenmaal bij ons op school. Tom zwierde ze online met een paswoord enal zodat er vanaf dit jaar online klasfoto’s besteld kunnen worden. Olé!

Door al de drukte en het vele slechte weer dit voorjaar groeit het gras hier welig. De enkele keren dat de zon scheen of het droog bleef, was ik uithuizig OF was het zondag/feestdag waardoor ik het gras niet kon afrijden.
Nu laten wij altijd wel een stukje van den hof zijn gang gaan, maar dit jaar is het extreem.
De groentenhof daar ben ik dit jaar niet toe geraakt. 2 courgetteplanten heb ik staan. That’s it. De rest? Gras, zevenblad, boterbloemen, gras, en vooral gras en nog wat kruidjes hier en daar.

Zodus teende moeder de vrouw naar de stelendraaier. Een zeis zou ze kopen!

Een zeis met een versgeslepen blad, afgesteld op mijn grootte dat kost zo ongeveer een rib uit uw lijf. Een zwevende maar, maar kom. Ik kon niet betalen daar bij den draaier. Want het geld voor een zwevende rib had ik niet contant op zak en het toeval wil toch wel dat den draaier geen kaske heeft staan om uw kaart in te douwen zekers? Een ritje over en weer naar het dorp dus om vervolgens wederom naar het dorp te rijden mét zeis.


Alhier mijn hof in ’t midden van ’t dorp. Den hof van een burgershuis. Gras tot aan uw knieën. Te verslaan mét de zeis!
En hop! daar ging Katrien. Zeisend door den hof. Zoekend naar de juiste beweging. Pijn in haar armen en aan haar tussenribspieren ’s avonds. Want eerlijk… dat is arbeiden jong, zo zeisen.
De door velen gesuggereerde bosmaaier had gemakkelijker en rapper geweest. Maar ik hou ervan om de ouderwetse boerin uit te hangen in mijnen hof. Zonder lawaai en zonder benzinegeur.
Hoera voor de fysieke arbeid en de kleine ecologische voetafdruk!

Ik beken dat ik niet heel den hof in één ruk omlegde. Elke keer een stukske lijkt me redelijk. De kinderen vinden hoog gras trouwens de max om in te spelen.
Eén deel dus.
Een deel waar ik achteraf braaf het lange gras ging keren en nog eens keren en nog eens keren. Om dan vanmorgen in alle vroegte, nog voor de regen en voor het ontwaken ’s mijnens kinderen alles op te laden en vanachter te gaan gooien.
Alleen vroeg ik me af hoe ze in godsnaam vroeger hun hooi bonden om dat bij te houden, zo zonder tractors die hooipakskes kakken.
Iemand een idee?


Tussen de soep en de patatten maakte ik voor de ouders van de eerste klas een handleiding “maak eens een fluitzak van het breiwerk van uw kind in 22 stappen”.
Ik keek alle 22 breiwerkjes na en voorzag ze van enkele persoonlijke “camoufleer de fouten van uw kind”-instructies.

De vlierbloesems riepen mij. Aldus trok ik ze met groot genoegen van hun struiken. Propte ik ze in grote getalen in een glazen pot, samen met wat appelsien en citroen.

 

De aardbeien riepen nog harder en dus haalde ik (ja, ik ben een kieken) 8kg in huis. Goed voor ongeveer 28 potten confituur.
8kg aardbeien op een dag waarop ge 4 bloemenkroontjes voor uw kinderen moet vlechten. Wetende dat één bloemenkroontje toch alrap drie kwartier in beslag neemt… *klopt zich voor het hoofd*

Eén van mijn lectoren op de hogeschool besloot ooit eens dat ik misschien moest proberen om wat minder te slapen. Ik draaide met mijn ogen indertijd. Heksentoeren uithalen en honderdenéén dingen combineren, ik ben daar allang een krak in.
Voor minder dan 8u slaap ging ik niet, dat hield ik toen niet vol.
Ondertussen ben ik een getrainde moeder en worden mijn hersenen minder gepijnigd dan in mijn studententijd. Minder slapen is ondertussen mijn redding om alles gedaan te krijgen.

Alzo. Ik haal dan nu rap de was van den draad want drash zegt dat het gaat regenen straks. Daarna zoek ik mijn bed op want 6u slapen blijft pijn doen.
 

 

Gastblogje – “Plots ben je dan een geboortemoeke”

Misschien herinnert u zich deze nog… een half jaar geleden.
De moeder van het kind heeft wat gesjiekt op een stukske tekst om hier als gastblogje te plaatsen.
Bij deze dus Greet aan het woord;

Vandaag exact 6 maanden geleden beviel ik van mijn Fantastische dochter. Ik deed dat niet alleen, ik deed dit met mijn dochter haar geboortemoeke (zo noemen we haar).

