casino games book of ra deluxe edition download

Mijn laatste jaar leiding in de Chiro stond ik samen met twee andere toffe mensen (ondertussen onze buren) bij de aspiranten. Voor de Chiroleken: de aspi’s zijn de oudste leden. 17-18 -jarigen dus.

Enfin, bij het begin van het Chirojaar werden wij gecontacteerd met de vraag of wij iemand  wilden opnemen in de Chiro die relatief nieuw was in ons land en nood had aan nieuwe contacten en activiteiten. Uiteraard wilden wij dat doen! Onze eigen initiatieven om migranten en vluchtelingen te betrekken in onze werking draaiden veelal op niets uit. Zelfs met steun van Chiro Nationaal bleven de vluchtelingenkinderen en andere migranten onbereikbaar.

Maar toen was er Majd. Een slimmerik van 21 jaar die zich verveelde.

Ondanks zijn leeftijd lieten we hem aansluiten bij de aspi’s. Hij had immers een andere culturele achtergrond, kende de Chiro niet en zijn Nederlands was (toen al heel goed maar) nog niet wat het nu is.

Een jaar lang draaide hij mee als lid in onze Chiro. We zorgden ervoor dat hij mee op weekend en mee op kamp kon. Voor hem was dat immers veel moeilijker te regelen dan voor eender welk autochtoon lid in onze Chirogroep.

We zagen Majd groeien dat jaar. Het cultuurverschil was duidelijk. Maar er was respect en plezier.
Het was leerrijk voor iedereen. Een moslim tussen een bende aspirantenmeisjes (er waren dat jaar geen jongens)… We voelden meer dan eens grenzen en verschillen. Niet dat het deerde, het was eerder een leren omgaan met.

Majd werd leiding, ging studeren in Leuven en nog niet overdreven lang geleden kreeg hij verblijfsrecht in ons land. Hij straalde toen hij het vertelde! En terecht. Hij heeft er voor moeten vechten.

Majd toefde de voorbije tijd vijf maanden in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.  “Op zoek naar dromen van vrijheid en geluk van gewone mensen, arbeiders, dokters, boeren, activisten, jongeren, imams, priesters, professoren, vakbondsleiders, journalisten, politici,…. We willen de mensen achter de revoluties leren kennen en hun dromen delen met Europa. We peilen achteraf naar de reactie van Europa.”

Het was geen evidente en een emotionele reis.
Ik geef graag de link door naar twee blogberichten die geschreven werden tijdens de reis.
Over reizen als staatloze en over hun aankomst in Tel Aviv.

Zaterdag 21 april en zaterdag 28 april krijgen we eindelijk de synthese van zijn reis te zien op Canvas. Vranckx, daar is het te doen.

Ik ben alvast kei curieus!

Verhuisd

En zo is de verhuis eindelijk rond. Nog wat kleine dingen hier en daar, maar daar heeft de lezer normaalgezien niet zo’n last van.

Het was geen gemakkelijke verhuis en dus mag ik mijn liefste Inferis heel dankbaar zijn voor het prutswerk en de tijd die hij er instak.

Het enige wat de mensen die hier soms eens komen meelezen moeten doen is deze nieuwe stek in hun feedreader aanpassen.

Schrijfselkes bereidt voor

… een digitale verhuis. En nu voor écht.

De aannemer is aangesteld. Niet dat ik ver moest zoeken. Hij metst al jaar en dag met codes die vooral pijn aan mijn ogen doen en waarvan ik nog steeds weinig tot niks begrijp.
Maar ik moet nog wat keuzes maken. Over de straatnaam bijvoorbeeld en de voorgevel.

Ik was het hier al meer dan een jaar beu in mijn ouderwets nest. Tijd echter blijkt vaak een probleem. Toegegeven… hoog op het alledaags prioriteitenlijstje staat zo’n verhuis dan niet natuurlijk.

Binnenkort dus: dezelfde inboedel, andere plaats.

