vakantie

http://praetershoek.be/online-casino-discover-card-usa-data/

Ochtenden tijdens de vakantie zijn zoet als honing.
Als het weer wat meezit, priemt de vroegste zon door ons gordijn. Licht waaraan ik moeilijk kan weerstaan, lucht nog helder fris… de roep om door het natte gras mijn ochtendtoer door den hof te beginnen.
Was ophangen, onkruid wieden, kippen voeren,… het kost me ’s morgens geen moeite.


Kinderen druppelen zoetekesaan naar beneden. Het is vakantie, ze hebben geen haast.
Eentje is er meestal vroeg als de kippen bij en begint zijn dag steevast met zijn vroege neus in de boeken. Zijn zussen genieten wat langer van hun bedjes maar ook zij beginnen steevast hun dag met een boekje.

Ze lezen of spelen wat, we ontbijten en ze duiken hun botten in. Ze struinen den hof af op zoek naar lekkers. Een ontbijtdessertje als het ware.

Ochtenden tijdens de vakantie… een heerlijke energie en bedrijvigheid in ons huis. Het perfecte preventieve medicijn tegen het geruzie dat na de ochtendrust toch ook de kop op steekt!
Mag het alsjeblief alle dagen zomer zijn?

Verboden te zwemmen?

Ik had geen goesting in de zee.
Akkoord, het was warm… en met zo’n hete binnenlandse temperaturen is het aan de zee meestal wat koeler.
Maar dan nog. Ik had er geen zin in. Geen schaduw, geen rustige plaatskes tenzij ge uw zagende kroost ver door het zand sleurt.

Ik vroeg op facebook naar leuke zwemplekjes aan onze Vlaamse waterlopen. Niet omdat ik Vlaanderen beter vind dan het zuidelijk landsdeel, wel omdat ik  het erg vind dat ik mijn eigen streek niet genoeg ken wat dat betreft.
En ook omdat ik eigenlijk gewoon rap ter plaatse wil zijn. Liefst met de fiets zelfs.

Ik heb gedacht aan kreken of andere plassen maar dat leek me uiteindelijk niet ideaal gezien het gevaar op infecties met de aanhoudende hitte. Een rivierke moest het dus worden.
Maar eigenlijk weet ik niet of dat wel mag, zo de Witte van Zichem-gewijs een rivierke induiken. Dat van bruggen boven kanalen en diepere rivieren springen niet mag, dat lijkt me duidelijk. Maar zo rivierkes waar ge kunt staan… mag dat?

Uiteindelijk reden we zo’n 180km richting Rendeux omdat we vrij zeker waren dat er daar aan de Ourthe wel een plekje zou zijn om te spelen. Niet direct voldaan aan de dicht-bij-huis-eis, wel aan de schaduw en waterkant-eis, ver weg van de koppenlopendrukte.

Een plekje aan de Ourthe dus, waar af en toe een kayak of een kano voorbijkwam, waar ons kinderen ongehinderd in hun blootje konden spelen, waar er viskes tussen onze tenen glipten, waar het heerlijk toeven was in de schaduw van de bomen.

Ik maakte op google maps alvast een kaartje aan met mogelijk zwembare plaatsen (misschien is dat kei illegaal, wie weet!)
De link vind je hier. Aanvullingen doorsturen mag!

De criteria zijn:
– proper water
– toegankelijk  met kleine kinderen
– een “strandje” om veilig in het water te geraken is een meevaller
– veilig (qua diepte en stroming)
–  …

 

 

Foto-ochtend

1 september binnenkort. (Of 3 zo u wil.)
En een eerste klasser dit jaar. Dat wil dus zeggen dat het gedaan is met  naar Frankrijk rijden in september.

Spijtig… want ons vakantieplekske is zo fantastisch schoon en stil in september.

Vorig jaar kroop ik een keer extra vroeg uit mijn bed om foto’s te trekken bij zonsopgang.
Dat is genieten! Zo voor er leven is en kindergejoel, nog voor de zon over de bergtop komt piepen. Magisch…

 

Dit jaar is er geen “op verlof” dus stel ik het met ons dorp.
Kwart na zes bed uit, half zeven de fiets op. Dat kon nog.
Het dorp dus… en geen hele verplaatsing naar idyllische plekjes aan de andere kant van het land.
Ik moet eigenlijk zo zot ver niet gaan rijden. Het is hier immers ook schoon!

Zo onderweg, op jacht naar schoonheid, komt ge vanalles tegen. En met het ochtendlicht worden zelfs lelijke dingen de moeite om te vereeuwigen.