Hoe gaat dat dan een geboortemoeke worden?
Je beslist om mama te worden, en dan besef je, ik ga moeten bevallen… bijzonder.
Je beseft dat je dit niet alleen wil doen en dat je een bepaalde nuchterheid, rationaliteit nodig hebt om dat te doen die je zelf niet in je hebt.
Niet alleen voor de dag zelf maar het hele proces daar naartoe. Je kijkt rond in je netwerk en denkt eigenlijk maar aan één iemand. Iemand die een duidelijke mening heeft over de dingen, niet altijd mijn mening. Iemand die een bepaalde hardheid heeft maar daar tegenover zeer zorgzaam is. Iemand die op dit vlak zeker rationeler en volwassener is dan ik!

En dan komt er schoorvoetend een vraag, een viske, een walrus die op het strand aanspoelt en de vraag “wil je er dan ook voor me zijn” en oef ze zei ja!

We belden voor en na vroedvrouwbezoekjes. Bij nieuwe vragen, bedenkingen, planningen, één keer bij een vals alarm…
We gingen samen op bezoek in de klinkiek waar ik poliklinisch ging bevallen.

Ik ging volle twee weken overtijd maar hield me wel aan de afspraken : niet als het sneeuwde en niet op de geschenkenbeurs van de school ;).

Het werd dus een inleiding. We kampeerden samen de nacht voordien al in de kliniek. Mijn ‘kleine’ broer zette me af en de vroedvrouw wachtte ons op.  Gezellig, hoe gek dat het ook klinkt, was het!

We maakten daar ons nestje -een vrouwennestje- waar nog geen 24uur later een ‘kleine’ pruts in zou geboren worden.

Die nacht gebeurde er niets, die ochtend gebeurde er niets, en maar sjauwelen met zen drietjes…
Toen kwam de baxter. Een uurtje werd er nog gesjauweld en dan was het letterlijk en figuurlijk zware arbeid.

Katrien gaf washandjes, zette de douche aan, gaf tips, at rustig een boke 😉 , gaf handen om in te knijpen, trok mooie foto’s, tilde me mee in en uit bad, zei lieve dingen, moedigde op de juiste momenten aan en zei ook op de juiste momenten niets.

En na een spannende en vermoeiende dag knipte ze de naveslstreng door!
Ze kon als eerste mee genieten van het kleine wondertje dat we vanaf nu in het echt koesteren.

Meter en Peter werden gebeld, familie en uiteraard ook Tom. Iedereen ff binnen en buiten en als de nacht er weer was kwam Tom zijn Katrien weer halen, die heel even van ons was geweest. We sloten de intenstse  24 uur van mijn te gek leventje nu met zijn 4 tjes af en het klopte, het was genieten!

dus Moeke,
nog eens een ongelofelijke  dikke merci (en mss doen we het nog een keer ?!)  🙂

 

Kinderloos

Zo af en toe biedt er zich een kandidaat aan om vrijwillig onze vier kinderen in huis te halen. Vier kleine schelmen, dat kunnen alleen mensen zijn met veel geduld en een groot hart. 🙂 Ze bestaan jong, ze bestaan. En wij vinden dat de max!

Morgennamiddag breng ik mijn kroost een straat verder weg, naar ‘moeke’ Sonja.

Morgenavond trekken Tom en ik naar de Cartoon’s in ’t stad om naar Bent te gaan kijken in de rol van Kid.
Bent is de broer van Fien haar vriendinnetje en klasgenootje. Maar ’t is niet persé een kinderfilm dus Fien mag niet mee.

 

Om onze magen te vullen reserveerden we een plaatske bij de Broers van Julienne  in Antwerpen. Ah ja! ’t Is vasten… en dagen zonder vlees.

Ha! Ik kijk er al naar uit. 🙂

Het loopt wat uit

Tgoh ja… dat kind is dus nog steeds niet geboren. Onze ijskast -die ik in ’t begin van de week helemaal vulde- geraakt leeg, mijn agenda staat alweer vol vergaderingen…
Vorige week was de ijskast vol en de agenda leeg.

Komaan baby, ge hebt al lang genoeg in het moederlijf gezeten!

Vollen bak

– Engagementen opnemen is kei tof.
– Nee zeggen is niet mijn sterkste kant.
– Als ik ergens voor ga, dan is het meestal all the way.

Tel 1 + 1 op en ik kan u zeggen dat het hier aardig druk is.
Wánt: we stampten een facebookpagina voor onze scholen uit de grond. Dat ging (en gaat) gepaard met de nodige vergaderingen en onderhoudswerk.

