casino royal

Die naam kreeg ik vrijdag van G. na de geboorte van Noor.

Noor werd 12 dagen na de uitgerekende datum geboren. De bevalling werd vrijdagochtend ingeleid en G. zat de pijn uit zonder epidurale. Ze heeft nochtans afgezien want het was een zware arbeid. Reden om trots te zijn dus.

Niet helemaal evident trouwens, iemand bijstaan tijdens de bevalling.
Een evenwicht zoeken tussen afstand bewaren (vrouwen kunnen heus wel alleen bevallen) en op de juiste moment op de juiste plaats staan, de juiste dingen doen of zeggen… allemaal gemakkelijk gezegd, maar als de bevallende in kwestie weinig signalen uitzendt is dat toch een wilde gok of het goed is of niet.

Ook, ik ben ervaringsdeskundige maar geen professionele hulp en met vier kinderen is mijn ervaring eerder beperkt. Gelukkig had G. een fantastische vroedvrouw die dat professionele deel helemaal tegoei kon invullen.

Maar toen ik  ’s avondslaat het ziekenhuis uitwandelde viel er naar ’t schijnt toch een lading goud uit de poort en geen pek met pluimen. Oef! 🙂

Noor – 4kg130 – 52cm

 

 

Het loopt wat uit

Tgoh ja… dat kind is dus nog steeds niet geboren. Onze ijskast -die ik in ’t begin van de week helemaal vulde- geraakt leeg, mijn agenda staat alweer vol vergaderingen…
Vorige week was de ijskast vol en de agenda leeg.

Komaan baby, ge hebt al lang genoeg in het moederlijf gezeten!

Bevalling zonder arbeid

Zij. Meter van mijn oudste. Zwanger van haar eerste.
Ik. Moeke van vier.
Zij. Mama alleen. Bewust. Wegens geen geschikte vader in het leven, een biologische klok en een adoptieprocedure waarvan de wachttijden zwaar uitliepen.

Zij vroeg mij of ik haar wou bijstaan tijdens de bevalling.
Ik zei “Jah”!

Zij. Uitgerekend voor 2 december.
Ik… heb een druk weekend dan.

Ik stelde eisen. Geen sneeuw, niet op 1 of 2 december, niet op 5 of 6 december. Dat is toch niet zoveel gevraagd, wel?
Zij belt mij na elke vroedvrouwmeeting.
Ik check elke live ontmoeting hoe hard haar buik gegroeid is en hoe hoog dat kind nog zit.

Nog ongeveer twee weken. Het wordt zo stilaan spannend.
De camera ligt in ’t zicht. Een vers opgeladen batterij ligt voor het grijpen.

Ik moet er nu nog net aan denken om het geluid van mijn gsm op max te zetten in plaats van op stil.
Zij moet nog juist zien dat er een pot boter en confituur in huis is en er een planneke van de buurt klaar ligt met daarop de dichtsbijzijnde bakker aangeduid.

En als dat geregeld is ben ik helemaal klaar om over haar rug te wrijven, om met warmwaterkruiken te komen aanzetten en haar de telefoon door te passeren naar meter, peter en familie van het kind.

De geboorte van mijn jongste broer was mijn eerste bevalling zonder arbeid, 17 jaar later ben ik helemaal klaar voor de tweede. 🙂

Vollen bak

– Engagementen opnemen is kei tof.
– Nee zeggen is niet mijn sterkste kant.
– Als ik ergens voor ga, dan is het meestal all the way.

Tel 1 + 1 op en ik kan u zeggen dat het hier aardig druk is.
Wánt: we stampten een facebookpagina voor onze scholen uit de grond. Dat ging (en gaat) gepaard met de nodige vergaderingen en onderhoudswerk.

Wánt de geschenkenbeurs op school komt eraan. Twee dagen schoon gerief te koop en lekker eten op onze campus. Kom gerust eens kijken!
Voor de geschenkenbeurs maakte ik mijn allereerste affiche. Illustrator jom. Ja, dat lukte seg.
Van ver ziet het er nogal flets uit maar voor een eerste echte affiche valt dat mijn gedacht allemaal goe mee, niet?