Twee oude huizekes moesten wijken zo bleek. Ik vind dat altijd jammer.  Tenzij ze rot zijn kan ik er niet goed tegen dat oude charmante huizekes en boerderijen met de grond gelijk moeten gemaakt worden.
Een kronkel, ik weet het.


En hop, daar was de zon dan! In een uithoekske van Broechem…

 

Een uithoekske met koeien. Koeien zijn de max…

 

… en nieuwsgierig!


Om half acht stond ik op een amper gebruikte brug over de E313.

richting Kempen

richting Antwerpen

Een brug met een oude reling trouwens.  En een baan waar het zo rustig is dat ge op uwe buik op de grond kunt gaan liggen om foto’s te trekken. Als ik dat hier in ‘ t straat deed was ik al tien keer plat geweest.


Of hoe spelen met de instellingen van je camera zo’n verschillende foto’s kunnen opleveren hé. Na die workshop foodfotografie bij Ann heb ik onbedoeld veel dingen bijgeleerd precies.

Tegen den achten denk ik aan naar huis rijden. Er zouden zo stilaan wel eens kinderen kunnen wakker worden.
Maar dan komt ge toch nog dingen tegen waarvoor ge van uw fiets stapt.


kasteel Broechemhof


lichtlaagskes langs de Oelegemsesteenweg


één van de weinig overblijvende bakhuisjes in Broechem

En zo staat ge dan om kwart na acht met vers brood in een muisstil huis.

 

 

 

Goud in de mond

Opstaan voor de kinderen. Ik deed dat tot in juni nooit. Daar was ik simpelweg te moe voor.
Toen Tom naar Amerika was deed ik dat noodgedwongen wel. Ik kreeg anders mijn vier kinderen niet optijd klaar voor school.  Vier ja, want Mitte moest wel mee uit de veren terwijl ze anders kon blijven slapen zolang ze wou.

Het werd vakantie en ik liet mijn wekker op de 6u50 van tijdens het schooljaar staan. De kinderen sliepen tot 8u-8u30, soms zelfs tot 9u. Zelfs als ik pas om 7u30 uit bed kwam omdat ik nog moe was, had ik gegarandeerd nog wat tijd om beneden alleen door te brengen.

Dat vroeger opstaan tijdens ’t verlof is trouwens niet voor de romantische stilte en het licht des ochtends hé. Dat is puur functioneel om al een deel van ’t huishouden te doen en eventueel rap naar de winkel te gaan vooraleer mijn bende apen wakker zijn.
Die vier kinderen belemmeren mijn huishouden meer dan ooit. “Het loopt hier niet.”

De wasmanden naast het wasmachien zijn helemaal leeg. Voor het eerst sinds een jaar ofzo.
Maar ik ging ook nog eens strijken en poetsen… en nog wat naaien… en in alle vroegte eens in den hof werken. Epic fail.

Sinds een paar dagen zijn Klaas en Trijn om 7u wakker. Héél plezant! Ze liggen te laat in bed om al om 7u wakker te worden dus dat garandeert lastige kinderen overdag.
Daar gaat mijn ochtendlijk alleenmomentje ook en het kinderzorgen begint alweer voor ik goed en wel mijn ogen heb uitgewreven. Ik was juist zo gehecht geraakt aan dat uurtje alleen zijn in de ochtendvroegte.

Ik twijfel om de wekker nog een uur vroeger te zetten. Maar 6u… het is dus wel vakantie hé mannekes en voor middernacht lig ik zelden in mijn bed.

*gromt*

 

Die ochtendstond…

 

Vakantie-tijd

En toen nam de vakantie een loopje met mijn tijd.

De laatste schoolweek was hectisch! Er moest vanalles en veel te veel.
Er was nog een afsluitend gesprekje met de peuterjuf omdat Trijn volgend schooljaar geen peuter zal zijn.
Er was een uitzwaaimomentje op de laatste schooldag. Zo eentje waarbij de oudste kleuters afscheid nemen van hun juf en voor haar een cadeautje voorzien. Eentje waarbij de ouders van de oudste kleuters lekkers voorzien voor alle ouders en kleuters van het klasje.
En laten wij nu net een uitzwaaiend grootje in huis hebben. Druk dus.

Naast de door de kleuters beschilderde kopjes voor juf, zorgde ik nog voor een snelle versie van een Vinktas met alle namen van de grootjes in. Een snelle zonder buitenzak en met materiaal dat ik nog in mijn kast had liggen. Geen tassenband maar zelfgestikte linten…

  

De wederhelft liet ik berkenstammetjes afzagen en uitboren tot pennenhouders. Zo kon Fien nog een klein mercike afgeven aan haar kleuterjuf en Trijn aan haar peuterjuf en de kinderverzorgster. Klaas mocht niks afgeven. Ah nee, hij komt volgend jaar gewoon terug bij zijn vertrouwde juf. Allee kom, hij maakte wel een schoon tekening natuurlijk!