Wánt de geschenkenbeurs op school komt eraan. Twee dagen schoon gerief te koop en lekker eten op onze campus. Kom gerust eens kijken!
Voor de geschenkenbeurs maakte ik mijn allereerste affiche. Illustrator jom. Ja, dat lukte seg.
Van ver ziet het er nogal flets uit maar voor een eerste echte affiche valt dat mijn gedacht allemaal goe mee, niet?

Buiten de witbalans dan die mij mateloos stoort…

Op de geschenkenbeurs: vele toffe standhouders van buitenaf + schoolstanden (met gerief gemaakt door ouders/leerlingen.) Jep. Ook daar geëngageerd.
Gisterenavond stond ik op school met strijkijzer en strijkplank, naaimachine en véél stof. Het resultaat zult ge zelf moeten komen bewonderen. Als we dat klaar krijgen tenminste. Nog dik twee weken om door te travakken…

En ondertussen houd ik me standby voor een bevallingsoproep. Spannend!

Ik ga er niet rouwig om zijn dat er na Sinterklaas enkel nog het huishouden en de werkgroep PR is precies.

Over hoe het anders liep…

15 oktober. De dag dat ik zou gaan werken. Twee dagen in de week naar Antwerpen tot het einde van het schooljaar.
De ‘zou’ in de tweede zin verklapt veel. Ik heb het niet gedaan.
De eindbalans helde te negatief over. Ik kan het hier allemaal voor u opsommen. Allemaal kleine futtebagatellen die op zich positief opgevangen kunnen worden. Maar ik bespaar mezelf de moeite. Ik heb de knoop begin oktober al doorgehakt.

Toch geen extra kilometers dus. Geen extreem vroege vertrektijden. Geen… nog veel meer…
De rust in mijn hoofd keerde weer.  Het huishouden werd weer huishouden in plaats van puinhoop. Die puinhoop was rechtevenredig met de puinhoop in mijn hoofd.

Dus blijf ik nog efkes thuis om te zorgen. Blijf ik vervangjuf op de vrijdagen dat er een jufke ziek valt bij ons op school. Blijf ik geëngageerde ouder.

Nog efkes tijd om dat creatief project deftig uit de grond te stampen.

Och, ik heb geen spijt dat ik nee zei.

Onze bankrekening had het tof gevonden… en dat is dan meteen het enige nadeel want zo’n momenten met de kinderen zijn goud waard.

Privacytoestanden

Ik werd gevraagd om foto’s te trekken op school.
Beeldmateriaal verzamelen om te gebruiken bij de opendeurdag op 5/5 en voor de schoolwebsite (die nu nogal leeg is).

Zo produceer ik voor ’t eerst fotomateriaal dat is onderworpen aan de privacywet. Want ja, er zijn kinderen waar geen foto’s van mogen gepubliceerd worden en dat is wennen.

Ge zou eens moeten weten wat een lief snoeteke er boven dit prinsessenlijfje staat. 🙂

Aan bovenstaande foto ziet ge trouwens meteen waarom ons kinderen niet met hun schoon schoenen naar school gaan maar met (winter)botten.

Voila. We blijven dus wat vaag in de foto’s van deze “opdracht.” 😉

De andere foto’s staan op Flickr, veilig privaat te wezen. In afwachting van het betere papierwerk en napluizen van toestemmingsformulieren van ouders.

Hoe heerlijk simpel was het leven toen ik naar school ging. Het kon niemand wat schelen wie er waarvan foto’s trok.

Mobiel winkelen

Ik heb mij overlaatst de collect&go app geïnstalleerd op mijn gsm.
Kei handig! Tenminste als ge een broek aanhebt waar ge dat ding in kunt steken. Met kleedjes en rokken aan slingert het ding meestal ergens rond in huis en dan is het even nuttig als een briefje en een balpen.

Als ge denkt “ah de spaghetti is op” of “dju, da’s ’t laatste waspoeier” of “ai, dat mag ik ni vergeten want mijn kinderen gaan kwaad zijn”,… dan pakt ge uw mobiel beldink en ge klikt de collect&go app open, ge zoekt in het assortiment naar het te bestellen goed en ge zet dat in uw winkellijstje. Gsm uit en volgende keer zet ge er nog eens iets bij.
Als de lijst lang of dringend genoeg is, klikt ge op bestellen en kunt ge uw boodschappen gaan afhalen.

Serieus, dat scheelt mij een paar uur van mijn leven en iets minder grijze haren. Ik sta daar niet op te springen om met mijn vier bloedjes te gaan Colruyten. 😉
Ook: gedaan met de helft van het te bestellen waar niet te bestellen wegens “vergeten”.

Ooit win ik nog een prijs voor gemakzuchtige én efficiënte huismoeder!