Buiten de witbalans dan die mij mateloos stoort…

Op de geschenkenbeurs: vele toffe standhouders van buitenaf + schoolstanden (met gerief gemaakt door ouders/leerlingen.) Jep. Ook daar geëngageerd.
Gisterenavond stond ik op school met strijkijzer en strijkplank, naaimachine en véél stof. Het resultaat zult ge zelf moeten komen bewonderen. Als we dat klaar krijgen tenminste. Nog dik twee weken om door te travakken…

En ondertussen houd ik me standby voor een bevallingsoproep. Spannend!

Ik ga er niet rouwig om zijn dat er na Sinterklaas enkel nog het huishouden en de werkgroep PR is precies.

Over hoe het anders liep…

15 oktober. De dag dat ik zou gaan werken. Twee dagen in de week naar Antwerpen tot het einde van het schooljaar.
De ‘zou’ in de tweede zin verklapt veel. Ik heb het niet gedaan.
De eindbalans helde te negatief over. Ik kan het hier allemaal voor u opsommen. Allemaal kleine futtebagatellen die op zich positief opgevangen kunnen worden. Maar ik bespaar mezelf de moeite. Ik heb de knoop begin oktober al doorgehakt.

Toch geen extra kilometers dus. Geen extreem vroege vertrektijden. Geen… nog veel meer…
De rust in mijn hoofd keerde weer.  Het huishouden werd weer huishouden in plaats van puinhoop. Die puinhoop was rechtevenredig met de puinhoop in mijn hoofd.

Dus blijf ik nog efkes thuis om te zorgen. Blijf ik vervangjuf op de vrijdagen dat er een jufke ziek valt bij ons op school. Blijf ik geëngageerde ouder.

Nog efkes tijd om dat creatief project deftig uit de grond te stampen.

Och, ik heb geen spijt dat ik nee zei.

Onze bankrekening had het tof gevonden… en dat is dan meteen het enige nadeel want zo’n momenten met de kinderen zijn goud waard.

kilometervreter

Dat ik onze eerste bakfiets verkocht en dat ik content was toen de nieuwe bakfiets arriveerde, dat schreef ik al eens.
Hoe dat nu zit na twee maanden schoolverkeer (en daartussen twee maanden vakantieverkeer) mét de bakfiets en één auto minder, dat vertelde ik nog niet.
Ziehier dus…

Ja, ik vind dat nog steeds okee, zo’n bakfiets met trapondersteuning. Ik heb nog nooit gedacht “oh, we pakken efkes den auto in plaats van den bakfiets.”
We hebben al wat regen mogen verteren de voorbije maand maar dat kan me amper deren met mijn nieuwe regenbroek. De kinderen zitten dan droog onder zeil. Voor hen ook geen probleem dus.
De enige moeilijkheid in die situaties is dat ge ni kunt zien wie er nu wie had pijn gedaan en dat ge Mitte ni deftig kunt verstaan als ze met haar ge-“moekeuh?” begint.

Dagelijks worden er 12 tot 24 kilometers verteerd. De namiddagrit is een vast gegeven, de ochtendrit is variabel. Dat hangt van vaders werk af.

Zolang de kinderen droog kunnen zitten en geen kou hoeven te lijden verkiezen ze de bakfiets boven de auto. En hoe tof is het niet om ’s ochtends (als we langs de snelle weg rijden) alle auto’s voorbij te steken op de Liersesteenweg?

Rijden we langs de snelle weg, dan passeren we de lama’s (of alpaca’s… ik zie dat verschil niet jom!) en het ‘afgebroken huis’, de koeien en véél autoverkeer.  Rijden we langs de trage weg, dan rijden we langs het safipad voorbij eenden en ganzen en schapen, over kastanjes, zonder autoverkeer en een enkele keer voorbij een straat waar een crèmeglacekarreke staat geparkeerd.