De laatste vrijdag stond ik belachelijk vroeg op om een watermeloen te veranderen in een wateregel, komkommer door koekjesvormkes te duwen en nog van die dingen.

 

We geraakten zo in totaal wel aan een schoon gevulde tafel lekkernijen uiteraard.

Vrijdagmiddag begon de vakantie en ik dacht dat het wel zou beteren, die drukte. Helaas… fout gedacht jom!
Mijn kinderen zijn moe, zitten in elkaars haren en houden bleitconcerten om futtebagatellen. Ge zijt daar dus nen hele dag zoet mee.

Maar laat ik het nu net in mijn hoofd hebben gehaald om een deel van Fien haar bivakgarderobe zelf te maken. Och ja, dat ging wel kunnen terwijl de kinderkens braaf buiten speelden.
In realiteit staan ze te knoeien met een stempelkussen aan mijn tafel, blus ik brandjes, ruim ik kots, troost ik kindjes, deel ik koeken (eetbare hé, niet op hun oog) en fruit uit. Ge ziet dat van hier dat er eens efkes kan doorgenaaid worden. Allee, behalve als ik ze wat te gapen zet voor ketnet ofzo natuurlijk. Nu niet echt de manier waarop ge uw kinderen hun vakantie wilt laten doorbrengen.

Zelfmaakbroekskes dus. Ik krijg geen afdragerkes van ander mensen. 95% van de kleerkastinhoud is hier dus vers en nieuw. Ge stuurt uw kind daar niet mee op kamp mijn gedacht.
T-shirts kocht ik aan braderijprijzen in den Hema en de H&M. Ge ziet van hier dat dat na Fien nog twee meisjes gaat doorstaan en over de prijs van die t-shirts kunt ge u ook deftig vragen stellen.
Voor broekskes/rokskes zag ik dat zo niet zitten. Ik zou ze ook nieuw kunnen kopen aan dumpingprijzen. Maar ik ben nogal kieskeurig en shortjes en gemakkelijke rokjes aan de prijs waarvoor ge gerust een kledingsstuk kunt zien verloren of kapot gaan ging ik precies toch niet vinden.
Reststofjes voor het ene shortje, een oud topje van mezelf voor een rokje, een short uit een nog oudere trui en nog wat gerief uit nieuwe spons en velours. Dat is immers kei gemakkelijk om te wassen. Ze kunnen daar al eens mee ravotten!

  

Voor het gele shortje met appeltjes gebruikte ik dit patroon. Een leuk shortje in maat 116 maar eigenlijk mocht het iets ruimer zijn voor mijn 6-jarige en ik had geen goesting om het aan te passen. Eén exemplaartje maar dus.
De rokjes zijn gebaseerd op het A-lijntje van mme Zsazsa. Veel frul moet dat niet zijn voor kamprokskes hé.
De 3/4-broek maakte ik uit spons naar een patroon(10) uit de laatste ottobre. Ik vind het stiekem een heerlijk broekske!
Het strepenshortje is gewoon een zwaar aangepast patroon van een lange broek.

En zo zijn we toch al goed op weg. Nog een paar shortjes en we kunnen dat deel ook weer achter ons laten.

Uiteraard werden onze dagen ook met andere dingen gevuld. Veel dingen die ik eigenlijk eens op kindjes.net moet schrijven. Dat komt nog wel…

En gisteren vond je ons op Gooikoorts. Zo heerlijk gezellig, kleinschalig en gezinsvriendelijk. Het was al van 2009 geleden dat we er waren! In 2010 liep ik hoogzwanger rond en had ik hoegenaamd geen goesting om daar in de warmte rond te lopen en in 2011 trouwde zuslief dat weekend.

 

Volgend jaar weer!

Inpakken voor gevorderden.

Zaterdagochtend zijn we de pist in. Een weekje naar Frankrijk. Eéntje maar want in september gaan we er nog eens 2.

4 kinderen en veel gerief.
Maar kijk. Deze keer wordt het verhuizen inpakken voor gevorderden.
Zónder lijstjes! De dag vóór we vertrekken én met vier kinderen in huis.
Krijg gerust stress in mijn plaats. Ik heb daar geen last van. 😉

Goei weer… dat zou ik wel appreciëren. We rijden ‘maar’ tot in Boulogne-sur-Mer en ’t gaat daar evenveel regenen als hier natuurlijk!