Goulash zonder vlees

Omdat het goei eten was vanavond en omdat het zonder vlees was zal ik het met jullie delen. Ik had namelijk geen goesting om te koken en recepten te zoeken. Wie weet kunt gij ook nog wa inspiratie gebruiken?

1 ajuin in stukken gaarstoven, 1 koffielepel bruine suiker toevoegen en goudgeel laten bakken. 2 geperste tenen look toevoegen evenals 3 eetlepels paprikapoeder, de boel goed door elkaar mengen en enkele minuten laten intrekken.

3 paprika’s in blokjes, 1 pastinaak in blokjes, een 200-300gr jonge wortelen overlangs doorgesneden bijvoegen en goed mengen met wat er al in uw pan lag.

Voeg 800gr tomaten in blokjes (uit blik) en 300ml rode wijn toe. Eigenlijk mag er ook nog 300ml water bij maar dat heb ik niet gedaan. Er stond genoeg vocht in alhier.

De boel laten garen tot de groenten net gaar zijn. Dat duurt zo’n 30-45minuten.

Ondertussen hebt ge tijd om de bulgur klaar te maken.
Terwijl ge aan uw groenten bezig zijt, zet ge ook alvast 300gr bulgur onder water.
Als uw groentenpan staat te sudderen kunt ge de bulgur in een zift (zeef) kappen en er het overtollige water uit drukken.

Snijd 1 citroen in fijne stukjes en bak in een pan. Nadien voeg je 2 geperste tenen look toe en 2 à 3 eetlepels gemalen komijn en zwarte gemalen peper. Uiteindelijk meng je de uitgeperste bulgur eronder en laat je dat nog 5 minuten op ’t vuur staan onder begeleidend geroer in de pan.

Als de groentengoulash klaar is, kap je er nog 400gr uitgelekte kikkererwten (uit blik dus) bij en kruid je af met zwarte peper uit de molen. Nog 5 minuutjes op het vuur alvorens de pan naar de tafel te verhuizen.

Eventueel te serveren met een kwak zure room.

Gepland/t

De berk, een massaal grote boom in onze hof, ging plat. Niet helemaal plat. Ik liet er enkel de kruin afhalen. Hij heeft gezweet, mijn schoonbroer. De kolossale kruin in eigen tuin laten vallen was bij tijden een hele uitdaging.

Het moet een 20-tal jaar geleden zijn dat deze boom drastisch gesnoeid werd. Er groeiden uiteindelijk massaal veel “kleine” berken op de oude berkenstam, zo leek het. Een echt berkensilhouet was in het geheel niet meer te herkennen. Hij is aan het inrotten (door oude snoeiwondes) en zou vroeg of laat toch moeten gerooid worden.

We deden het nu. Zo zullen we deze zomer de ramen kunnen laten open staan zonder dat ik in alle kleine hoekjes, spleten en kieren van mijn huis massa’s berkenzaad moet ruimen. Maar belangrijker: er is plaats en licht voor nieuwe bomen.

Ik werkte aan een tuinplan.
Er werden plannen van de gemeente bijgehaald, luchtfoto’s van google maps, meters en centimeterpapier. Na heel wat heen en weergemeet (met een stokmeter van 2m want ik beschik niet over een landmeterslint van 10m of meer *vloekt*), verscheen er uiteindelijk een acceptabel plan op tafel.

We zijn gezegend met een lange smalle tuin in ’t midden van ’t dorp. Niet waar ik ooit van gedroomd had (ik mag dat eigenlijk niet luidop zeggen want mijn teerbeminde vindt mij dan ondankbaar) maar we moeten het ermee doen.
Laat deze vorm nu ook niet de gemakkelijkste zijn. Geraak maar eens uit dat tunnelperspectief. Niet evident! Ik heb mijn hoofd menig maal gebroken en ben uiteindelijk nóg niet helemaal content.