We mogen absoluut niet klagen over de fietsmogelijkheden richting Lier.
Behalve dan die ene overgang fietspad/straat/fietspad op de Liersesteenweg. Hoe het komt dat op een recent aangelegd fietspad zó’n boebel zit dat ge er ni kunt overrijden met de bakfiets tegen normaal fietstempo zonder dat de kinderen 20cm van het bankske wippen of met hun hoofd tegen mijn stuur slaan, dat versta ik niet!

Verder heb ik me al verbaasd en bijna mijn middelvinger opgestoken naar automobilisten die zonder gêne bijvoorbeeld op het fietspad komen staan om de baan op te rijden en zich geen fluit aantrekken dat ge als fietser uw remmen moogt dichtgooien, dat voorbij winkelop- en afritten rijden altijd een beetje Russische roulette spelen is, dat er weinig mensen stoppen om een eenzame fietser op een eenzame oversteekplaats over te laten.

Nog opvallend: ik had in september geld kunnen verdienen met bakfietsadvies te verschaffen.
Mensen belden aan onze deur en vroegen vanwaar hij kwam, of we content waren, hoeveel dat kostte.
Mensen hielden me tegen als ik onderweg was naar school en vroegen vanwaar hij kwam, of we content waren, hoeveel dat kostte.
Straf jom!

Benieuwd of het ons nog zo vlot afgaat als het winter wordt!

Vanaf 15 oktober worden de fietskilometers hier trouwens deftig uitgebreid. Ik zal dan op maandag en vrijdag 34 kilometer rijden. Een schoon totaal van 68km extra per week. Ik zweet al als ik er aan denk want het zal niet met trapondersteuning zijn!

Dat wordt dus geld uitgeven aan een nieuwe regenjas, extra fietstassen en misschien ook maar katsjoe botten voor op de velo.
Of hoe doen andere fietsers dat? Ge had mijn schoenen gisteren moeten zien.

Oh, en wil er niemand onze auto (renault scenic) overkopen? Hij staat nog steeds te koop!

Hemel

Parking van de plaatselijke Delhaize. 14u30.
Twee tachtigers met een kar met boodschappen, een rollator (zo’n looprekske) en een auto.

Een tafereel zonder veel beweging speelt zich af terwijl mensen kijken en passeren.
Zij kromgebukt van ouderdom bij de winkelkar. Hij frullend met het rollatordink bij de open koffer.

Ik vraag of ik kan helpen en ik zet mijn mand met versch winkelwaar neer.
Ze hoort waarschijnlijk niet goed want ze kijkt alleen maar vriendelijk terug. Hij mompelt dat hij het al honderd keer gedaan heeft.
Ik vraag hoe het moet maar hij kan daar niet op antwoorden. De gewoonte zit in zijn handelingen, niet in zijn taal.
Het rode hendeltje openklipsen en het spel bijeen vouwen zo blijkt.
Als ge nen buggy met één hand kunt openvouwen, krijgt ge ook wel een rollatorke bijeen geplooid hé.

Zijn oude handen pakken de rollator beet. Het moet in de koffer. Ik neem de andere kant en leg het er netjes mee in.
Hij is niet meer de sterke man die hij ooit geweest moet zijn. “Gij zijt een vrouw van aanpak sé.”

Dat de koffer nu vol zit en de boodschappen er zeker niet meer bij geraken…
Ik help gauw. Eén doos op de rollator en één op de achterbank.

“Merci!” zeggen ze en met “graag gedaan” heb ik vandaag alweer mijnen hemel verdiend.
Jammer voor al de mensen die voorbijliepen. Het kan zo deugddoend zijn om te helpen.

 

Foto-ochtend

1 september binnenkort. (Of 3 zo u wil.)
En een eerste klasser dit jaar. Dat wil dus zeggen dat het gedaan is met  naar Frankrijk rijden in september.