Terug

Het was hier stil en dat had alles te maken met vakantie.
De voorbije twee weken zaten we immers in ’t zuiden van Frankrijk. En ’t weer was daar beter dan hier naar ’t schijnt. 😉

Het was een fijne vakantie!
– Onze kinderen zijn er gegroeid als kool (zoals altijd als we op verlof gaan).
– De zee was op 5 minuten wandelafstand verwijderd van ons, de bergen op euhm… 20 minuutjes autorijden.
– Voor ’t eerst sinds héél lang heb ik nog eens gelezen en wel alles ineens en niet schoon verspreid over ’t verlof. Klein 800 bladzijden op 4 dagen (z)jaak gemaakt en de rest van ’t verlof zonder leesvoer.
– Carcassonne mét uitbreidingen gewonnen en verloren van manlief terwijl de kinderen in bed staken.
– Op de terugweg in Parijs onder de Eiffeltoren ontbeten.

Teveel leuke dingen om op te noemen. Misschien ooit als ik tijd en goesting heb in een volgend blogpostje ofzo. Voorlopig houd ik het hier maar op.
Want pfff… het gewone leven hervatten, dat slaagt in ’t begin altijd tegen.
Ik had liever nog in mijn blote kont op ’t strand gezeten. 😛

Drukke dagen

Het waren drukke dagen de afgelopen week en ik ben blij dat het vandaag een “gewone” dag is.
Het spijtige is dat Tom moet gaan werken, maar verder zijn er geen verplichtingen buiten de dagdagelijkse.
Onze kindjes kunnen op tijd in hun eigen bedjes, kunnen middagdutjes doen zolang ze willen, we eten simpele boerenkost vandaag en lekkere bokes.

Kortom, onze oude routine eventjes terug opnemen.

De druk van ’t vat was er gisterenmiddag wat af. Ik mag mijne vent weeral zeer dankbaar zijn dat ‘m mij heeft neergezet en zelf de touwtjes in handen nam.
Ook Klaas heeft het wel gehad met de drukte. Gisterenavond hebben we ‘m z’n bedje ingestoken met 39,6°C. Net zoals twee dagen geleden bleek de koorts de volgende morgen na flink slapen verdwenen te zijn.

We doen het dus rustigaan vandaag zodat we de drukte van ’t weekend weer weten te trotseren zonder al te veel kleerscheuren. Want druk zal het toch weer worden…

Terug

Ons verlof is gedaan. Passé, fini! Zund, spijtig!

Het was plezant. Ons kinders hebben zich meestal braaf gedragen. (Behalve de 2-jarige uitvallen van dochterlief dan.)

De thuiskomst was ook behoorlijk aangenaam. Zus en lief die op ons huis en beesten letten, hadden de boel netjes gekuist en het terras zelfs van bloemekes voorzien!! (Iets wat ik tot hiertoe zelf nog niet durfde wegens schrik van bloemenetende kinders. Maar desondanks staan ze nog keurig in hun bakken.)

Alleen de draad hier weer oppikken pikt behoorlijk hard.
Rokkenplakkers had ik de voorbije twee dagen. En laat dat nu net zijn waar ik geen goesting in had.

Oh, vandaag had ik zo’n gevoel van ‘ik heb het gehad thuis, ik wil niet alleen voor de kinderen zorgen, wassen, plassen, eten maken, winkelen, den hof opkuisen, kak wegruimen, beesten eten geven, mij zorgen maken over een huis dat niet geschilderd en geïsoleerd geraakt,…’ Een behoorlijke baaldag dus in mijn hoofd.

Maar ach, ga ook maar eens deeltijds werken om uw kinderen deeltijds naar de kinderopvang te kunnen doen. En daarbij, vind maar eens opvang! en als ge opvang hebt, hebt ge geen werk in ’t onderwijs. OF als ge werk hebt moet ge stoppen omdat ge zwanger zijt.
Grmbl! En dan te geloven dat ik uit ervaring spreek. :S

Ik moet een nieuwe vibe vinden, iets om naartoe te werken, iets in ’t vooruitzicht.

Mag ik dan nu terug naar het zuiden van Frankrijk vertrekken aub om mij van dit alles geen reet aan te trekken?

Op reis

Morgenavond vertrekken we richting Zuid Frankrijk. Argelés is onze bestemming voor dik 14 dagen.
Er is nog veel te doen hier. Zakken pakken, opruimen, nog efkes langs de bib met Fien, gerief bij elkaar zoeken,…

En al wie nu denkt dat het niet verstandig is om te bloggen dat ge 14 dagen niet thuis zijt; geen nood, mijn zus en (ooit schoonbroer) haar lief komen hier ons kot onveilig maken.
Ik weet nog niet wat ik het liefst zal hebben: mijn zus in huis of nen dief.