De basis is na veel denken gelegd.
Ik haalde de publicatie “Fruit-wijzer” van de provincie Antwerpen erbij. (Ge kunt die gratis aanvragen als ge in de provincie Antwerpen woont trouwens.)
Ik telde meters en zocht in het boek naar fruitbomen uit onze streek, ja… zelfs dorp! Daarna holde ik naar de dichtsbijzijnde boomkweker alwaar een groot deel van de authentieke fruitbomen te vinden waren vanop mijn lijstje.
Gezien de afmetingen van ons grondgebied werden er vooral laagstammen aangedragen alsook een deel bessenstruiken. Eén halfstam mag ons over x-aantal jaren plezieren met wat lommerte in de buurt van ons huis tijdens de bloedhete zomers die ongetwijfeld nog zullen volgen.

De bomen staan. (behalve twee die ik nog niet vond) Leve het plan!

Maar bomen planten is niet veel werk in vergelijking met wat er nog ligt te wachten.
De groentenhof bijvoorbeeld. Daar heb ik (buiten de buitengrenzen) nog niet over nagedacht dit jaar en het wordt zo stilaan hogentijd!
Het afgelopen weekend heb ik geknoeft in den hof terwijl de wederhelft de kinderen in ’t oog hield en voor eten zorgde. Helaas, weekends zijn te kort, ik ben niet sterk en niet vlug genoeg. Er wacht mij nog véél werk daarbuiten.

Het zal een meerjarenplan worden vrees ik.

Groentecouscous

Deze avond gingen we voor een gekend gerechtje.
Eentje met veel snijwerk. Maar kijk… eens dat achter de rug is, is het gewoon in de pan kappen.

2 courgetten, 3 pekes, 2 pastinaken, 1/2 pompoen in grove stukken/plakken snijden.
2 sjalotten (wegens gebrek daaraan hier vervangen door een rode ajuin) ontdoen van zijn frakske, 2 ajuinen in grove stukken snijden, 2 tenen look fijnsnijden
1/2 spaans pepertje fijnsnijden.

Gaan in een grote wok/pan/iets met olijfolie:
Look, komijnzaad & korianderzaad (platgestampt en van elks  een koffielepel), lepeltje paprikapoeder, en het stukske peper.

Na 5 minuten toevoegen:
Ajuin, sjalotten, snuifje saffraan en koffielepeltje kaneel, peper en zout.

Na 5 andere minuten (nee, we werken niet cumulatief) toevoegen:
pekes (wortelen zo u wil), courgetten, pastinaken en pompoen.
10 minuutjes in ’t oog houden en geregeld eens ‘keren’ om de kruiden in de groenten te laten trekken.

Bij in de pan:
80gr rozijnen en een blik uitgelekte kikkererwten (200 of 250gr?)
Dan 400gr pruimtomaten uit blik toevoegen (wij hadden geen pruimtomaten meer dus werd het gewoon 400gr tomatenstukjes) evenals 600gr groentenbouillon.  De groenten moeten zo goed als onder staan dus moet ge bijvullen tot uw groenten kunnen garen in ‘sap’. Ik zet er simpelweg een deksel op en roer alles bij tijd eens om. Dat gaat ook en uw saus is minder lopend op ’t eind.
De boel 20 minuten laten garen.

Voila. Er rest u alleen nog het bijvoegen van de grof versneden koriander en het opdienen met couscous.

Ervaringsnoot van de dag: let op met het peperke!! Ik doe er meestal een halfje in maar vandaag telde dat halfje voor 2 minder pikante varianten. De kinderen kregen ketchup tussen hun eten gedraaid om de smaak wat te milderen!
Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb hé.

Allee, en nu zal ik me maar eens inschrijven voor de workshop “foodfotografie” bij Photo-copy zekers?

Ik geef u voor ’t gemak nog efkes de ingrediëntenlijst mee. Schoon achter elkaar.