Spijtig… want ons vakantieplekske is zo fantastisch schoon en stil in september.

Vorig jaar kroop ik een keer extra vroeg uit mijn bed om foto’s te trekken bij zonsopgang.
Dat is genieten! Zo voor er leven is en kindergejoel, nog voor de zon over de bergtop komt piepen. Magisch…

 

Dit jaar is er geen “op verlof” dus stel ik het met ons dorp.
Kwart na zes bed uit, half zeven de fiets op. Dat kon nog.
Het dorp dus… en geen hele verplaatsing naar idyllische plekjes aan de andere kant van het land.
Ik moet eigenlijk zo zot ver niet gaan rijden. Het is hier immers ook schoon!

Zo onderweg, op jacht naar schoonheid, komt ge vanalles tegen. En met het ochtendlicht worden zelfs lelijke dingen de moeite om te vereeuwigen.


Twee oude huizekes moesten wijken zo bleek. Ik vind dat altijd jammer.  Tenzij ze rot zijn kan ik er niet goed tegen dat oude charmante huizekes en boerderijen met de grond gelijk moeten gemaakt worden.
Een kronkel, ik weet het.


En hop, daar was de zon dan! In een uithoekske van Broechem…

 

Een uithoekske met koeien. Koeien zijn de max…

 

… en nieuwsgierig!


Om half acht stond ik op een amper gebruikte brug over de E313.

richting Kempen

richting Antwerpen

Een brug met een oude reling trouwens.  En een baan waar het zo rustig is dat ge op uwe buik op de grond kunt gaan liggen om foto’s te trekken. Als ik dat hier in ‘ t straat deed was ik al tien keer plat geweest.


Of hoe spelen met de instellingen van je camera zo’n verschillende foto’s kunnen opleveren hé. Na die workshop foodfotografie bij Ann heb ik onbedoeld veel dingen bijgeleerd precies.

Tegen den achten denk ik aan naar huis rijden. Er zouden zo stilaan wel eens kinderen kunnen wakker worden.
Maar dan komt ge toch nog dingen tegen waarvoor ge van uw fiets stapt.


kasteel Broechemhof


lichtlaagskes langs de Oelegemsesteenweg


één van de weinig overblijvende bakhuisjes in Broechem

En zo staat ge dan om kwart na acht met vers brood in een muisstil huis.

 

 

 

Tuin- en straatsafari

Wie mijn facebookvriend is zag het al. Wij hebben coole beesten in de buurt.

We wonen mot in ’t centrum van ’t dorp. 140m van de kerk. In een rijhuis. Langs een veel te drukke gewestweg die boenk door ’t centrum loopt.
Twee jaar geleden was ik dolgelukkig dat wij een huis vonden waar vlot vier kinderen in kunnen, in het dorp waar ik ben grootgeworden, met de Chiro aan den overkant van de deur (beetje schuin dan) en met een respectabele tuin (gezien de rijhuis- en centrumomstandigheden).
Dat wij geen park hebben als tuin of een halve boerderij, daar moet ik mij nog steeds wat overzetten.

Maar kijk, het zij zo en wie het kleine niet eert is ’t grote niet weerd.
Eigenlijk zitten wij hier immers niet zo slecht. In een straat waarvan een groot deel van de overburen wél over een park als tuin beschikken, waar veel bomen staan, waar ge op vijf minuten tussen de velden en de boomgaarden zit. Het kan erger.
Spijtig alleen dat de herenhuizen met hun parktuinen in het gemeentelijk RUP staan ingetekend als bouwgrond en er zo binnenkort al één tuin mét grote bomen moet wijken voor appartementen.
Zei ik nu spijtig? Ik vind dat eigenlijk degoutant!

Zodus… wij in ’t centrum in een huis met een tuin van 400m² niet verwachtend dat we de natuur kunnen redden vanop ons lapke grond.
Blij als een klein kind dat er niet één egel maar een hele familie egel in onze tuin (en dus ook de omringende tuinen) woont.