2 ajuinen (grof gesneden)
2 sjalotten (ontveld)
2 tenen look (fijn gesneden)
zout, peper
komijnzaad (fijn gemalen, 1/2 – 1tl)
korianderzaad (idem komijn)
saffraan
kaneelpoeder (1/2tl)
paprikapoeder (1tl)
1/2 spaans pepertje (of meer voor de durvers)
400gr pruimtomaten uit blik
600gr groentenbouillon
1 uitgelekt blik kikkererwten
80gr rozijnen
3 wortelen in grove stukken
2 pastinaken in grove stukken
2 courgetten in grove plakken
1/2 pompoen
1 bussel verse koriander
couscous

De hoeveelheden zijn voor 4 personen. Wij eten daar met 6 van (waaronder 4 mini-eters) en vriezen steevast de helft in.

Dagen zonder vlees #2012

Zo. Dagen zonder vlees, tweede editie.

Vorig jaar deden we mee en dit jaar doen we het met meer overtuiging nog een keer.
Ze zijn het nog niet vergeten, ons kinderen. De twee oudsten weten het ook héél goed. 40 dagen geen vlees.
Enfin, ik weet nu al dat het weer geen 40 volkomen vleesloze dagen zullen zijn. Maar één carnidag per week ipv één veggiedag per week, dat zou toch al een schone ommezwaai zijn hé?

Vorige editie zinderde onze warmemaaltijdenzondervlees nog lang na en dat is een goed ding denk ik. Als ik nu vlees koop, dan zal dat meestal minder dan meer zijn. Voor 6 personen haal ik gemiddeld 450 gr vlees in huis met een maximum van 600 gr voor het hele gezin.

Voor de broodmaaltijden hadden we het wat moeilijker. Allee ‘we’… ‘ik’ dus. Er kwam nog vlees binnen voor het boke. Minder. Veel minder. Dat wel.
Hoe raar dat ik het vorig jaar niet verzonnen kreeg om vegetarisch broodbeleg in huis te halen.
Ons kinderen leefden op choco, honing, confituur (ik heb ook dit jaar nog hopen potten staan!), kaas, smeerkaas, geitenkaas en af en toe een vleesje.

Voor de start van dit jaar haalde ik alvast wél tartex en kabouterpaté in huis.

Het vervult me enigszins met nostalgie. Ik ging namelijk naar een school waar de helft van mijn klasgenoten tartex tussen zijn bokes smeerde. Over het waarom daarvan heb ik me als puber nooit vragen gesteld. Dat was zo. Wij deden dat thuis niet. Bij de goeie Vlaamse boerenkost hoort standaard een goei stuk vlees. Zo ben ik groot gebracht.

Gelukkig leerde ik op school ook andere voedingsgewoonten kennen.  Ik deelde het leslokaal standaard met 1/4 vegetariërs en 1/4 halve vegetariërs
In onze klas zat ook iemand die macrobiotisch was. Haar moeder bracht elke middag gewoontegetrouw een portie versgemaakt eten naar school. Maar onze puberale, macrobiotische klasgenoot was daar niet altijd heel content mee. Zo ruilden wij onze boterhammen tegen haar eten. Man! dat was toch lekker. Tofu, seitan, zeewier,… Ik had daar tot voor mijn 14de nooit van gehoord.

Enfin, we rakelen dus nog eens wat oude kennis op. Eindelijk! *verdient een sjot onder haar kont*

#DZV2012 is alvast hipper dan de editie van vorig jaar.  Er lijken meer mensen te zijn die meedoen.
We verzamelen receptjes op pinterest en we gooien onze verminderde ecologische voetafdruk in de strijd.

En alsof dat nog niet genoeg is, waag ik me alvast aan een ander experimentje.
Geen shampoo meer. Hier opgepikt. Daar vandaan.
Geen idee of het veel verschil zal geven… We wasten onze haren tot hiertoe vrijwel altijd met biologische shampoo.
Voorlopig is het een experiment met betrekking tot mezelf. Voor de kinderen kwam er hier bioplanetgewijs nog nét een shampoofles van 500ml in huis. En manlief staat ook niet te springen op van die zotte ideeën.

Hop! Als nu de zon nog wat meewil en de dagen rap genoeg lengen, vergaar ik misschien genoeg energie om die voorjaarsvoornemens tot een respectabel einde te brengen.

Privacytoestanden

Ik werd gevraagd om foto’s te trekken op school.
Beeldmateriaal verzamelen om te gebruiken bij de opendeurdag op 5/5 en voor de schoolwebsite (die nu nogal leeg is).

Zo produceer ik voor ’t eerst fotomateriaal dat is onderworpen aan de privacywet. Want ja, er zijn kinderen waar geen foto’s van mogen gepubliceerd worden en dat is wennen.

Ge zou eens moeten weten wat een lief snoeteke er boven dit prinsessenlijfje staat. 🙂

Aan bovenstaande foto ziet ge trouwens meteen waarom ons kinderen niet met hun schoon schoenen naar school gaan maar met (winter)botten.

Voila. We blijven dus wat vaag in de foto’s van deze “opdracht.” 😉

De andere foto’s staan op Flickr, veilig privaat te wezen. In afwachting van het betere papierwerk en napluizen van toestemmingsformulieren van ouders.

Hoe heerlijk simpel was het leven toen ik naar school ging. Het kon niemand wat schelen wie er waarvan foto’s trok.

Foto’s

Het overgrote deel van onze foto’s staat op flickr.
22.500+ foto’s. Een deel daarvan enkel zichtbaar voor ons, een deel enkel voor ons en vrienden en familie en het merendeel publiek.

De creative commons die van toepassing zijn op onze foto’s verplicht mensen die de foto’s gebruiken om onze naam en/of herkomst te vermelden. Ook als er afgeleide werken worden gemaakt van de originele foto. Onze foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden.

Regelmatig krijgen wij dus de vraag of er een foto mag gebruikt worden in één of andere uitgave, op een website, in een artikel, op een blog, wikipedia, chiro-uitgaven, cursussen… Meestal stemmen wij toe. Wij zijn immers kei blij als mensen ons vrágen of ze een foto mogen gebruiken.

Er zijn hoogstwaarschijnlijk ook een gigantische hoeveelheid mensen die onze foto’s zonder toestemming gebruiken. Dat is nu eenmaal het internet. Niet dat ik dat toejuich, maar ’t is zoiets als het risico van ’t vak.

Wat niet weet, niet deert uiteraard. Maar wij zijn niet alleen op het www .
We worden ook gemaild door wildvreemden om ons te melden dat er foto’s van ons gebruikt worden op plaatsen waar dat niet zo koosjer lijkt.
Zo verdween er dus al menig facebookaccount, flickraccount, fake blog,… door ons ingrijpen. Enfin, de communicatie daaromtrent naar de betreffende diensten neemt de wederhelfttechneut voor zich hoor.

Dan… Oktober 2011. Mail over foto’s.

Ouders van Nu gooide het over een andere boeg en wilde échte foto’s gaan gebruiken. Foto’s van echte situaties, van échte kinderen,…  Ik citeer: “Geen glossy gedoe, opgemaakte modellen en een perfect wereldje. Wel warm en intiem beeld ‘uit het leven gegrepen’. Inspirerend, dichtbij, intiem, herkenbaar en onroerend.”

Dat ze een beeld hadden gevonden en of dat gebruikt mocht worden. Gauw antwoorden was een must want de deadline was ‘vandaag’.

Katrien antwoordt en verandert de creative commons van die ene foto. Ouders van Nu valt immers onder de Sanoma Media-groep. Dat ruikt naar commercie en dat mag niet volgens onze standaard ingestelde creative commons.