Gefascineerd door de buizerds die boven ons hoofd rondvliegen, Vlaamse gaaien die eikels komen verstoppen in den hof, zwarte roodstaarten die ergens in de buurt nestelen, ja… zelfs al eens een eekhoorn in den hof…
Gelukkig als we het geschreeuw van een jonge ransuil kunnen herkennen in een kot van de nacht.
En perplex als we in de ochtendlijke bakkervroegte een grijze grootoorvleermuis spotten aan onze voordeur.

Een rappe gsm-foto kon het beest nog pruimen. De camera vond hij maar niks en dus vloog hij den boom aan den overkant van ’t straat in.

Vleermuizen genoeg in onze buurt maar nooit gedacht dat er zo’n bijzondere exemplaren zouden tussen zitten.
Het beest werd uiteraard gemeld bij natuurpunt via waarnemingen.be.

Het beestje dat aan de bovenrand van onze voordeur hing was daar waarschijnlijk niet alleen. Zo doen de sporen op de deur mij toch vermoeden.
Manlief merkte deze voormiddag trouwens op dat er allemaal kleine krasjes op de voordeur staan vanboven.
Hypothetisch gezien zou dat dan van die vleermuizen hun scherpe klauwtjes kunnen zijn. Wie weet is onze voordeur wel die beesten hun eetplek.
Het afdakje boven onze deur, de straatlantaarn aan de overkant van ’t straat waar ze jagen, de kerk vlakbij… Ik word al helemaal euforisch bij het gedacht dat we in Broechem een kolonie van die beesten zouden hebben zitten.

Beste gemeentebestuur van Ranst, kunt ge er alstublieft voor zorgen dat ge die waardevolle stukken groen in ons dorp niet verloren laat gaan? Ge zijt een stel gewetensloze boeren als ge niet wat beter gaat nadenken over historisch en ecologisch goed in ons dorp!
 

Goud in de mond

Opstaan voor de kinderen. Ik deed dat tot in juni nooit. Daar was ik simpelweg te moe voor.
Toen Tom naar Amerika was deed ik dat noodgedwongen wel. Ik kreeg anders mijn vier kinderen niet optijd klaar voor school.  Vier ja, want Mitte moest wel mee uit de veren terwijl ze anders kon blijven slapen zolang ze wou.

Het werd vakantie en ik liet mijn wekker op de 6u50 van tijdens het schooljaar staan. De kinderen sliepen tot 8u-8u30, soms zelfs tot 9u. Zelfs als ik pas om 7u30 uit bed kwam omdat ik nog moe was, had ik gegarandeerd nog wat tijd om beneden alleen door te brengen.

Dat vroeger opstaan tijdens ’t verlof is trouwens niet voor de romantische stilte en het licht des ochtends hé. Dat is puur functioneel om al een deel van ’t huishouden te doen en eventueel rap naar de winkel te gaan vooraleer mijn bende apen wakker zijn.
Die vier kinderen belemmeren mijn huishouden meer dan ooit. “Het loopt hier niet.”

De wasmanden naast het wasmachien zijn helemaal leeg. Voor het eerst sinds een jaar ofzo.
Maar ik ging ook nog eens strijken en poetsen… en nog wat naaien… en in alle vroegte eens in den hof werken. Epic fail.

Sinds een paar dagen zijn Klaas en Trijn om 7u wakker. Héél plezant! Ze liggen te laat in bed om al om 7u wakker te worden dus dat garandeert lastige kinderen overdag.
Daar gaat mijn ochtendlijk alleenmomentje ook en het kinderzorgen begint alweer voor ik goed en wel mijn ogen heb uitgewreven. Ik was juist zo gehecht geraakt aan dat uurtje alleen zijn in de ochtendvroegte.

Ik twijfel om de wekker nog een uur vroeger te zetten. Maar 6u… het is dus wel vakantie hé mannekes en voor middernacht lig ik zelden in mijn bed.

*gromt*

 

Die ochtendstond…