In november en december krijg ik weer mails met vraag naar toestemming voor het gebruik van verschillende foto’s. Ook de vraag naar de leeftijd en de namen van de afgebeelde kinderen. (Nochtans is dat  niet zo heel moeilijk zelf te vinden aangezien alle foto’s in mapjes staan met juiste tags en data.)

Maar Katrien is braaf en mailt telkens terug.
Ik wring me ondertussen ook op de abonnementenlijst van OvN.
Andere gebruikers van beeldmateriaal sturen vaak braaf “bewijsmateriaal” op. Digitaal of op papier, dat vinden wij een eerlijke deal in ruil voor gebruik van onze foto’s. Als OvN zoveel foto’s van ons wil gebruiken, wil ik daar graag de resultaten van zien.

Eind januari. Ik mail OvN even zelf. Ik vraag me namelijk af hoe dat nu zit met dat beeldgebruik. Er is geen enkele foto gebruikt in de vorige uitgaven. Een plaatsvervangende collega van de eerdere contactpersoon stuurt mij een vrij correcte mail terug.  Dat het soms gebeurt dat er foto’s worden aangevraagd maar uiteindelijk niet worden gebruikt omdat er dan een betere is gevonden voor het geheel. Dat de collega waarschijnlijk is vergeten om dat te melden.

Maar eigenlijk word ik een beetje boos van de gang van zaken.
Ik heb nooit gevraagd om foto’s van mijn kinderen te laten publiceren. Ik gaf enkel toestemming voor het gebruik van enkele beelden. Ik deed moeite om telkens te antwoorden op mails met als titel “ouders van nu/urgent,” op leeftijdsvragen, op vragen over formaatgrootte, om de creative commons aan te passen.
Enfin, het is duidelijk dat ik vanaf heden de creative commons onveranderd laat. Non commercial. Ge hebt er alleen maar zever mee. Ik heb geen goesting in “gebruikt worden.”

Klaas beeldt uit: “iemand te kakken zetten”

Rond het minipoepke

Mitte groeit uit haar broekskes.  De exemplaren waar ze zou inpassen, zijn zomerexemplaren. En voor dat laatste kind zo voor de wissel van de seizoenen nog gauw wat nieuwe broeken kopen, dat vond ik toch niet zo opportuun.

Er werd een patroon uit de kast gevist en een stofke.  Het werd iets wat gebaseerd was op een broekje (patroon 7) uit ottobre 4/2011.
Eerder een jongensmodelletje. De patronen voor meisjesbroekjes die ik hierthuis vond, zijn allemaal zo tuttig.
Het probleem is ook dat Mitte een kleintje is voor haar leeftijd. De broeken in haar maatje zijn  vaak nog babymodelletjes. Geef toe, maatje 74 voor een kindje van bijna 18 maanden is behoorlijk klein hé en kindjes van 9 maanden dragen nu eenmaal andere kleedjes dan kindjes van 18 maanden.

Ik tekende maat 80 op het half meterke van  mijn langbewaarde vogeltjesstof. De boel stond algauw in elkaar.
Half afgewerkt frommelde ik het rond Mitte haar lijfje. Te groot! Wat had ge nu gedacht.
De lengte dat viel nog mee, daar had ik op gerekend. Maar breed!! En ik had de boord er al aangezet. Ah ja, zo ben ik dan.

Een stukje naad uit de boord werd losgehaald en voorzien van een brede rekker.  De pijpen werden versmald tot een aanvaardbare breedte en dat alles zonder de boord weer van het broekske te halen.
Onderaan de pijpjes naaide ik een elastiekje.

Enfin, niet het beste maaksel ooit. Ook niet slim om een maat groter te maken dan uw dochter in werkelijkheid is.
Ik moest ook wennen aan het stofke in broekvorm. In ’t begin vond ik het nogal pyjama-achtig.

Maar goed, de dochter kan er nog een stuk in groeien.
En voor de volgende broekenversies… iemand die een tof patroon kent voor minimeisjes van 18 maanden?